Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry, 1750-2018

ΑΠΟΓΕΥΜΑ
 
Το απόγευμα είναι όλο πεσμένους σουβάδες, μαύρες πέτρες, ξερά
        αγκάθια.
Το απόγευμα έχει ένα δύσκολο χρώμα από παλιά βήματα που
       μείναν στη μέση
από παλιά πιθάρια θαμμένα στην αυλή, και πάνω τους η κούραση
       και το χορτάρι.
 
Δυο σκοτωμένοι, πέντε σκοτωμένοι, δώδεκα—πόσοι και πόσοι.
Κάθε ώρα έχει το σκοτωμένο της. Πίσω απ’ τά παράθυρα
στέκουν  αυτοί που λείπουν και το σταμνί με το νερό που δεν ήπιαν.
 
Κι αυτό το αστέρι που έπεσε στην άκρη της βραδιάς
είναι σαν το κομμένο αυτί που δεν ακούει τα τριζόνια
που δεν ακούει τις δικαιολογίες μας—δεν καταδέχεται
ν’ ακούσει τα τραγούδια μας—μονάχο, μονάχο,
μονάχο, αποκομμένο, αδιάφορο για καταδίκη ή για δικαίωση.
 
 
 
AFTERNOON
 
The afternoon is full of fallen plaster, black stones, dry
          thorns.
The afternoon has a difficult color of old footsteps stopped
          halfway
of old storage jars buried in the yard and over them tiredness
          and grass.
 
Two people killed, five killed, twelve – so many, so many.
Each hour has its own killed person. Behind the windows
stand the ones who left and the pitcher with water they didn’t drink.
 
And this star that fell at the edge of the evening
is like the severed ear that cannot hear the crickets
that cannot hear our excuses – it disdains
to hear our songs – alone, alone,
alone, detached, indifferent to condemnation or justification.
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s