Ελένη Βακαλό, Τρία ποιήματα

To Koskino

Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

Η έκταση
Της ερήμου
Που τα χόρτα
Κομμένα στις παρυφές
Να υποχωρούνε θυμίζουν
Τις βάρκες
Σ’ ακρογιαλιά
Χαμηλότερα αυτές
Και να φαίνεται η αμμουδιά
Όπως κι αν ήταν
Δυσπρόσιτη
Η αμμουδιά
Όχι αυτές

*

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΩΡΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

Που οι γυναίκες αυξάνονται
Καθισμένες μαζί
Σε κορφές
Εκεί
Που αρχίζει το κατέβασμα της πλαγιάς
Λόφων – όχι υψηλοί
Με τα σώματα
Μπερδεμένα που φαίνονται στο φεγγάρι
Το ίδιο ομαλών

*

ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΤΟ ΤΟΠΙΟ ΤΩΝ ΚΑΚΤΩΝ

Στον τόπο εκείνον σήπεται
Στερημένο διεισδύσεως
Κι επιμονής διεισδύσεως προς την άνοδο
Τον χώρο αναπνοής
Απ’ το πλήθος των άλλων
Απλώς μεγαλώνοντας να ζητήσει
Σε ανάστημα σώματος
Που χωρίς τους χυμούς ελάχιστο έχει μείνει
Ο κάκτος
Πιο μαλακός κι ευπρόσιτος έχει γίνει

Στα ερπετά περισσότερο μοιάζουν

*Από τη “Φυτική αγωγή”. Περιλαμβάνεται στο συλλογικό τόμο “Το άλλο του πράγματος – Ποίηση 1954-1994”, εκδ. Νεφέλη, 1995.

View original post

[Άρης Αλεξάνδρου, Οι ποιητές και τα βραβεία ·

αγριμολογος

Ρωτήσαμε την ποιήτρια Καίτη Δρόσου, γυναίκα του Άρη Αλεξάνδρου[*], αν συμφωνεί ή αν ποτέ συμφώνησε με την ύπαρξη λογοτεχνικού βραβείου που να φέρει το όνομα «Άρης Αλεξάνδρου». Αντί άλλης απάντησης η κυρία Δρόσου μας παρέπεμψε και μας έδωσε την άδεια να αναδημοσιεύσουμε το παρακάτω κείμενο που εκφράζει τη γνώμη του ίδιου του Αλεξάνδρου για τα βραβεία.

ποιητὴς εἶναι λίγο-πολὺ ἕνα ἄτομο μὴ φυσιολογικό, ἂν δεχτοῦμε βέβαια ὅτι «φυσιολογικοὶ» ἄνθρωποι εἶναι οἱ μπακάληδες καὶ οἱ χωροφύλακες. Ὁ κόσμος λέει συνήθως πὼς οἱ ποιητὲς εἶναι «εὐαίσθητοι», «ἀλαφροΐσκιωτοι», ὁ Σεφέρης λέει κάπου πὼς ὅλη ἡ Ἑλλάδα τὸν πληγώνει, νομίζω ὅμως πὼς οὐσιαστικὰ ὅλος ὁ κόσμος τὸν «πληγώνει», γιατὶ ὁ ποιητὴς αἰσθάνεται ὑπεύθυνο τὸν ἑαυτό του γιὰ κάθε τί ποὺ συμβαίνει γύρω του. Ὁ ποιητής, λέει ὁ Μαγιακόβσκη, μένει πάντοτε χρεώστης ἀπέναντι στὸν κόσμο. Πληρώνει πάντα τόκους καὶ πρόστιμα, γιὰ τὸν πόνο τῶν ἀνθρώπων.

Ὁ ποιητής, ἀπ’ τὴ φύση του, δὲν μπορεῖ…

View original post 620 more words