Σταύρος Ζαφειρίου: Επί της ουσίας (20)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Επί της ουσίας (20)

Έφιδρε νου!
Πάντα θα είσαι ο φόβος σου,
που σε οδηγεί πιστεύοντας πως είσαι ο οδηγός του.

Η μόνη προσδοκία που διεκδίκησες
είναι η τέχνη τού να υφαίνεις τον ιστό,
όπου η αράχνη των καιρών
απομυζεί την τάξη της ζωής,
για να τραφεί η τάξη του θανάτου.

Σκέψου:
Ποια λάμψη έφτασε ως την κόρη του ματιού,
μέχρι τα κύτταρα του αμφιβληστροειδή,
χωρίς να παραμορφωθεί
η εικόνα του ανδρείκελου
που έφερε στα μέτρα της η κλίνη του Προκρούστη;

Σκέψου:
Ποια είναι τα ψίχουλα του πάθους που αξιώθηκε,
του ανομολόγητου
που γέρνει από πάνω σου σαν γέρικο κρανίο;

— Ρομαντισμοί, θα πεις, εμπράγματης στιγμής.

Μα κατά βάθος η γκροτέσκα σου επανάσταση
ενάντια στον ψυχαναγκασμό
να πολεμάς τον εαυτό
που αμύνεται πίσω απ’ τον εαυτό σου.

Όμως,
ακόμη κι αν ξεμπλέξεις από τούτα τα πεδία των μαχών,
κανείς δεν σου είπε πως επιστροφή
σημαίνει απλώς να ξεβαφτείς στο καμαρίνι…

View original post 287 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s