Σταύρος Ζαφειρίου: Επί της ουσίας (12)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Επί της ουσίας (12)

Τα βράδια όμως διάβαζες Rimbaud
και τ’ αυτοάνοσα ημιτελή του Kafka.
Γιατί όχι!

Γυρεύοντας ενδημικές και πρακτικές του πόνου,
βγάζοντας απ’ τ’ αζήτητα
τις γνωματεύσεις των αναπηριών
– πόσο απονήρευτα,
ή μήπως: πόσο πονηρά η εσώκλειστη ψυχή
επινοεί στο έρεβος το καθαρτήριό της!

Πόσο τ’ ολίσθημα προς την παραπραξία
γίνεται ανταλλακτικό του αυτόματου
που θα κεντήσει πάνω σου το κατηγορητήριο!

Κι ας επιμένει τόσο η υπεράσπιση
πως το παράπτωμα
δεν είναι παρά η διαπασών της αγωνίας,
η αποστροφή του λόγου που ξεκόλλησε
απ’ τους αρμούς του πηγαδιού
και αντηχεί σαν βούληση
στον ξεραμένο πάτο.

[Παρόλο που το βάθος του χαϊδεύει χορτασμένο την κοιλιά του, παρόλο που είναι δύσκολο, όλο και κάτι θα σκεφτείς για να αναστηλώσεις τη γκρεμισμένη γέφυρα κάτω απ’ τα βήματά σου∙ όλο και κάποιο δάνειο θα βρεις, να διαρρυθμίσεις εξαρχής το κτίσμα όπου στεγάζονται τα σύνδρομα και οι ανασφάλειές σου.]

Motti στην αρχή…

View original post 230 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s