Constantine P. Cavafy-Poems

ΤΟ 25ον ΕΤΟΣ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΤΟΥ
 
 
Πηγαίνει στήν ταβέρνα τακτικά
πού είχανε γνωρισθεί τόν περασμένο μήνα.
Ρώτησε μά δέν ήξεραν νά τόν πούν.
Από τα λόγια των, κατάλαβε πώς είχε γνωρισθεί
μ’ ένα όλως άγνωστο υποκείμενον
μιά απ’ τές πολλές άγνωστες κ’ ύποπτες
νεανικές μορφές πού απ’ εκεί περνούσαν.
Πηγαίνει όμως στήν ταβέρνα τακτικά, τήν νύχτα
καί κάθεται καί βλέπει πρός τήν είσοδο
μέχρι κοπώσεως βλέπει πρός τήν είσοδο.
Ίσως να μπεί. Απόψ’ ίσως νάρθει.
 
Κοντά τρείς βδομάδες έτσι κάμνει.
Αρρώστησεν ο νούς του από λαγνεία.
Στό στόμα του μείνανε τά φιλιά.
Παθαίνεται απ’ τόν διαρκή πόθον η σάρκα του όλη.
Τού σώματος εκείνου η αφή είν’ επάνω του.
Θέλει τήν ένωσι μαζύ του πάλι.
 
Νά μήν προδίδεται, το προσπαθεί εννοείται.
Μά κάποτε σχεδόν αδιαφορεί.—
Εξ άλλου, σέ τί εκτίθεται τό ξέρει,
τό πήρε απόφασι. Δέν είν’ απίθανον η ζωή του αυτή
σέ σκάνδαλον ολέθριο νά τόν φέρει.
 
 
 
THE 25th YEAR OF HIS LIFE
 
 
He goes to the tavern quite often
where they met last month.
He asked; but they had nothing to tell him.
From their words he understood that he met
with a completely unknown person;
one of the many unknown and questionable
youthful faces that passed through there.
However he goes to the tavern quite often, at night,
and he sits and stares at the entrance;
he stares at the entrance until he gets tired.
Perhaps he may walk in. Perhaps he may come tonight.
 
For nearly three weeks he does this.
His mind has become sick with lust.
The kisses have stayed on his mouth.
All his flesh suffers constantly from the desire.
The touch of that body is all over him.
He wants to make love to him again.
 
It is understood, he tries not to reveal himself.
But sometimes he just doesn’t care.—
After all, he knows what he’ll get himself into
and he is okay with it. It is not unlikely that this life
of his will get him into a disastrous scandal.

Σταύρος Ζαφειρίου, Στο τέλος

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Στο τέλος

Είναι η θάλασσα – θυμάσαι;
Phlebas the Phoenician, a fortnight dead,
forgot the cry of gulls κτλ.

Εκείνη η θάλασσα κι εκείνη η αντηλιά!
Θυμάσαι;
Τόσα πλωτά όπου στριμώχνονται οι κομπάρσοι,
για να υποδυθούν τους ναυαγούς
στο επικό πλατό ενός blockbuster
που έχει κάνει απόσβεση
πριν καν γεμίσουν με νεκρούς τα multiplex
και οι συνδρομητικές της αφασίας.

Λάδι το δάκρυ πάνω στο νερό∙
λάδι σαν δάκρυ.
Κι αν κάτι αναδυθεί στην επιφάνεια
–αίμα ή θρήνος λειασμένος απ’ το αλάτι
ή τα οστά του επιλήσμονα Φληβά–
θα το ξεβράσει στην ακτή ο σάλος των σειρήνων.

— Άραγε, ζει ο βασιλιάς;

Μην απαντήσεις∙ θα σου κλέψουν τη μιλιά
κι άντε μετά να χτίσεις με νοήματα
απ’ την αρχή τον κόσμο.

Αυτόν τον κόσμο, στο ίδιο το σημείο
–στο κέντρο αυτού του σύμπαντος–
που τον κοιτάς απ’ όλες τις πλευρές
κι απ’ όλες τις πλευρές του είναι ίδιος:
Τα ίδια κεφάλια…

View original post 252 more words

Το Κρητικό Μαχαίρι

ΕΛΛΑΣ

dagger-138

Το τυπικό Κρητικό μαχαίρι με τη μορφή την οποία διατήρησε μέχρι την εποχή μας, γεννήθηκε κατά τα τέλη του 18ου αιώνα κι έχει σχήμα που θυμίζει “σαΐτα”. Το χαρακτηριστικό του σχήμα υιοθετήθηκε μ’ ενθουσιασμό από τους Κρητικούς και αντιστάθηκε στο πέρασμα του χρόνου.


View original post 536 more words