Tasos Livaditis-Poems Volume II

Tasos Livaditis-Poems, Volume II

POEMS 1958-1964

Το Υπόγειο

Άν άρχιζε ο Θεός μια μέρα να μετράει όσα έφτιαξε,

άστρα, πουλιά, σπόρους, βροχές, μητέρες, λόφους,

θα τέλειωνε ίσως κάποτε. Εγώ κάθομαι εδώ, ολομόναχος

      μέσα σε τούτο το υπόγειο, έξω βρέχει,

και μετράω τα σφάλματα που έκανα, τις μάχες που έδωσα

      τις δίψες, τις παραχωρήσεις,

μετράω τις κακίες μου, κάποτε θαυμαστές, τις καλο-

      σύνες μου

συχνά επηρμένες, μετράω, μετράω, δίχως ποτέ μου

      να τελειώνω — ά εσείς,

εσείς ταπεινώσεις, αλτήρες της ψυχής μου,

βαθύ, θρεπτικό ψωμί, αιώνιε πόνε μου,

όλη η δροσιά του μέλλοντος τραγουδάει μες στις κλειδώ-

       σεις μου

την ίδια ώρα που μου στρίβει το λαρύγγι η πείνα χιλιάδων

      φτωχών προγόνων,

κι ώ ήττες, συντρόφισες μου, που μέσα σε μια στιγμή

με λυτρώσατε απ’ τους αιώνιους φόβους της ήττας.

Είμαι κι εγώ ένας Θεός μες στο δικό του σύμπαν, σε τούτο

       το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει,

ένα σύμπαν ανεξιχνίαστο κι ανεξάντλητο κι απρόβλεπτο,

ένας Θεός καθόλου αθάνατος,

γι’ αυτό και τρέμοντας από έρωτα για κάθε συγκλονιστική

κι ανεπανάληπτη στιγμή του.

Basement

If one day God started counting what He created:

stars, birds, seeds, rains, mothers, hills,

He would perhaps finish sometime. I sit here,

all alone, in this damp basement while it rains

outside and I count all my mistakes, the battles

I fought, the thirst, the give ins

I count my evil acts, somewhat admirable,

           my good deeds

often boasted by luck, I count and I don’t finish

           while you,

humiliations and dead weight of my soul,

important, nourishing bread of my eternal pain,

all freshness of the future, sing in my joints

when the hunger of thousands of my poor ancestors

             chokes my throat

and oh defeats, my companions, you have

momentarily delivered me from the fear of defeat.

I am also a God in my cosmos, in this damp basement,

           while it rains outside,

an undecipherable, endless and unforeseen cosmos

a not immortal God at all and

for this I shiver as I long for each and every

one of my unrepeatable moments.

Ορχάν Βελί Κανίκ (1914-1950), Δύο ποιήματα

To Koskino

ΛΕΞΕΙΣ

Έχεις μια ομορφιά
μέσα στον καθρέφτη,
άλλη στο κρεβάτι.
Αγνόησε όσους ψιθυρίζουν
ντύσου
βάλε το κραγιόν σου.
Έλα
να τους εκνευρίσουμε
στο καφενείο
την ώρα του περιπάτου.
Άσ’ τους ν’ αναρωτιούνται
είσαι φίλη μου
δεν είσαι;

*

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ

Είναι, κάθε μέρα, η θάλασσα τόσο όμορφη όσο αυτή;
Μοιάζει ο ουρανός έτσι όπως αυτός όλη την ώρα;
Αυτό το έπιπλο, αυτά τα παράθυρα,
είναι πάντα όμορφα όπως τώρα;
Όχι,
ορκίζομαι στον Θεό
υπάρχει κάτι παράξενο που συμβαίνει.

*Απόδοση απ’ τ’ αγγλικά: Σ.Θ.

View original post

Σταύρος Ζαφειρίου, Κεκραγάριον

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Κεκραγάριον

[Ενότητα Ο λόγος]

Α Κύριέ μου, Κύριέ μου πώς μπορώ
το σώμα να νικήσω με το σώμα,
τη φλούδα τούτη της ψυχής∙ με τ’ όνομά της
στον Λόγο σου αντιστέκεται και υπάρχει ανάμεσά μας.
Πού σταματά η ανθρώπινή μου φύση,
αυτή που τόσο μοιάζει με θεό
κι ωστόσο τόσο αδυνατεί
την όψη του θεού ν’ αναγνωρίσει.
Πώς το μαρτύριο μπορεί
τη θεϊκή σου αλήθεια ν’ αποδείξει,
όταν το ίδιο μαρτύριο μες στη δική του αλήθεια
κυκλώνεται και κλείνεται
σημαίνοντας την πλάνη.

Περνά η σαΐτα σου το σύννεφο του νου,
σπαράζει η τύψη, νύχτα καμωμένη
με αβάσταχτα, συναλλαγμένα πάθη
κι ό,τι γυρνά, ασάλευτο στέκει στην κίνησή του,
σαν αρμονία της ατέρμονης ηχούς,
σαν μουσική των άτονων και τονισμένων άστρων,
παροξυσμός του αστείρευτού σου οίστρου,
όταν απ’ το σκοτάδι εμπνεύστηκες το φως
και στου φωτός το ξέσπασμα
μέτρησες το σκοτάδι.

Ζεστός αέρας μου μηνά μυρωδικά μαλλιών,
βάλσαμο της Γεννησαρέτ και…

View original post 640 more words