Σταύρος Ζαφειρίου: Επί της ουσίας (16)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Επί της ουσίας (16)

Κι ούτε που ακούς τ’ αρπακτικά,
καθώς κυκλώνουν τ’ άταφα κουφάρια.
Πόσους θαρρείς πως θα προφτάσει μια Αντιγόνη;
Πόσες σπονδές ν’ απεικονίσουνε τ’ ανάγλυφα;

Ψάχνοντας μες στ’ αποκαΐδια,
μήπως και κάτι έχει απομείνει απ’ τους χρησμούς
– κι όμως, οι στρίγκλες είναι αυτές
που ραίνουν με τη στάχτη τα μαλλιά τους.

Πολύς, πολύς ο άνθρωπος,
για να περάσει από την τρύπα της βελόνας∙
και καν δεν είναι η πληρωμή της αμαρτίας
το ζητούμενο.

Ξέρεις καλά τη διαφορά
ανάμεσα στην οφειλή
και τα προαπαιτούμενα της χάρης.
Όταν το δάχτυλο σου δείχνει τη φωτιά
κι εσύ γυρίζεις και κοιτάζεις το φεγγάρι,
ξέρεις καλά:
όχι το δάχτυλο
μα το φεγγάρι σ’ έχει πάρει στον λαιμό του.

Motti στην αρχή του βιβλίου:
Το πρόβλημα με τον Άιχμαν ήταν ότι υπήρχαν πολλοί σαν κι αυτόν, και οι περισσότεροί τους δεν ήταν διεστραμμένοι ούτε σαδιστές, αλλά ήταν, και εξακολουθούν να είναι…

View original post 200 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s