Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume III

YANNIS RITSOS-POEMS, Selected Books, Volume III
AJAX
 

Θέλω να δω πάνω απ’ τις ράχες τούτων των σφαγμένων ζώων. «Ένα δέντρο», λέω·
«ένα δέντρο», αποκρίνομαι. Αυτό. Τίποτ’ άλλο. Χάνεται το δέντρο. Δεν ήταν.
Ακόμη και το σώμα μου, απαράδεχτο, να μην το αγγίξω —
μια σιχασιά — ξένο, άγνωστο· μια οσμή τραγίσια· — τί ’ναι τ’ ανθρώπινο σώμα;
Οι πόροι, τρύπες τρύπες, κοιτώντας κατά μέσα σ’ ένα γλιτζερό σκοτάδι·
το τρίχωμα τραχύ, σάμπως καμένα σκοίνα· πίσω απ’ τα σκοίνα
σαπίζει ένα μεγάλο αγνώριστο ψοφίμι με γερά σαγόνια,
γυμνά σαγόνια, ξασπρισμένα κιόλας, δυνατά σφιγμένα
σε μορφασμό γενικής δυσφορίας κι αστείας απειλής. Κι αυτό το σφίξιμο
των άσπρων σαγονιών με τα πελώρια δόντια, είναι το μόνο
σημάδι περηφάνιας και τιμής, σε τούτον τον ακόκαλο χαλαρό κόσμο.

Τί να τις κάνεις πια τις δόξες, τα έπαθλα, τα εγκώμια. Τίποτα δεν είναι.
Τίποτα κι η αποτυχία κι η χλεύη. Χάνονται κι αυτά μαζί μας.
Δε ζήτησα ποτέ μου σκλάβους, θαυμαστές, υποτελείς. Μόνο έναν άντρα θέλω
σαν ίσος με ίσο να τα πούμε· — πού ’ναι τος; Μονάχα ο θάνατός μας
είναι του καθενός μας ο ίσος. Όλα τ’ άλλα πρόχειρη λάμψη,
συμβιβασμοί, προσχήματα, εθελοτυφλίες.
 
 
I want to see over the backs of these slaughtered animals:
a tree, I say, a tree, I answer. This, nothing else. The tree
vanishes. It wasn’t there. Even my body is unacceptable,
I don’t want to touch it, it’s just nauseating, foreign,
unfamiliar a smell of he-goat. What’s the human body?
The pores, holes upon holes, looking at the slimy darkness
inside; thick hairs, as if burnt up bulrush and behind them,
the big unfamiliar beast with the strong jaws rots away,
naked jaws, already all white, strong, clenched in a grimace
of general dysphoria and scolding threat. And that tightening
of the white jaws with the huge teeth is the only sign of
pride and honor in this boneless, flaccid world.
 
Of what use are all the glory, the awards, and praise?
They’re nothing, same as failure and scolding, they all
vanish along with us. I never asked for any slaves,
admirers, vassals. I only want a man to talk as an equal
to equal; but where is one? Only death is the same
for everyone. Everything else is a fleeting spark,
compromises, excuses, self-blinding.
 

Αργύρης Μαρνέρος: Εγώ όμως…

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

[Ενότητα Είσοδος κινδύνου (1975-1980)]

Εγώ όμως…

Ήταν σε κάποιο βιβλίο γραμμένο
Σε μια αρχαία πόλη τ’ αγάλματα ίδρωναν
Κι ο κόσμος έτρεχε για εξευμενισμούς
Οι δε ιερείς κάναν θυσίες στον Δία
Κρατώντας πάντα τη σπάλα στο μερτικό τους
Σε κάποια εφημερίδα το διάβασα προχθές
Κάπου σε μια πόλη έκλαιγε μια Παναγιά
Κι ο κόσμος έτρεχε ν’ ανάψει τα κεριά του
Και οι παπάδες στήναν στην αυλή παγκάρια
Εγώ όμως σε τι έφταιξα για να με κοροϊδεύουν.

Από την ποιητική τριλογία (1972-1980) Χειροκροτήστε (1980) του Αργύρη Μαρνέρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αργύρης Μαρνέρος

View original post

Η φυλακή του Σωκράτη: Η σπηλιά στο κέντρο της Αθήνας

ΕΛΛΑΣ

Πού βρίσκεται – Ιστορίες από το κέντρο της πρωτεύουσας

Υπάρχουν πολλά μέρη στην Αθήνα και γενικά στην Αττική που πιθανόν δεν γνωρίζεις ότι υπάρχουν ή απλώς τα έχεις ακούσει αλλά δεν τα έχεις επισκεφθεί και δεν τα έχεις δει ποτέ από κοντά. Ένα από αυτά πιθανόν είναι η σπηλιά της Αθήνας την οποία συνηθίζουν να αποκαλούν και φυλακή του Σωκράτη. Ακόμη και αν έχει αμφισβητηθεί και από πολλούς αποκλειστεί ότι αυτή η σπηλιά ήταν η πραγματική φυλακή που βρέθηκε ο Σωκράτης, παρ’ όλα αυτά έχει επικρατήσει αυτό το όνομα. Πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα αρχαίο κτήριο το οποίο βρίσκεται στον Λόφο Φιλοπάππου στην Αθήνα και έχει τη δική του ενδιαφέρουσα ιστορία. Και είναι ωραίο να εξερευνούμε τα ιδιαίτερα και άγνωστα μέρη της Αττικής.


View original post 447 more words