Moonlight Sonata by Yannis Ritsos

YANNIS RITSOS-POEMS, Selected Books
Moonlight Sonata
Α, φεύγεις; Καληνύχτα. Όχι, δε θα έρθω. Καληνύχτα.
Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί, επιτέλους, πρέπει
να βγω απ’ αυτό το τσακισμένο σπίτι.
Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, – όχι, όχι το φεγγάρι –
την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία 
του μεροκάματου,
την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της
την πολιτεία που μας αντέχει στη ράχη της
με τις μικρότητες μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,
με τις φιλοδοξίες, την άγνοιά μας και τα γερατειά μας, –
ν’ ακούσω τα μεγάλα βήματά της πολιτείας,
να μην ακούω πια τα βήματα σου
μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα.
Καληνύχτα.
 
Ah are you leaving? Goodnight No I won’t go with you
           Goodnight
I’ll go out in a while Thank you Because after all I have to
get out of this dilapidated house
I would like to go and see a bit of the city – no not the moon –
the city with its calloused hands the city of a day’s work
the city that takes an oath on its bread and its fist
the city that endures all of us on its back
with our littleness our malice our animosity
with our aspirations our ignorance and our old age –
to hear the heavy footsteps of the city
that I don’t hear your footsteps anymore
not the footsteps of God not even my own footsteps Goodnight

Hlín Leifsdóttir, Ανακτώντας μια φωνή

To Koskino

Και όταν η άρπα χτυπά,
φτιαγμένη από κομμένες φωνητικές χορδές,
ακούγεται μέσα από το αμφιθέατρο
η σιωπή κάθε ηλικίας να σπάει.
Μια γυναίκα σηκώνεται από το κοινό
κρατώντας μια πινακίδα, με τις λέξεις:
«Αυτή είναι η φωνή μου. Τη θέλω πίσω.»
Οι τρομαγμένοι επισκέπτες της συναυλίας ψιθυρίζουν:
«Δεν είναι αυτή η τσιγγάνα που τραγουδούσε έξω από το σιδηροδρομικό σταθμό;»
Περνάει πάνω στη σκηνή,
σπρώχνει τον αρπιστή μακριά
και προσπαθεί να παίξει τις χορδές της δικής της φωνής.
Το κοινό γέλασε γιατί ποτέ δεν έμαθε να παίζει άρπα.
Και με δάκρυα που κυλούσαν στα μάγουλά της
μεταφέρει την άρπα στην πλάτη της σαν σταυρό.
Στην παρουσία
των φλάουτων της ορχήστρας θυμήθηκε τα πουλιά
που συνήθιζαν να τραγουδούν όταν ήταν ακόμη στα κλαδιά.
Και χάθηκε στη μνήμη
τα φλάουτα βγήκανε συντονισμένα.
Ξεκίνησαν για να τραγουδήσουν το παλιό τους τραγούδι.
Έξω από το αμφιθέατρο
η γυναίκα ακούει τα φλάουτα
που ακούγονται σαν πουλιά.

View original post 24 more words

Αργύρης Μαρνέρος, Εσωτερική διαρρύθμιση

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Εσωτερική διαρρύθμιση

Τώρα
Η σοφίτα μας έγινε
Το επίσημο δωμάτιο
Η υποδοχή
Μια βιασμένη πόρτα
Το υπνοδωμάτιο
Μια στέρνα γεμάτη
Δάκρυα
Η κουζίνα
Γεμάτη ραγισμένα πιθάρια
Η λεκάνη της τουαλέτας
Η μοναδική τρύπα
Που υπάρχει
Στο σπίτι μας
Κι εκείνη
Οδηγεί
Στον βόθρο

Από τη συλλογή Σκοτεινός θάλαμος (1975) του Αργύρη Μαρνέρου

Πηγή: Χειροκροτήστε [ποιητική τριλογία 1972-1980] (1980)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αργύρης Μαρνέρος

View original post