Nostos and Algos, poetry by Manolis Aligizakis

Wounded
 
Clipped dreams, wingless we hover
in our lonely thoughts,
in the abyss of postponement
 
pass me the napkin
you said
and you wipe the ketchup
 
from the edge of your lips
attentively and with soft courage
against the breeze that listens
carefully to your wish for
a new adventure to come from
the void and enter your world
and we crawl in our routine
handcuffed and idly
as I refill my wine glass
in the senselessness of my serene
self-absorption
 
 
Πληγωμένοι
 
 
Κομμένα τα φτερα κι η πτήση αιωρείται
στων μοναχικών μας σκέψεων
την άβυσσο αναβολής
δώσε μου την πετσέτα
 
λες,
 
και σκουπίζεις το κόκκινο κέτσαπ
απ’ την άκρη των χειλιών σου
με τόλμη και με θάρρος απαλό
ενάντια στον ίλιγγο του αγέρα
που σχεδόν ανεπαίσθητα ακούει
την ευχή σου για νέα περιπέτεια
που θα φανεί στον κόσμο σου
απ’ τη διάπλατα ανοιχτή πόρτα του νου
και στήν καθημερνότητα κυλούμε δέσμιοι
σιωπηλά τηρώντας τα προσχήματα
καθώς γεμίζω άλλο ένα ποτήρι κρασί
μες την νωχελική μου απομόνωση

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s