Titos Patrikios-Selected Poems

Titos Patrikios-Selected Poems

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

Ίσως περίμενες

να σου μιλήσω για τον έρωτα μου

μα το χαλάζι που έπεφτε στις στέγες

ήταν σαν τ’ άρβυλα των νεοσυλλέκτων

που τρέχουν για τη σύνταξη.

Απ’ τις καινούργιες κάλτσες σου, θυμάμαι,

είχε ξεφύγει ένας πόντος

που τον κοιτάγαμε κι οι δυο βαρυεστημένα.

Αυτή η σιωπηρή μας κατανόηση

που καταργούσε αυθαίρετο κι απ΄ροβλεπτο

λειτουργούσε ως το χωρισμό.

Όσο για τις πληγές που αργότερα θ’ανοίγανε

τίποτα δεν υποπτευθήκαμε την ώρα εκείνη

όταν οι ματιές μας διασταυρώνονταν

στον παλιό καθρέφτη πάνω απ’ το νιπτήρα,

καθώς εσύ πουδραριζόσουνα

κι εγώ έδενα τη γραβάτα μου.

THE ROOM

Perhaps you expected me

to talk to you about my love

yet the hail that fell on the roofs

resembled the boots of recruits

who run to the morning call.

There was, I remember, a loose thread

in my socks which we both looked

with a bored glance.

That silent understanding of ours

which annulled the arbitrary and unforeseen

worked up to our separation. 

However, the wounds that opened later

we never suspected that time

when our glances met

in the old mirror over the sink

while you applied your face powder

and I was tying my tie.

The Second Advent of Zeus

ΑΡΤΕΜΙΣ
 
Άφθονο πράσινο μας αφιέρωσε η Άρτεμις
 
τις μέρες που
γιορτάσαμε τα ένδοξα
κι ελεύθερα αρχαία χαρίσματα
της άνοιξης
 
ρεματιές με πικροδάφνες
βαθιές σχισμές γιομάτες
με του Έρωτα τραγούδια
 
έννοια εύκολη που αποκρυπτογραφήσαμε
όσο και το φιλί απαλής ήβης
γυναίκας
την ώρα της εαρινής ισημερίας
 
αλήθεια όχι λιγότερο σπουδαία
από τη στήση μας
 
βαθιά στον υγρό της κόλπο
που ο νους μας πάντα ταξίδευε
 
ό,τι από πάντα έψαχνα να βρω
τόσο αθώο σαν τρεμουλιαστό χείλος
μιας παρθένας προτού φιληθεί
σαν την άλλη μεριά τ’ ουρανού
που κάτι εκεί κρυβόταν
σιμά και στην ψυχή μας
 
σιντριβάνι γιομάτο νομίσματα
όνειρα που εμφανιζόταν κατά
το τέλος μιας κουραστικής μέρας
 
άλλος ένα μάρτυρας
άλλη μια θυσία
άλλη μια ευλογία
 
 
ARTEMIS
 
 
Abundant the verdure Artemis graced upon us
 
the days when
we celebrated our glorious and
free ancient charms
of spring
 
ravines with oleanders
deep chasms filled
with the song of Eros
 
a meaning as easy to decipher
as kissing the soft mound
of a woman
time of vernal equinox
 
truth no less important than
our sexual arousal
deep in her moist cave
that our minds always travelled
 
what I always wanted
as innocent as the shivering lip
of a virgin just before the kiss
like the other side of the sky
 
where something hid
as close to our soul
as a wishing well full of coins
dreams that appear before
the end of a day’s toil
 
another martyr
another sacrifice
another blessing

Xavier Villaurrutia, Σονέτο αφιερωμένο στο ρόδι

To Koskino

Την ολοσκότεινη ο έρωτάς μου προσεγγίζει
κηρύθρα που εντός της μιαν ενσαρκωμένη
σκιά κρύβει και που ερμητικό ένα ρόδι μένει,
το κοίλο τοίχωμά της πάντα να σκαλίζει.

Τον εαυτό μου εκεί κοιτώ να διυλίζει
τη δίψα του σιωπώντας που ‘ναι ξαναμμένη
και ακόρεστη, και τη φυλάω παγωμένη,
στο μέλλον μήπως θέλω να με ανακουφίζει.

Μπορεί ένα στόμα αλλότριο, ένα στόμα ξένο
να εμφανιστεί αύριο μες στον πόνο μου τον κρύφιο
και το αίμα μου να συναντήσει-χορτασμένο-,

τη σάρκα μου σκληρή και κρύα σαν καμίνι’
και μέσα μου στυφή μια γεύση, σαν ζωύφιο
τη δίψα της με τη δικιά μου ν’ αποσβήνει.

*Περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Τα μάτια σου δυό πυροβολισμοί στα τυφλά – Αναγνωστικό υπερρεαλιστικών ποιημάτων”, Εκδόσεις Ρώμη, 2019. Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

View original post