Tasos Livaditis-Poems, Volume II

Tasos Livaditis-Poems, Volume II
Night Visitor 1972
ΕΞΟΦΛΗΣΗ
 
Η παιδική ηλικία μου γλίστρησε ανάμεσα σε παλιά ερμάρια, οι
αμαξάδες βλαστημούσαν καθώς παίρνανε τη στροφή, αργά, λυγι-
σμένοι απ΄τη σκόνη κι η κοιλιά μου σκουλήκιαζε από αναρίθμητες
πείνες.
     Στο υπόγειο ονειρευόταν το ραχητικό παιδί, εγώ πίστευα στους
πλανόδιους οργανοπαίχτες, που η δυστυχία τους είναι πιο ουράνια
κι απ’ τους ουρανούς, πλαγιάζοντας με γυναίκες κωφάλαλες για
να μη χάσω ούτε έναν ήχο απ’ τους στεναγμούς που άκουγα γύρω
μου.
     Σε τί χρησίμεψαν, λοιπόν, οι αμαρτίες μου; Έβρεχε και κανείς
δε μ’ άκουγε, μονάχα ο κούφιος αντίλαλος απ’ τους σταύλους, εκεί
που είδα το γέρο, καθόταν στο βρεγμένο στρώμα κι έκλαιγε, ζη-
τώντας να του δώσουν την κούκλα ρτου — τότε κατάλαβα πως δεν
είμαι μόνος, και πως όταν θα `ρθει η μέρα της Κρίσεως, εγώ θα
έχω όλο το χρυσάφι να πληρώσω.
      Το τέλος ήταν απροσδόκητο, με τον καπνό να μου γνέφει πάνω
απ’ το σταθμό, με τους τρελούς που ψάχνανε για ένα μικρό κομμάτι
κιμωλία κι εκείνους τους χλωμούς άντρες με τα τύμπανα που φτά-
νουν όταν δεν υπάρχει έλεος πια.
     Κι ύστερα, όταν βράδιασε, άδειασα τα παπούτσια μου απ’ όλους
τους δρόμους κι έπεσα να κοιμηθώ, ενώ τα υγρά σιωπηλά χωράφια
ταξίδευαν με τους τυφλοπόντικες.
 
Repayment
 
My childhood slipped through old cabinets covered with dust
cart drivers cursed while they turned slowly and my belly
was sick of the insatiable hunger.
The rachitic boy was dreaming in the basement; I believed
in passing musicians whose misery was more heavenly than
heaven while I slept with deaf women since I didn’t want
to miss any of the sighs around me.
What was the use of my sins then? It was raining and no one
listened to me, only the hollow echo from the stables, where I
saw the teary old man sitting on his wet mattress and asking
for his doll; I then understood I wasn’t alone and when
the Day of Judgement came I had to repay all the gold.
The end was so unpredictable with the smoke signaling to me
over the train station with the crazy people looking for a piece
of chalk and those pale men with the drums who arrived when
there wasn’t any compassion left.
Then, when evening came, I emptied my shoes of all the roads
and lay down to sleep while the wet silent fields travelled
with the moles.

Daily Dose of Bhagavad Gita

Be Inspired..!!

Chapter 3: Karma-yoga

TEXT 3

sri-bhagavan uvaca
loke ‘smin dvi-vidha nistha
pura prokta mayanagha
jnana-yogena sankhyanam
karma-yogena yoginam

Chapter 3 Verse 3

TRANSLATION

The Blessed Lord said: O sinless Arjuna, I have already explained that there are two classes of men who realize the Self. Some are inclined to understand Him by empirical, philosophical speculation, and others are inclined to know Him by devotional work.

PURPORT

In the Second Chapter, verse 39, the Lord explained two kinds of procedures—namely sankhya-yoga and karma-yoga, or buddhi-yoga. In this verse, the Lord explains the same more clearly. Sankhya-yoga, or the analytical study of the nature of spirit and matter, is the subject matter for persons who are inclined to speculate and understand things by experimental knowledge and philosophy. The other class of men work in Krsna consciousness, as it is explained in the 61st verse of the Second Chapter. The Lord has explained…

View original post 225 more words

Σταύρος Ζαφειρίου: Επί της ουσίας (8)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Επί της ουσίας (8)

Στο μεταξύ,
πασχίζοντας την εκτροπή της ξέχειλης ρητορικής
των αναγνωστηρίων,
για ν’ αρδευτεί η ασκητική της απεραντοσύνης
–κι ενώ υπολόγιζες ότι μια τέτοια υπερβολή
είναι ο τρόπος να ξεφύγει η εφαρμογή
απ’ το πεπερασμένο–
να που προβάλλουν απ’ τη λάσπη οι σκελετοί
(τι σκελετοί; Μια κάτω γνάθος και μια κλείδα όλο κι όλο,
που ακόμη τις χρονολογούν στα εργαστήρια),
κάποιων παρόχθιων σοφιστών
που κιόλας επινόησαν ψευδώνυμους συλλογισμούς,
θέτοντας ως επίδικο
τον ανασκευασμό των δεδομένων.

