Daily Dose of Bhagavad Gita

Be Inspired..!!

Chapter 3: Karma-yoga


istan bhogan hi vo deva
dasyante yajna-bhavitah
tair dattan apradayaibhyo
yo bhunkte stena eva sah

Chapter 3 Verse 12


In charge of the various necessities of life, the demigods, being satisfied by the performance of yajna [sacrifice], supply all necessities to man. But he who enjoys these gifts, without offering them to the demigods in return, is certainly a thief.


The demigods are authorized supplying agents on behalf of the Supreme Personality of Godhead, Visnu. Therefore, they must be satisfied by the performance of prescribedyajnas.In theVedas,there are different kinds ofyajnasprescribed for different kinds of demigods, but all are ultimately offered to the Supreme Personality of Godhead. For one who cannot understand what the Personality of Godhead is, sacrifice to the demigods is recommended. According to the different material qualities of the persons concerned, different types ofyajnas

View original post 417 more words

Σταύρος Ζαφειρίου: Επί της ουσίας (16)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Επί της ουσίας (16)

Κι ούτε που ακούς τ’ αρπακτικά,
καθώς κυκλώνουν τ’ άταφα κουφάρια.
Πόσους θαρρείς πως θα προφτάσει μια Αντιγόνη;
Πόσες σπονδές ν’ απεικονίσουνε τ’ ανάγλυφα;

Ψάχνοντας μες στ’ αποκαΐδια,
μήπως και κάτι έχει απομείνει απ’ τους χρησμούς
– κι όμως, οι στρίγκλες είναι αυτές
που ραίνουν με τη στάχτη τα μαλλιά τους.

Πολύς, πολύς ο άνθρωπος,
για να περάσει από την τρύπα της βελόνας∙
και καν δεν είναι η πληρωμή της αμαρτίας
το ζητούμενο.

Ξέρεις καλά τη διαφορά
ανάμεσα στην οφειλή
και τα προαπαιτούμενα της χάρης.
Όταν το δάχτυλο σου δείχνει τη φωτιά
κι εσύ γυρίζεις και κοιτάζεις το φεγγάρι,
ξέρεις καλά:
όχι το δάχτυλο
μα το φεγγάρι σ’ έχει πάρει στον λαιμό του.

Motti στην αρχή του βιβλίου:
Το πρόβλημα με τον Άιχμαν ήταν ότι υπήρχαν πολλοί σαν κι αυτόν, και οι περισσότεροί τους δεν ήταν διεστραμμένοι ούτε σαδιστές, αλλά ήταν, και εξακολουθούν να είναι…

View original post 200 more words

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume II

YANNIS RITSOS-POEMS, Selected Books, Volume II
(Απόσπασμα-Excerpt VΙΙ)
Δε σ’ το κρύβω:
πολλές φορές ονειρεύτηκα να κρυφτώ σ’ ένα θάμνο, στο δάσος,
να κινώ σαν αγρίμι τα κλαδιά, να με τοξεύσεις,
να ’μαι το σπάνιο θήραμά σου· — όταν θα μ’ έπαιρνες μετά στα χέρια σου να με φέρεις στο αμάξι
θα ’χα στα μάτια μου λέω δυο πράσινα φύλλα για να μπορείς να σκύψεις
σιμότερα στο πρόσωπό μου.
Τί κυνηγάς, αλήθεια; Μήπως
όλα σου τα θηράματα τα προσφέρεις στην Άρτεμη; Πολύ θα το ’θελα ωστόσο
ένα φτερό σε χρώμα βαθυγάλαζο για το καπέλο μου· — ίσως θα μπορούσες
ν’ αφιερώσεις κάτι και σε μένα. Βαθυγάλαζο, ναι,
όπως τα μάτια μου, και τα δικά σου εξάλλου· — θυμάσαι;
μας το πρωτόπε ο πατέρας σου. Κολακεύτηκα τότε·
ίσως το ίδιο κι εσύ· — είχες κοκκινίσει· κείνη τη νύχτα
έξω στο προαύλιο, με τις λυχνίες κρεμασμένες στην κληματαριά,
όταν πρωτὄρθες στην Αθήνα
για τα Ελευσίνια — τί αξέχαστες μέρες.
I don’t hide it from you, many a time I thought of hiding
in a forest shrub, to shake its branches like a wild animal,
that you’ll aim at me, that I become your rare prey; and then
when you’d take me in your hands and bring me to the cart
I’d have two green leaves on my eyes so that you could lean
down closer to my face.
Truly, what do you hunt?
Do you offer all your prey to Artemis? I’d much love
to have an ultramarine feather for my hat; perhaps you
could offer something to me. Yes, ultramarine,
like my eyes and yours of course; You remember?
Your father told us this for the first time; I felt flattered
back then; perhaps you did too. You were red. That night,
outside in the courtyard, with the lamps hanging from
the grapevine, when you had just come to Athens for the
Eleusines — how unforgettable  times.

Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry 1750-2018

Άκου εν᾿ όνειρο, ψυχή μου, 
και της ομορφιάς θεά·
μου εφαινότουν όπως ήμουν
μετ᾿ εσένα μία νυχτιά.

Σ’ ένα ωραίο περιβολάκι 
περπατούσαμε μαζί,
όλα ελάμπανε τ᾿ αστέρια,
και τα κοίταζες εσύ.
Εγὼ τσώλεα· πέστε, αστέρια, 
είν᾿ κανέν᾿ απὸ τ᾿ εσάς,
που να λάμπη απὸ κει απάνου
σαν τα μάτια της κυράς;

Πέστε αν είδετε ποτέ σας 
σ’ άλλη, τέτοια ωραῖα μαλλιά,
τέτοιο χέρι, τέτοιο πόδι,
τέτοια αγγελικὴ θωριά;

Τέτοιο σώμα ωραίον όπ᾿ όποιος
το κοιτάζει ευθὺς ρωτά·
αν είν᾿ άγγελος εκείνος,
πώς δεν έχει και φτερά;

Κάθε φίλημα, ψυχή μου, 
όπου μώδινες γλυκά,
εξεφύτρωνε άλλο ρόδο
απὸ την τριανταφυλλιά.

Όλη νύχτα εξεφυτρώσαν, 
ως οπού λάμψεν η αυγή,
που μας ηύρε καὶ τους δυο μας
με την όψη μας χλωμή.

Τούτο είν᾿ τ᾿ όνειρο, ψυχὴ μου·
τώρα στέκεται εις εσέ,
να το κάμης ν᾿ ἀληθέψη,
και να θυμηθείς για με.
­­­­­­­­­­­­­THE DREAM
Listen to my dream, my love,
my goddess of beauty.
I dreamed that one night
I walked out with you.
We sauntered together
in a beautiful garden
and in awe you gazed at
at all the gleaming stars.
So I asked them, tell me,
oh stars, are any of you
up there as bright as 
the eyes of my love?
Tell me if you’ve ever seen
such glorious hair,
or such a hand, or such a leg
such otherworldly beauty
which anyone who sees 
at once demands to know
how such an angel can exist
on earth here, without wings.
With every kiss that night 
you sweetly gave me, oh my love,
a new rose bloomed
in that garden of roses
and bloomed the whole night long 
until the dawn light 
discovered us together, 
our faces pallid now. 
My love, this was my dream.
It now depends on you
to keep me in your heart 
until my dream becomes reality