Μαρία Ταταράκη, Κόρη του Μεσημεριού

To Koskino

Ι.

Είδα το φως που άγγιξε το πρόσωπο του κόσμου,
άγγιξε και το σώμα σου, στα πιο κρυφά του μέρη.

Κι έδειξε πόσο όμορφη είναι γύρω μας η πλάση,
σαν διαθλάται μέσα σου το φως για να περάσει.

Κρύσταλλο είσαι που έρανε με συμμετρία το χάος.

Ω, κόρη του μεσημεριού, στολίδι της Αθήνας,
κόσμημα χειροποίητο από εραστών τη θέρμη.

Χρωστά το φως σε σένανε τη διαλεχτή του αίγλη.

Σταγόνα ύδωρ διάφανη στο κέντρο της αβύσσου.
Πυξίδα ανοξείδωτη στου νου την καταιγίδα.

Ξέσκισε με το βάδην σου το λίγο αυτού του κόσμου.
Ζύγισε με την πύελο το δίκαιο και το λάθος.

Σαν εκκρεμές αλάνθαστο, από όνειρα φτιαγμένο,
μέτρησε με το διάβα σου το πάθος και το μάθος.

Κι άνοιξε δρόμο γόνιμο για την φορά του είδους.

ΙΙ.

Τα στήθη σου ολάνθιστα. Η μέση δαχτυλίδι.
Τα χείλη σου φωτοειδής του σύμπαντος καμπύλη.

Οπίσθια φρούτα ζουμερά, βορά των αθανάτων.
Μάτια σαν μπόρα τροπική…

View original post 81 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s