Constantine P. Cavafy-Poems

ΜΑΡΤΙΑΙ ΕΙΔΟΙ
 
 
Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ώ ψυχή.
Και τες φιλοδοξίες σου να υπερνικήσεις
άν δεν μπορείς, με δισταγμό και προφυλάξεις
να τες ακολουθείς. Κι όσο εμπροστά προβαίνεις,
τόσο εξεταστική, προσεκτική να είσαι.
 
Κι όταν θα φθάσεις στην ακμή σου, Καίσαρ πια
έτσι περιωνύμου ανθρώπου σχήμα όταν λάβεις,
τότε κυρίως πρόσεξε σαν βγεις στον δρόμον έξω,
εξουσιαστής περίβλητος με συνοδεία
άν τύχει και πλησιάσει από τον όχλο
κανένας Αρτεμίδωρος, που φέρνει γράμμα,
και λέγει βιαστικά «Διάβασε αμέσως τούτα,
είναι μεγάλα πράγματα που σ’ ενδιαφέρουν»,
μη λείψεις να σταθείς, μη λείψεις ν’ αναβάλλεις
κάθε ομιλίαν η δουλειά μη λείψεις τους διαφόρους
που σε χαιρετούν και προσκυνούν να τους παραμερίσεις
(τους βλέπεις πιο αργά) ας περιμένει ακόμη
κ’ η Σύγκλητος αυτή, κ’ευθύς να τα γνωρίσεις
τα σοβαρά γραφόμενα του Αρτεμιδώρου.
 
 
THE IDES OF MARCH
 
 
Beware of grandeur, oh soul.
And if you can not overcome your ambitions,
pursue them with hesitant precaution.
And the more you go forward, the more
inquiring and careful you must be.
 
And when you reach your zenith, as a Caesar at last;
when you take on the role of such a famous man,
then most of all be careful when you go out on the street,
like any famous master with your entourage,
if by chance some Artemidorus approaches
out of the crowd, bringing you a letter,
and says in a hurry “Read this at once,
these are serious matters that concern you,”
don’t fail to stop; don’t fail to postpone
every speech or task; don’t fail to turn away
the various people who greet you and bow to you
(you can see them later); let even the Senate wait,
for you must consider at once
the serious writings of Artemidorus.
 

Πελαγία Φυτοπούλου, από το “μάθημα γεωγραφίας”

To Koskino

είναι που όταν είσαι κοντά
κάποιος ανοίγει τα παράθυρα
στο σπίτι μας
και συ κάνεις πως πέφτεις
κ εγώ γελάω, γελάω
σαν τρελή γελάω
γελάω η τρελή
κι όταν είμαι τρελή
ξαφνικά όλοι είναι άνθρωποι

*

-Θέλω να σε δω γυμνή
-Κοίτα απ’ τη χαραμάδα
-Σε βλέπω μισή
-Καλύτερα μισή παρά ολόκληρη
-Μισή δε σε θυμάμαι
-Να με δεις ζήτησες, όχι να με θυμάσαι

*

ήσυχος
σίγουρος
άγια περιπέτεια η χεριά του
με καλεί
άγια, άγια
να παραδοθώ στο πένθος του
να μάθω να τ’ αγαπώ
μα εγώ δεν ξέρω
ν’ αγαπώ
του έδωσα την κιθάρα μου
και
άγια, άγια
περιμένω την εισβολή
ήσυχη
σίγουρη
σχεδόν Αγία
όπως μια πόρνη του μεσοπολέμου
που μαθαίνει σε στρατιώτη μουσική

Ντο Ρε Μι

*

κι άφησε μέσα της
το σύμφωνο
που δεν μπορούσε να προφέρει μικρός

*

το μουνί μου είναι φιλόξενο
προσοχή βέβαια
με αρέσει να με χύνουν
στα μπούτια
έτσι όπως…

View original post 97 more words

Daily Dose of Bhagavad Gita

Be Inspired..!!

Chapter 2: Contents of the Gita Summarized

TEXT 22

vasamsi jirnani yatha vihaya
navani grhnati naro ‘parani
tatha sarirani vihaya jirnany
anyani samyati navani dehi

Chapter 2 Verse 22

TRANSLATION

As a person puts on new garments, giving up old ones, similarly, the soul accepts new material bodies, giving up the old and useless ones.

PURPORT

Change of body by the atomic individual soul is an accepted fact. Even some of the modern scientists who do not believe in the existence of the soul, but at the same time cannot explain the source of energy from the heart, have to accept continuous changes of body which appear from childhood to boyhood and from boyhood to youth and again from youth to old age. From old age, the change is transferred to another body. This has already been explained in the previous verse.

Transference of the atomic individual soul to another…

View original post 424 more words

Σταύρος Ζαφειρίου: Αυτοί που όταν τους ρωτάς δεν απαντούνε (III)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Αυτοί που όταν τους ρωτάς δεν απαντούνε

III

Καὶ μὰν τόνδ’ ἄθρησον
πτεροῦντος ἔφεδρον ἵππου∙
τὰν πῦρ πνέουσαν ἐναίρει
τρισώματον ἀλκάν.

Ευριπίδης, Ίων, 201-204

Λέει ο μύθος:
Στου πουλαριού τη ράχη σελώνεται ο θάνατος.
Ο ιππέας του εξόριστος στα μέρη των ζωοφόρων.
Εκείνη (η Χίμαιρα),
σύμπλεγμα τερατόμορφο που λύσσαγε να καίει τ’ όνομά της
– μέχρι που το έλιωσε στο στόμα της σε μια γουλιά μολύβι∙
μέχρι που το κατάπιε.
Τέτοιο μελόδραμα!

Ο μύθος όμως∙
πώς περισσεύει απ’ το μολύβι κι απ’ το δράμα του!
Πλοκή και αντίστιξη, σαν παρτιτούρα που τινάζει στον αέρα
τα ερπετά που βιάστηκαν να γίνουν πτεροφόρα.

Στο μεταξύ, όπου χτυπάει η ράβδος της φυλής, κρουνός τα λύματα∙
ψάχνει πηγές για ν’ αναβαπτιστεί και βρίσκει αποχετεύσεις.
Όμως με αυτά τ’ αδόκιμα,
καθώς τα μέσα παρατείνουν τον σκοπό και το μικρότερο κακό σκάβει δαιδάλους στα υπόγεια κοιμητήρια,

εσείς, τι σκέφτεστε άραγε εσείς;
— Μονάχα παρατονισμούς και…

View original post 412 more words