Σταύρος Ζαφειρίου: Επί της ουσίας (17)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Επί της ουσίας (17)

Το βέβαιο είναι πως ακόμη και να βρεις
τον τρόπο να λουστείς στο βαπτιστήριο,
πάντα θα υπάρχει ένας λυγμός
που δεν θ’ αφήνει σε ησυχία την ανάσα σου
– κάτι σαν τρίξιμο λαμαρινοσκεπής,
καθώς χορεύουν πάνω της
τ’ αμφίβια των εκκολαπτηρίων.

[Με αυτό το λίγο που φυσάει απ’ τη μεριά της λύπης, πώς να ταράξεις τα στεκούμενα νερά των βαλτοτόπων; Πώς να σκορπίσεις τις αναθυμιάσεις της τοξικής μετατροπής ενός δυσκοίλιου μέλλοντος σε ακράτεια της ταξικής γαλήνης;]

Πώς να ξεφύγεις μες στις καλαμιές
απ’ τα σαγόνια τόσων σαρκοβόρων;

Όχι προτού το ξόρκι που προφέρεις
γίνει στα χείλη σου το σύννεφο καπνού,
τυφλώνοντας τους προπομπούς
– τους ευρυγώνιους φακούς που εστιάζουν
στις εκατόμβες των αντινομιών.

Όχι πριν μάθεις να ορίζεις το αμετάβατο,
το πετρωμένο ρόδο που ματώνει
μες στ’ αγκαθόκλαδα των επιθυμιών,
μέσα στ’ αντίγραφα μιας φύσης που μικραίνει,
για να χωρέσει στα στενά των παρτεριών.

Motti στην…

View original post 231 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s