— Υπερθεματισμός, θα πεις, των παραδοξοτήτων.
Ξενάγηση ερασιτεχνών σε αναπαράσταση οικισμών
στις ώρες που είναι επισκέψιμος ο χρόνος.

— Χάλκευση της αιτίασης, θα πεις∙
να ’χουν δουλειά οι ένορκοι
και οι ερμηνευτές των εγκυκλίων.

Μα όταν υμνεί η αποδρομή σακάτικα οπληφόρα
–πολιτική, θα πεις, και θα ’χεις δίκιο–
τι να σου κάνει η αναλογική;

Κι όταν αυτό που απαιτείται απ’ τη ζωή
είναι ο αλγόριθμος του ατελέσφορού της,
μένει το σχήμα μοναχά…

View original post 241 more words

Karaftu: Τα σπήλαια του Ηρακλή στο Δυτικό Ιράν

ΕΛΛΑΣ

Τα Σπήλαια του Karaftu είναι ένα υπέροχο θέαμα που σχηματίζεται τόσο από τη φύση όσο και από την ανθρώπινη δραστηριότητα κατά τη διάρκεια χιλιετιών.


View original post 455 more words

Παρασκίβα Ζώγου, Μ’ αρέσεις όταν είσαι λυπημένος 

To Koskino

Μ’ αρέσεις όταν είσαι λυπημένος.
Τόσο σιωπηλός και βαθύς και απόμακρος,
σαν προς θρήνο ωραίο και προς μαύρα λουλούδια όλα να τα ωθείς.
Μέσα στη λύπη σου όταν με ξεχνάς,πάνω απ’το χαρτί σκυμμένος.
Σε νιώθω παρ’ όλα αυτά κοντά μου, μ’ αρέσεις.
Μ’ αρέσεις όταν είσαι λυπημένος.
Τα χείλη μου υγραίνονται για σένα στη σκιά σου.
Kι αναζητούν τη σάρκα σου στον άνεμο,
καθώς το πνεύμα μου ακροθωπεύει
τις παρειές των ωραίων ονείρων σου.
Εκεί στη λύπη σου στέκομαι σύθαμπη.
Mετά μικρών δακρύων συνοδοιπορώ προς το μπορώ.
Εις μάτην δακρυροώ.
Αν και ποτέ ένα δάκρυ δεν πάει χαμένο.
Συμποτίζουμε τα μαύρα λουλούδια σου, ονειρικέ.
Kαι μ’ αρέσεις όταν είσαι λυπημένος.
Μ’ αρέσει ακόμα κι η θλίψη σου, κρύφιε έρωτα.

View original post

Σταύρος Ζαφειρίου: Επί της ουσίας (3)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Επί της ουσίας (3)

Αδύνατον ν’ αφουγκραστείς
την παλμική φωνή των παραλλήλων,
την άθυμη ηχώ του άδειου στήθους
στις φθίνουσες ανάσες της απώλειας.

Η αδιατάρακτη ησυχία ενός μέλλοντος
που κατισχύει του καλέσματος του νόστου
– για μέλλον-φως μιλά η στάχτη που απόμεινε
από τα ολοκαυτώματα του λόγου∙
το μέλλον όμως είναι ο χρόνος που υπολείπεται
απ’ την ανάγκη της γραφής ν’ αδειάσει μέσα σου
τα αποτσίγαρα της μεταφυσικής της.

Κι όσο κι αν σε υπερασπίζεται η ψευδαίσθηση,
ως επαλήθευση των λογικών προτάσεών σου,
αλίμονο!
Ανάμεσα στις λέξεις και το νόημα
σκάει στα γέλια η γραμματική των γεγονότων.

Motti στην αρχή του βιβλίου:
Το πρόβλημα με τον Άιχμαν ήταν ότι υπήρχαν πολλοί σαν κι αυτόν, και οι περισσότεροί τους δεν ήταν διεστραμμένοι ούτε σαδιστές, αλλά ήταν, και εξακολουθούν να είναι, φοβερά και τρομερά φυσιολογικοί. Από την άποψη των νομικών θεσμών μας και των ηθικών εξομολογήσεων, το γεγονός ότι είναι φυσιολογικοί…

View original post 180 more words

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume III

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume III
Ημερολόγια Εξορίας//Exile Diaries
 
16 Μαίου
 
Ένας φαντάρος ακουμπάει στο στύλο του τηλεγράφου
καπνίζει το τσιγάρο του
ίσως ακούει το πιάνο απ’ τα μεγάφωνα.
Οι εξόριστοι μέσα στ’ αντίσκηνα
τρώνε το βραδινό συσσίτιο.
Το φεγγάρι είναι μεγάλο
σαν το μεγάλο καζάνι του μαγειρίου
που το πλένουν στη θάλασσα.
 
Και βέβαια δεν μπορεί να πρασινίσουνε
στα κουτουρού τα δέντρα.
 
