Yannis Ritsos-Poems, Selected Books

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books
 
ΔΙΠΛΗ ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΗ
 
Το ανεπαρκές, το ατελείωτο, το επαναλαμβανόμενο
Αυτό που ξαναρχίζει ανόρεξα, αυτό που τελειώνει χωρίς τέλος—
Κάποτε, ο ίδιος αυτός το `χε ονομάσει ανεξάντλητο. Τώρα
Κρατάει στα δόντια του πολλά καρφιά (η αιχμή τους προς τα έξω)
σ’ έναν άγριο κι αστείο μορφασμό. Δεν τον κοιτώ. Ακουμπάω
τα δυο μου χέρια απλωτά στο μακρύ σανιδένιο τραπέζι.
 
Double Disguise
 
The insufficient the endless the reoccurring
the one starting all over half-hearted what ends without end –
once he himself had named it inexhaustible now
he keeps a lot of nails in his teeth (pointy side outward)
in a wild and funny grimace I don’t look at him I extend
my two arms spread on the long steel table

Constantine P. Cavafy-Poems

Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον (1911)

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακούσθει
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές –
την τύχη σου που ενδίδει πιά, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,

κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.


 
GOD FORSAKES ANTONY
 
 
When suddenly, at midnight, you hear
an invisible, traveling company passing by
with superb music, with voices—
do not turn away, grieving
your fate that has failed you at last, work
that has come to nothing, plans for your life
that were shown up as illusions. It’s useless to mourn them.
As if you’ve been ready for some time, as if you had courage,
say goodbye to the Alexandria
that is leaving.
But above all do not fool yourself, do not say
my ears were deceived, it is a dream;
do not accept such vain hopes.
As if ready for some time, as if with courage,
as if you were worthy of a city like this,
approach the window with steady steps,
and listen with emotion, but without
the grievances and whining of a coward;
listen, as a last enjoyment, listen to the voices,
to the superb instruments of the invisible company
 
and say goodbye to the Alexandria you are losing.