Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry 1750-2018

Poem by Tasos Livaditis


Τα πουλιά φεύγουν το φθινόπωρο πηγαίνοντας να διεκπεραιώσουν

      μυστηριώδεις υποθέσεις — την άνοιξη θα μάθουμε τα νέα

τ’ απογέματα οι φωνές των παιδιών που παίζουν μοιάζουν μ’ ένα

      παραμύθι που δε μας το τέλειωσαν και γυρίζει και μας ανα-


ή όταν ακούω ένα φλάουτο να παίζει το βράδυ συλλογιέμαι πως

      όλα θα τελειώσουν κάποτε.

Καμμιά φορά βρέχει και κάθομαι σ’ ένα καφενείο, οι άνθρωποι όσο

      γερνάνε γίνονται πιο ξένοι

κι είδα κάποιους απελπισμένους να περιμένουν στους σιδηροδρομι-

     κούς σταθμούς, όχι για το ταξίδι, αλλά για τ’ όνειρο

ενώ οι στάλλες της βροχής γράφουν μια μεγάλη επιστολή στα τζά-

      μια. Ποιος την στέλνει; Τί γράφει; Θ’ απαντήσεις;


In the autumn the birds migrate to go and deal with mysterious

        affairs; in the spring we’ll hear the news;

the voices of children playing in the afternoon resemble an

        unfinished fairy tale which returns looking for us

or when I hear the song of a flute at night I think that everything

        will someday end.

Sometimes, when it rains, I sit in the coffee shop; people become

        more secluded as they grow old;

once I saw some desperate people who waited at the train station

        not for a voyage but for a dream

while the rain drops wrote a great letter on the window panes. Who

       has sent it? What is in it? Will you answer?


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s