Moonlight Sonata, by Yannis Ritsos

YANNIS RITSOS-POEMS, Selected Books

Moonlight Sonata

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησε με να’ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι στοίχειωσε, με διώχνει –
 θέλω να πω έχει παλιώσει πολύ, τα καρφιά ξεκολλάνε,
τα κάδρα ρίχνονται σα να βουτάνε στο κενό,
οι σουβάδες πέφτουν αθόρυβα
όπως πέφτει το καπέλο του πεθαμένου απ’ την κρεμάστρα 
στο σκοτεινό διάδρομο
όπως πέφτει το μάλλινο τριμμένο γάντι της σιωπής
απ’ τα γόνατά της
ή όπως πέφτει μια λουρίδα φεγγάρι στην παλιά, ξεκοιλιασμένη 
πολυθρόνα.

I know that everyone marches to love alone

alone to glory and to death

I know it I tried it It’s of no use

Let me come with you

This house is haunted it pushes me away –

I mean it has aged so much the nails fall off

the pictures fall as if diving to the void

the stucco bits drop silently

like the hat of the dead man off its hanger

in the dark hallway

like the worn-out wool glove of silence falls off her

knees

or a band of moonlight falls on the old worn-out armchair

Titos Patrikios-Selected Poems

Titos Patrikios-Selected Poems
 
ΕΙΔΥΛΛΙΟ
 
Έπινε μια πορτοκαλάδα
με φόντο της κομμωτήρια και τουριστικά γραφεία
καθώς ο διπλανός της
τη μάγευε με βλακώδεις στίχους.
Κι όμως
τη λέγαν Αντιγόνη.
 
IDYL
 
She was drinking her orange juice
back ground of hair salons and
travel agencies while
the man next to her
was charming her with stupid verses.
Yet
her name was Antigone.
 

Blaise Cendrars, Είσαι πιο όμορφη από τον ουρανό και τη θάλασσα

To Koskino

Όταν αγαπάς πρέπει να φεύγεις
Άφησε τη γυναίκα σου άφησε το παιδί σου
Άφησε τον φίλο σου άφησε τη φιλενάδα σου
Άφησε την ερωμένη σου άφησε τον ερωμένο σου
Όταν αγαπάς πρέπει να φεύγεις
Ο κόσμος είναι γεμάτος με νέγρους και με νέγρες
Γυναίκες άντρες άντρες γυναίκες
Δες όλα τα ωραία καταστήματα
Εκείνη την άμαξα εκείνον τον άντρα εκείνη τη γυναίκα εκείνη την άμαξα
Και όλα τα ωραία εμπορεύματα
Υπάρχει ο αέρας υπάρχει ο άνεμος
Τα βουνά το νερό ο ουρανός η γη
Τα παιδιά τα ζώα
Τα φυτά και το κάρβουνο
Μάθε να πουλάς να αγοράζεις να ξαναπουλάς
Πάρε δώσε πάρε δώσε
Όταν αγαπάς πρέπει να ξέρεις
Να τραγουδάς να τρέχεις να τρως να πίνεις
Να σφυρίζεις
Και να μαθαίνεις να δουλεύεις
Όταν αγαπάς πρέπει να φεύγεις
Μην δακρύζεις χαμογελώντας
Μην φωλιάζεις σε δυο στήθια
Ανάπνεε περπατά φύγε άντε
Κάνω μπάνιο και κοιτάζω
Βλέπω το στόμα που γνωρίζω
Το…

View original post 59 more words

Σταύρος Ζαφειρίου, Αυλαία

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Αυλαία

(Ακούγονται μονάχα οι δυο φωνές πίσω από την αυλαία, ενώ οι θεατές έχουν αποχωρήσει από την αίθουσα. Φώτα πλατείας και οι καθαρίστριες έτοιμες να εισβάλουν στους διαδρόμους.)

— Χαμ!
— Ναι Κλοβ!
— Ένα παιχνίδι ήτανε, ε Χαμ;
— Ναι Κλοβ. Ένα παιχνίδι.
— Και τώρα τέλειωσε, έτσι δεν είναι Χαμ;
— Τέλειωσε Κλοβ; Ναι, τέλειωσε. Όπως τελειώνουν όλα τα παιχνίδια.
— Κι όπως το είχες πει. Χωρίς η αρχή του και το τέλος του να έχουν σημασία.
— Λάθος σου το είπα Κλοβ. Έκανα λάθος! Πάντα η αρχή, πάντα το τέλος έχουν σημασία.
— Χαμ!
— Ναι Κλοβ!
— Κι αυτό… Για το παιχνίδι λέω. Θα παίζουμε το ίδιο κάθε μέρα;
— Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι Κλοβ. Μπορεί κι ολόκληρη ζωή. Ποιος ξέρει;
— Χαμ!
— Ναι Κλοβ!
— Τώρα θα κάτσεις πάνω στο καρότσι σου, ε Χαμ;
— Ναι Κλοβ. Τώρα θα κάτω πάλι στο…

View original post 368 more words