16th of May
A soldier leans on a telegraph pole,
smokes his cigarette
perhaps he listens to the piano
coming from the megaphones.
The exiled in their tents eat
their evening meal.
The huge moon resembles the cauldron
they wash at the seashore.
 
And, of course, the trees don’t get
green by accident.
 

Constantine P. Cavafy – Poems

ΠΑΛΑΙΟΘΕΝ ΕΛΛΗΝΙΣ
 
 
Καυχιέται η Αντιόχεια για τα λαμπρά της κτίρια
και τους ωραίους της δρόμους για την περί αυτήν
θαυμάσιαν εξοχήν, και για το μέγα πλήθος
των εν αυτή κατοίκων. Καυχιέται που είν’ η έδρα
ενδόξων βασιλέων και για τους καλλιτέχνας
και τους σοφούς που έχει και για τους βαθύπλουτους
και γνωστικούς εμπόρους. Μα πιο πολύ ασυγκρίτως
απ’ όλα η Αντιόχεια καυχιέται που είναι πόλις
παλιαόθεν ελληνίς του Άργους συγγενής
απ’ την Ιώνη που ιδρύθη υπό Αργείων
αποίκων προς τιμήν της κόρης του Ινάχου
 
 
HELLENIC SINCE THE OLD DAYS
 
Antioch boasts of its magnificent buildings,
and its beautiful streets; of the surrounding
countryside, and the great number of people
living there. It boasts that it is the home
of glorious kings; and of the artists
and wise men, of the filthy rich
but prudent merchants. But above all Antioch
boasts most incomparably that it is a Greek city
since the old days.  Related to Argos:
through Ione which was founded by colonists
from Argos in honor of Inachos’s daughter.
 

Η Έλευση της Γυναίκας στη Γραφή

To Koskino

Παρουσίαση, ερμηνεία και ανάλυση της ποιητικής ανθολογίας «Ηρωικά Κορίτσια» της Μαρίας Ταταράκη. Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο λογοτεχνικό περιοδικό Οδός Πανός (έτος 37o, τχ. 180 Οκτώβριος – Δεκέµβριος 2018).

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η ανθολογία «Ηρωικά Κορίτσια» δεν πρόκειται για μια έκδοση απάντων, ή για το επόμενο βιβλίο στη σειρά διαφόρων άλλων που έχουν ήδη κυκλοφορήσει. Είναι το πρώτο βιβλίο της Μαρίας Ταταράκη που κυκλοφορεί ποτέ. Και αυτό γίνεται σχεδόν 7 χρόνια μετά τον θάνατό της. Ελάχιστες τέτοιες περιπτώσεις έχουμε στην παγκόσμια λογοτεχνία, με πιο γνωστό παράδειγμα ίσως την περίπτωση της Emily Dickinson.

Εμένα μου έλαχε η ευθύνη να αναλάβω μετά τον θάνατο της μητέρας μου να εκδώσω το έργο της. Η Μαρία αυτοκτόνησε πριν από οχτώ χρόνια. Τα συρτάρια της, τα τετράδιά της και τα περιθώρια των σελίδων των βιβλίων της, ήταν γεμάτα από ποιήματα. Όλα σχεδόν ανέκδοτα, εκτός από ελάχιστα που είχαν δημοσιευθεί σε εφημερίδες ή μοιραστεί χέρι…

View original post 3,396 more words

Σταύρος Ζαφειρίου: Επί της ουσίας (2)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Επί της ουσίας (2)

Δεν βγάζεις άκρη, ε; Και πού να βγάλεις!
Όμως, καθώς σε αναγκάζει η συγκατάβαση
και οι λίγες λέξεις που μπορείς
πνίγονται μες στον οδυρμό των διασωθέντων,
να ο από μηχανής δραματουργός,
υψώνοντας απ’ την καταπακτή
το φάντασμα με τ’ ανοιγμένα χέρια.

Μα ούτε κι αυτή η λύση σού αρέσει.
— Τόσο αδιέξοδη, θα πεις, η φαντασμαγορία,
το άυλο του βασιλιά,
στην πιο ανέκκλητη στιγμή της τραγωδίας.

— Κάποιο δαιμόνιο, θα πεις, στον προσχεδιασμό του,
στο τέχνασμα μιας ηθικής που επιστρατεύει
ένα φθαρμένο λείψανο, για να εξευγενίσει
την απογυμνωμένη βαρβαρότητα
στον θρήνο του εξόδιου χορικού.
(Πέπλο κενό το αντίφωνο του οίκτου
που μπαίνει σε παράταξη πομπής.)

Τόπος κοινός!
Ό,τι ξεβράζει η εποχή στα επεισόδιά της
είναι η μίμηση της μάσκας του θεατού,
είναι η άπνοια της θερινής νυκτός
και η αστική υπομονή των εδωλίων.

Τρόπος κοινός!
Σε τούτο το συμβόλαιο των ηθών
όπου απευθύνεται η υπόκλιση των…

View original post 250 more words