Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry, 1750-2018

Poem by Miltos Scahtouris

Ο ουρανός

Πουλιὰ μαύρες σαίτες της δύσκολης πίκρας
δεν είν᾿ εύκολο πράμα ν᾿ αγαπήσετε τον ουρανὸ
πολὺ μάθατε να λέτε πως είναι γαλάζιος
ξέρετε τις σπηλιές του το δάσος τους βράχους του;
έτσι καθὼς περνάτε φτερωτὲς σφυρίχτρες
ξεσκίζετε τη σάρκα σας πάνω στα τζάμια του
κολλούν τα πούπουλα σας στην καρδιά του

Και σαν έρχεται η νύχτα με φόβο απ᾿ τα δέντρα
κοιτάτε τ᾿ άσπρο μαντίλι το φεγγάρι του
τη γυμνὴ παρθένα που ουρλιάζει στην αγκαλιά του
το στόμα της γριάς με τα σάπια τα δόντια του
τ᾿ άστρα με τα σπαθιὰ και με τους χρυσοὺς σπάγγους
την αστραπὴ τον κεραυνὸ τη βροχή του
τη μακριὰ ηδονὴ του γαλαξία του

SKY

Birds, black arrows of the difficult bitterness

not an easy thing to love the sky

most of you learned to call it light-blue

you know of its caves its forest its rocks;

as you pass like winged whistles

you rip your garments against its windows

your fluff glues on its heart.


And night comes in fear of the trees

you stare at the white kerchief, its moon,

the naked virgin who screams in its arms

the mouth of the old woman with the rotten teeth

the stars with swords and golden threads

the lightning, its thunderbolt, its rain

the faraway lust of its galaxy

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s