Titos Patrikios-Selected Poems

Titos Patrikios-Selected Poems

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

Ίσως περίμενες

να σου μιλήσω για τον έρωτα μου

μα το χαλάζι που έπεφτε στις στέγες

ήταν σαν τ’ άρβυλα των νεοσυλλέκτων

που τρέχουν για τη σύνταξη.

Απ’ τις καινούργιες κάλτσες σου, θυμάμαι,

είχε ξεφύγει ένας πόντος

που τον κοιτάγαμε κι οι δυο βαρυεστημένα.

Αυτή η σιωπηρή μας κατανόηση

που καταργούσε αυθαίρετο κι απ΄ροβλεπτο

λειτουργούσε ως το χωρισμό.

Όσο για τις πληγές που αργότερα θ’ανοίγανε

τίποτα δεν υποπτευθήκαμε την ώρα εκείνη

όταν οι ματιές μας διασταυρώνονταν

στον παλιό καθρέφτη πάνω απ’ το νιπτήρα,

καθώς εσύ πουδραριζόσουνα

κι εγώ έδενα τη γραβάτα μου.

THE ROOM

Perhaps you expected me

to talk to you about my love

yet the hail that fell on the roofs

resembled the boots of recruits

who run to the morning call.

There was, I remember, a loose thread

in my socks which we both looked

with a bored glance.

That silent understanding of ours

which annulled the arbitrary and unforeseen

worked up to our separation. 

However, the wounds that opened later

we never suspected that time

when our glances met

in the old mirror over the sink

while you applied your face powder

and I was tying my tie.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s