Tasos Livaditis-Poems, Volume II

ΠΑΛΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
 
Τα κάγκελα του κήπου υγρά απ’ τη βροχή σαν τους φτωχούς που
       τους αφήνουν έξω
αλλά καθώς βραδιάζει ένα φλάουτο κάπου ή ένα άστρο συνηγορεί
       για όλη την ανθρωπότητα —
σαν ήμασταν παιδιά κρυβόμαστε κάτω απ’ τη σκάλα κι όταν βγαί-
       ναμε είχαμε αφήσει εκεί ένα βασιλικό πεπρωμένο
η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο η θλίψη πιο δίκαο
κι αργότερα νέοι αγκαλιάσαμε το πρώτο δέντρο και του διηγηθή-
      καμε τα περασμένα
άχαρες μέρες που φύγατε κι όμως αφήσατε μια ανάμνηση συγκινη-
      τική
κι εγώ που υπήρξα τρελός για το αύριο κοιτάζω τώρα με αγωνία να
      προχωρούν οι λεπτοδείχτες στα ρολόγια.
 
Ώσπου μια νύχτα ένα διαβάτης περνάει στο δρόμο τραγουδώντας.
      Πού έχεις ξανακούσει το τραγούδι αυτό; Δε θυμάσαι.
Κι όμως η νοσταλγία όλων όσων ονειρεύτηκες τρέμει μες στο τρα-
      γούδι. Στέκεσαι στο παράθυρο
κι ακούς σα μαγεμένος. Κι άξαφνα σε κάποια στροφή του δρόμου το
      τραγούδι σβήνει. Όλα χάνονται. Ησυχία.
Και τώρα τί θα κάνεις;
 
 
OLD SONG
 
The garden railings are wet from the rain like the poor who
        are left outside
but as night falls a flute or a star speaks for the whole
       universe;
when we were children we hid under the stairway and when
       we came out we had left behind a royal fate;
silence makes the world bigger, sorrow more just
and later as young men we hugged the first tree and
      narrated our past to it,
joyless days that you’ve passed; you’ve left behind an emotional
      memory
and I who was crazy for the future, now in agony, I observe
      the movement of the clock’s fingers.
 
Until one night a man goes along the road singing.
      Where have you heard this song before? You don’t remember.
Yet nostalgia of all you dreamed shivers in that song. You
      stand by the window 
and listen as if enchanted. And suddenly the song stops
      at the turn of the road. Everything vanishes. Quiet.
And what you’ll do now?
 

Swamped, a novel by Manolis Aligizakis

For the rest of the day Eteo only had to handle a few phone calls. One was from Herbert, urging him to “stay cool” with the Platinum Properties stock and not sell too much too soon. Herbert was sure the shares still had a long way to go before they peaked. According to “information received” Herbert assured him, “the big guys haven’t come in yet.” Eteo understood him very well and agreed to stay in for now. His next call was from Mario. He was also bullish about Platinum Properties and added that he had on hand the subscription forms for him and Robert to fill out and collect the subscribers’ cheques. Richard then called him to inform him all the papers for his oil deal had been signed, which meant that within two weeks they would start drilling their deep well in Texas. Eteo congratulated him and wished him success with the drilling, advising Richard to keep him in the loop no matter what. Richard promised he would. 
Finally Helena rang on Eteo’s private line.
“The boss wants you in his office pronto,” she said without any of the usual pleasantries.
Eteo put on his jacket, fixed his tie, and walked to Bradley’s office. The boss was on the phone and gesture to Eteo to have a seat. Eteo’s eyes travelled around the office until his boss put the phone down and addressed him.
“John tells me you’re onto a good one.”      
“As good as any, Brad.”
“Pacific Trends has made some good dollars trading it, and John told me it looks steady and up-ticks almost every day.”
“Yes, that’s right,” Eteo confirmed. “I’ve put some good money in it, and I’m hoping for the best. As always,” he added with a sly smile.
“Specifics?”
“Well, the latest I’ve heard is that the big boys haven’t started coming in yet, as the phrase goes almost every time.”
 “Okay, then, we’ll go with that, my strange Cretan.” Bradley laughed and got up to shake Eteo’s hand, “Listen, you want to go to the football game on Saturday? Meet us at the stadium. What do you say?”
 “Sure thing, Bradley. Can I bring a friend as well?”
“Of course.”
“Thanks, boss,” Eteo replied and took his leave.

Αργύρης Μαρνέρος, Το χρώμα της ντροπής

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

[Ενότητα Είσοδος κινδύνου (1975-1980)]

Το χρώμα της ντροπής

Κόκκινος τάπητας μπροστά στη Μητρόπολη
Για να περάσουν οι επίσημοι
Από τα πρόσωπα έλειπε εντελώς
Το χρώμα της ντροπής
Γι’ αυτό έπρεπε κάπου να υπάρχει.

Από την ποιητική τριλογία (1972-1980) Χειροκροτήστε (1980) του Αργύρη Μαρνέρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αργύρης Μαρνέρος

View original post

Περιρραντήριο διακοσμημένο με μυθολογικές σκηνές και αρματοδρομίες βρέθηκε στις Κλαζομενές

ΕΛΛΑΣ

Μοναδικά κεραμικά θραύσματα αγγείων ανακαλύφθηκαν στις ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν φέτος στην αρχαία πόλη των Κλαζομενών στην περιοχή Βουρλά της Σμύρνης. Μεταξύ των ευρημάτων είναι και σπάνιο περιρραντήριο, 2.500 ετών και η βάση του διακοσμημένη με αρματοδρομίες.


View original post 449 more words