Nostos and Algos, poetry by Manolis Aligizakis

Parched

In this parched land

you can live in bright light

you never sleep in darkness

nightgowns fill the air with

soft murmurs whooshing

onto shore with pebbles, bells

awakening remoteness

talking of us in Eros’ embrace

the lyre’s chords sing of the heat

and I said

lift your hat, stare at limpidity

hold your brush horizontally

aim at the endlessness with the posture

of a maestro waiting for the soprano

to capture the high notes of brilliance

Hλιοκαμένη Γη

Στην ηλιοκαμμένη τούτη γη

πάντα χορταίνεις από φως

ποτέ σκοτάδι δε σε πνίγει

νυχτερινά αέρινα ενδύματα

γιομίζουν το δωμάτιο με χάρη

απαλά μουρμουρητά κυλούν στ’ ακρογιάλι

καμπάνες που ηχούν τη μοναξιά τους

και λένε για μας στην αγκαλιά του έρωτα

οι χορδές της λύρας να μιλούν για το λιοπύρι

και λέω

σήκωσε το καπέλλο σου

κοίταξε το ατέλειωτο γαλάζιο

κράτησε το πινέλλο σου οριζόντια

σημάδεψε το αιώνειο κενό με την ευθύτητα μαέστρου

που περιμένει την υψίφωνο ν’ αρχίσει

προς τη μεριά του ήλιου την κορόνα της

Καίσαρ Εμμανουήλ, Νυχτερινή φαντασίωση

To Koskino

Φώτο: Κωνσταντίνος Βολανάκης Καράβι στο φως του φεγγαριού (Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου).

Νύχθ’ υπό λυγαίαν
ΑΠΟΛΛ. ΡΟΔ.

Ω! νάτο πάλι αυτό το ισχνό, φασματικό καράβι!
Βουβό, όπως πάντα, στα νεκρά νερά κυλάει απόψε,
ίσκιος θολός που εγέννησε μια νύχτα εβένινη, όταν
πίσσα και θειάφι η Τρικυμία μέσα στα χάη ξερνούσε.

Πέρα απ’ τα βάθη ερεβικών ξεκίνησε οριζόντων.
Στην πρύμη του, όπου ορθώνεται, όρνεο πανάρχαιο,
ο Χάρος,
μια μαύρη κι ανεμόδαρτη παντιέρα είναι στημένη
από τα νέφη της Νοτιάς τα θυελλικά υφασμένη.
Οι φύλακες, που εξόριστοι σ’ έρημους φάρους ζούνε,
βουβοί το βλέπουν, μες στο δέος των παγωμένων πόλων,
να πλέει, τεράστιο φάντασμα, ενώ ένα φως γαλάζιο
πένθιμα αυγάζει ως σπαραγμένη ελπίδα στον ιστό του.

Το άρμενο αυτό δε λίκνισαν του αρχιπελάγους οι αύρες
κι ούτε οι φαιδροί των αλμπατρός κρωγμοί σ’ αυτό
εμηνύσαν
πως κάτω απ’ τα σαπφείρινα των παραλλήλων τόξα,
καθώς αργά πέφτει η ζεστή, βαλσαμική αμφιλύκη,

σα…

View original post 187 more words

Σταύρος Ζαφειρίου: Αυτοί που ούτε ξέρουν ούτε και ρωτούν (II)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Αυτοί που ούτε ξέρουν ούτε και ρωτούν

II

Να ’μαστε πάλι εσύ κι εγώ,
σε θέση οικονομική στο πίσω πίσω μέρος της ατράκτου.
Mont Blanc, τριάντα τέσσερις χιλιάδες πόδια στ’ αψηλά∙ προορισμός: Παρίσι.
Τα Νούφαρα (Monet) στις σάλες της Orangerie∙
κάποιες Χορεύτριες του Degas μάλλον στο Orsay.
Κατά τα άλλα: όστρακα παντού και καλλιτέχνες του μετρό
– από τις αποικίες.
Μια η βροχή, μια ο ήλιος, μια το απόβροχο∙ μήνας Απρίλης.
Το απομεσήμερο: εδώ ήταν η Bastille∙
Jardin du Luxembourg∙ βραδάκι κιόλας στη Montmarte:
η Sacré-Cœur κλειστή για τους πιστούς
μα όχι το Moulin Rouge – για τους τουρίστες.
Λίγο πιο πάνω τα υπαίθρια πορτρέτα μας – καρικατούρες με χρωματιστά κραγιόνια.

Μια επανάσταση
–που άρχισε ασφαλώς πολύ πριν απ’ το τέλος των τυράννων–
τρίβει τα μουχλιασμένα βρύα της στις γάμπες.

Βαδίζουμε ακούραστα σε βρομισμένους δρόμους,
διαρκώς ανοίγοντας και κλείνοντας τον χάρτη με τις σημειωμένες διαδρομές των ιδεών μας.
Είμαστε εδώ…

View original post 439 more words

Κωνσταντίνος Παρθένης: Η ιδανική Ελλάδα της ζωγραφικής του

ΕΛΛΑΣ

Εγκαινιάστηκε η έκθεση

Τη μεγάλη αναδρομική έκθεση «Κωνσταντίνος Παρθένης: Η ιδανική Ελλάδα της ζωγραφικής του» εγκαινίασε την περασμένη Τρίτη το απόγευμα στην Εθνική Πινακοθήκη η Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνα Μενδώνη. Πρόκειται για την πρώτη έκθεση Έλληνα καλλιτέχνη στη νέα Εθνική Πινακοθήκη και την τελευταία έκθεση που σχεδίασε και υλοποίησε η πρόσφατα εκλιπούσα διευθύντρια Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα.


View original post 450 more words