Tasos Livaditis-Poems, Volume II

Tasos Livaditis-Poems, Volume II
 
POEMS 1958-1964
 
Μικρή Υπαρξιακή Παρένθεση
 
Ποιός είσαι, λοιπόν, πίσω απ’ αυτό το πρόσωπο που η κάθε
         μέρα τ’ αλλάζει,
ποιός είσαι πίσω απ’ τις πράξεις που κάνεις τη μέρα, πίσω
         απ’ τις πράξεις που συλλογίζεσαι τη νύχτα.
Αρίθμητα πρόσωπα μέσα σου, καθένα ζητάει να υπάρξει
σκοτώνοντας το άλλο — ποιό είναι το αληθινό; Ποιό είναι
        αυτό το πρόσωπο
που κανείς καθρέφτης δεν μπορεί να σου το δώσει;
Αρπαγές, βιαιότητες, τρόμοι, εγκλήματα που δεν έκανες
ορίσουν το αίμα σου. Κάθε χειρονομία σου είναι βαρειά
από χιλιάδες ξένα κι άγνωστα πεπρωμένα.
Όταν λες: μισώ, ο πρώτος φόνος του κόσμου ξαναγίνεται
        μέσα σου,
ενώ απ’ το βάθος της αυτοθυσίας σου σε κοιτάνε ειρωνικά
τ’ άγρυπνα, ιδιοτελή μάτια
του τριχωτού προγόνου σου.
 
Existential Parenthesis 
 
Who are you, then, behind that person who changes
             daily
who are you behind your daily actions or behind
the actions you contemplate during the night?
Innumerable persons inside you, each longing for
its existence in killing the others, which one is
            the real?
Which person that no mirror can present to you?
Abductions, violence, horror, murders that you
didn’t commit control your blood. Each of your
gestures weight heavily as if coming from
a thousand strange unfamiliar destinies.
When you say: I hate the first murder of the world
            is repeated inside you
while the vigilant eyes of your hairy ancestor
look at you ironically from the depth of
            your self-sacrifice.

Titos Patrikios-Selected Poems

Titos Patrikios-Selected Poems

Η ΜΟΙΡΑΣΙΑ

Πολλά τα πράγματα να μοιραστούμε

και συνεχώς διαλέγουμε τα πιο λίγα,

θέλουμε μόνιμα τον άλλο

στην πλήρη κατοχή μας

μικραίνοντας το σώμα του

διχοτομώντας τη φωνή του.

Ως πότε πια θα ζω

μέσα στα πρόσωπα που με περιέχουν

ως πότε θα μεταφέρω μέσα μου

πρόσωοα όλο και πιο συρρικνωμένα;

SHARING

So many things to share

and we always select a few;

we always want someone

in our ownership forever

shortening his body

dissecting his voice.

How long shall I live

in the faces that contain me

how long shall I still carry in me

faces that steadily shrink?

Τσαρλς Μπουκόφσκι, Ένα αποχαιρετιστήριο πράγμα 

To Koskino

Ένα αποχαιρετιστήριο πράγμα καθώς ανάσαινε,
κατέβαινε στο χωλ με εσώρουχα
με μπογιατισμένο πρόσωπο σαν παλιάτσος,
μια βόμβα από τον Κολωνία
στη δεξιά του τσέπη
‘μια εποχή στην Κόλαση’ στην αριστερή,
λουρίδες ηλιοβασιλέματος σαν ίνες φλαμουριάς
εξαντλούσαν τα μπράτσα του.

Και τον βρήκανε το πρωϊ κρεμασμένο
στης εξόδου κινδύνου το παράθυρο
πρόσωπο παγωμένο και σβησμένο
σαν ηλεκτρική λάμπα

Και τα σπουργίτια ήταν κάτω στα θάμνα
και γνώριμα τα σπουργίτια
δεν τραγουδούν, βγάζουν ήχο και βγάζουν ήχο
και… οι άνθρωποι
όχι τα σπουργίτια
τον κατέβασαν από τη σκάλα
σαν άχρηστη κουκουβάγια.

*Μετάφραση: Αλέξης Τραϊανός (Μπουκόφσκι. Επιλογή από το έργο του. Εκδόσεις “Η μικρή Εγνατία”, 1980.
Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος. Από τον δίσκο “Άκυρο” (1982).

View original post

Σταύρος Ζαφειρίου, Η τέταρτη διάσταση

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Η τέταρτη διάσταση

[Ενότητα Έξοδος]

Και οι εποχές αντέγραψαν η μία την άλλη
με τα ίδια κενά στις αράδες ανάμεσα,
με τις ίδιες ανορθόγραφες λέξεις,
τους δικούς της θνητούς κάθε μια
που τους είπε αθάνατους,
τους δικούς της σαλούς
που τους είπε προφήτες,
νικητές που κυρίεψαν έθνη αλλόδοξα,
ηττημένους που αντάλλαξαν τη ζωή με την πίστη.

Με αριθμούς τρομερούς
που οιωνίζονται φόβητρα,
με σφραγίδες που ανοίχτηκαν
μία προς μία, συνάζοντας τα όρνια
τ’ ουρανού για τον μεγάλο δείπνο.

Ευτυχής είναι αυτός
που διαβάζει τα μέλλοντα
και τα μέλλοντα λόγια μιλά,
ότι θα πάψουν οι γιορτές κι οι νουμηνίες
και θα στεγνώσει το αίμα στον βωμό∙

και αυτός που με οδύνη ασκείται
στην πτώση του, μετανιωμένος πλέον
για τη γνώση, καθώς συντρίφτηκαν
τα σκεύη από πηλό και ομολογήθηκαν
τα ονόματα της πλάνης.

Κι απ’ τους αιώνες διαλέχτηκαν χρόνια χίλια
μέχρι την πρώτη ανάσταση,
όπου κατά τα έργα τους κρίθηκαν οι…

View original post 168 more words