Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry, 1750-2018

ΑΠΟΓΕΥΜΑ
 
Το απόγευμα είναι όλο πεσμένους σουβάδες, μαύρες πέτρες, ξερά
        αγκάθια.
Το απόγευμα έχει ένα δύσκολο χρώμα από παλιά βήματα που
       μείναν στη μέση
από παλιά πιθάρια θαμμένα στην αυλή, και πάνω τους η κούραση
       και το χορτάρι.
 
Δυο σκοτωμένοι, πέντε σκοτωμένοι, δώδεκα—πόσοι και πόσοι.
Κάθε ώρα έχει το σκοτωμένο της. Πίσω απ’ τά παράθυρα
στέκουν  αυτοί που λείπουν και το σταμνί με το νερό που δεν ήπιαν.
 
Κι αυτό το αστέρι που έπεσε στην άκρη της βραδιάς
είναι σαν το κομμένο αυτί που δεν ακούει τα τριζόνια
που δεν ακούει τις δικαιολογίες μας—δεν καταδέχεται
ν’ ακούσει τα τραγούδια μας—μονάχο, μονάχο,
μονάχο, αποκομμένο, αδιάφορο για καταδίκη ή για δικαίωση.
 
 
 
AFTERNOON
 
The afternoon is full of fallen plaster, black stones, dry
          thorns.
The afternoon has a difficult color of old footsteps stopped
          halfway
of old storage jars buried in the yard and over them tiredness
          and grass.
 
Two people killed, five killed, twelve – so many, so many.
Each hour has its own killed person. Behind the windows
stand the ones who left and the pitcher with water they didn’t drink.
 
And this star that fell at the edge of the evening
is like the severed ear that cannot hear the crickets
that cannot hear our excuses – it disdains
to hear our songs – alone, alone,
alone, detached, indifferent to condemnation or justification.
 

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume II

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume II
Exercises (1950-1960)
 
ΑΥΤΟ ΜΟΝΑΧΑ
 
Μη μου λες τίποτα. Δεν τον ποστεύω το θάνατο.
Όχι που δεν τον ξέρω. Τον ξερω καλά. Δεν του παραχωρώ
          τα μάτια μου.
Σήμερα, περνώντας αόναν κήπο της συνοικίας μας, είδα
να στέκεται η ζωή καβάλα στα χρυσά καπούλια ενός πορτοκαλλιού
και ν’ αγναντεύει πέρα. Αυτό σου λέω μονάχα.
 
ONLY THIS
 
 
Don’t tell me anything. I don’t believe in death.
Not that I’m not familiar with it. I know it well.
I don’t fixate my eyes on Him.
 
Today, passing through a neighborhood garden, I saw
life riding on top of the golden hinds of an orange; life
gazing the far away horizon. Only this I say to you.  

Tasos Livaditis-Poems, Volume II

Tasos Livaditis-Poems, Volume II

POEMS 1958-1964

ΤΟ ΚΑΠΕΛΟ

Άνθρωποι που πέρασαν τη ζωή τους ρυθμισμένα και ήρεμα,

ανάμεσα σε ώρες εργασίας και αμίλητα συζυγικά νεκρόδειπνα

λίγος καφές στο τέλος του φαγητού για τη χώνεψη,

λίγα όνειρα για το φόβο της καρδιοπάθειας,

λίγη ελεημοσύνη για τη σωτηρία της ψυχής.

Ώσπου μια νύχτα, σηκώνονται στη μέση του δείπνου ξαφνικά

από συνήθεια, μάλιστα, παίρνουν και το καπέλο τους —

και χάνονται. Πού πάνε; Κανείς δεν ξέρει. Μα η δίψα τους

        καίει

κι η απόγνωση μεγαλώνει τους ορίζοντες.

Έτσι σκέφτηκαν, να κάνουνε για μια σιτμγή.

Ύστερα πέρασε. Σκουπίζουνε το λίγο ιδρώτα πλάι στη μύτη

και μπαίνουν αθόρυβα στην κρεββατοκάμαρα. Ενώ στο διάδρομο

μένει μονάχο, πάνω στην καρέκλα, το καπέλο

σαν το μικρό ανάχωμα ενός τάφου,

που σκέπασε βαρειά κι ανέκλητα

όλη τη ζωή τους.

The Hat

People who spent their lives serenely, rhythmically

between their working hours and the silent marital

              dead suppers

some coffee at the end of supper to help digest

the food, a few dreams to abate a heart attack

some charity gestures to save the soul

until one evening, mid-supper, they suddenly get up

and as it was their habit, they took their hats

and disappeared; to where?

No one knew; yet the thirst burned them

and the resignation widened the horizon.

I mean, they momentarily thought of doing this.

Then it passed. They wiped a bit of sweat next

to the nose and walked to the bedroom. While,

in the hallway, the hat, alone was left on the chair

like a small embankment of a grave

that covered their lives heavily

and irreparably. 

Daily Dose of Bhagavad Gita

Be Inspired..!!

Chapter 1: Observing the Armies on the Battlefield of Kuruksetra

TEXT 40

adharmabhibhavat krsna
pradusyanti kula-striyah
strisu dustasu varsneya
jayate varna-sankarah

Chapter 1 Verse 40-41

TRANSLATION

When irreligion is prominent in the family, O Krsna, the women of the family become corrupt, and from the degradation of womanhood, O descendant of Vrsni, comes unwanted progeny.

PURPORT

Good population in human society is the basic principle for peace, prosperity and spiritual progress in life. The varnasrama religion’s principles were so designed that the good population would prevail in society for the general spiritual progress of state and community. Such population depends on the chastity and faithfulness of its womanhood. As children are very prone to be misled, women are similarly very prone to degradation. Therefore, both children and women require protection by the elder members of the family. By being engaged in various religious practices, women will not be misled into…

View original post 414 more words

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Επίκαιροι αμίλητοι

To Koskino

Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες
περί δημοκρατικής τάξης, ανάμεσά
μας οι αμίλητοι ζούνε.
Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,
οι ηγεμόνες δυναμώνουν,
ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,
των ανυπόταχτων τα μούτρα
τσαλακώνουν.
Ετούτων των αμίλητων το πετσί, περίεργα θα ’λεγες είναι
φτιαγμένο.
Τους φτύνουνε καταπρόσωπο κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το
φτυμένο.
Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,
και που το παράπονό τους να πούνε;
Απ’ του μισθού τα ψίχουλα, πώς να αποχωριστούνε;
Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,
μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.
Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!
Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,
άλλο δε μας μένει.

* Το πήρα από το http://poetrybar.blogspot.com/

View original post