Nostos and Algos, poetry by Manolis Aligizakis

Neighbour’s Yard

To the grass of the neighbour’s yard
always greener and fresher than mine
I reached with drums echoing
the new April song
and you were left behind
in your indifferent surprise
that two dark breasts
struck the empty void
where the soft ebony irises
of the standing female
rough and lustful at the same time
sang in harmony with mine
for my new adventure
and for a gray drop of sperm
falling on her hairy mound
when you said
I’ll stay here rooted like a tree
to yearn for the aroma of your body
but only for a while and joining
my hands behind my back
I shrugged my shoulders
with a blind man’s indifference
before the just bloomed hyacinth
Ξένη Αυλή
Σε γρασίδι πράσινο ξένης αυλής
που πάντα δροσερώτερο
απ’ το δικό μου είναι
έφτασα με τύμπανα που βρόντησαν
του νέου Απρίλη το τραγούδι
και παραπίσω στάθηκες
με μιαν αδιαφορίας έκπληξη
που δυο στιγματισμένα μαύρα στήθη
χτύπησανε κούφιον αγέρα
και τα γλυκά εβένινα μάτια
που στέκονταν εκεί νέας
τραχιάς και λάγνας έψελναν
σε αρμονία με τόν πόθο μου
για το καινούργιο θαύμα
και την ασπρόθωρη σταλαματιά
σπέρματος πού σε δασύτριχη ήβη έπεσε
κι είπες—
θα μείνω εδώ σα δέντρο ριζωμένη
και του αγέρα σου το άρωμα
θα καρτερώ, μα μόνο για μιάν ώρα
κι ένωσα τις παλάμες μου στην πλάτη
σηκώνοντας τούς ώμους
με του τυφλού την αδιαφορία
μπροστά στο ανθισμένο υάκινθο

[κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες·


Μιχάλης Κατσαρός (1919–1998)

Όταν ακούω να μιλάν για τον καιρό
όταν ακούω να μιλάνε για τον πόλεμο
όταν ακούω σήμερα το Αιγαίο να γίνεται ποίηση
να πλημμυρίζει τα σαλόνια
όταν ακούω να υποψιάζονται τις ιδέες μου
να τις ταχτοποιούν σε μια θυρίδα
όταν ακούω σένα να μιλάς εγώ πάντα σωπαίνω.
Όταν ακούω κάποτε στα βέβαια αυτιά μου
ήχους παράξενους ψίθυρους μακρινούς
όταν ακούω σάλπιγγες και θούρια
λόγους ατέλειωτους ύμνους και κρότους
όταν ακούω να μιλούν για την ελευθερία
για νόμους ευαγγέλια για μια ζωή με τάξη
όταν ακούω να γελούν
όταν ακούω πάλι να μιλούν εγώ πάντα σωπαίνω.
Μα κάποτε που η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη
κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες
κι όλοι τους θα προσμένουνε σίγουρα τη φωνή
θ’ ανοίξω το στόμα μου
θα γεμίσουν οι κήποι με καταρράχτες
στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια
οι νέοι έξαλλοι θ’ ακολουθούν με στίχους χωρίς ύμνους

View original post 16 more words

Daily Dose of Bhagavad Gita

Be Inspired..!!

Chapter 2: Contents of the Gita Summarized


yadrcchaya copapannam
svarga-dvaram apavrtam
sukhinah ksatriyah partha
labhante yuddham idrsam

Chapter 2 Verse 32-33


O Partha, happy are the ksatriyas to whom such fighting opportunities come unsought, opening for them the doors of the heavenly planets.


As supreme teacher of the world, Lord Krsna condemns the attitude of Arjuna who said, “I do not find any good in this fighting. It will cause perpetual habitation in hell.” Such statements by Arjuna were due to ignorance only. He wanted to become nonviolent in the discharge of his specific duty. For aksatriyato be in the battlefield and to become nonviolent is the philosophy of fools. In theParasara-smrtior religious codes made by Parasara, the great sage and father of Vyasadeva, it is stated:

ksatriyo hi praja raksan sastra-panih pradandayan
nirjitya parasainyadi ksitim dharmena palayet.

“Theksatriya’sduty is…

View original post 292 more words