Übermensch, by Manolis Aligizakis



     Κείνες τις μέρες νοιώθαμε πως είμαστε στο δεύτερο

μήνα εγκυμοσύνης κι ο πόνος ήταν σταθερή διάσταση

σαν υποτείνουσα μεταξύ σκέψης και συναισθήματος

σαν ένα πεισματικό χαμόγελο κι είμασταν πια

μεγάλοι για να μάθουμε καινούργια κόλπα γι αυτό

εμείναμε πιστοί στου ανέμου το πανάρχαιο μαστίγωμα

πάντα μακριά απ’ τα όνειρά μας, αλήθεια, μια ασήμαντη


     Κι είμασταν κάτοχοι αρχαίων θησαυρών, χρόνια μελέτης

στη σκιά της νύχτας, σαν προβλεπόμενη μιζέρια, επιθυμητή

κληρονομιά που τελικά μάθαμε το νόημα της λέξης

‘αποκάλυψη’ κι ο φημισμένος Άγιος Ιωάννης ήταν απών

κι ήταν όλα καλά.


Those days we felt as though we were in the second

month of pregnancy and pain was a constant variant

like the hypotenuce between a thought and an emotion

a spiteful smile and a heavenly laughter one displays

and since we were too old to learn new tricks we kept

the old whipping of the wind that whined away from

our dreams, truly an unimportant development.

And we were owners of ancient treasures, years of studies

in the darkness of the night, almost intended misery, inherited

catastrophe, when finally we learned the meaning of the word

apocalypse though the famous St. John was absent and it was

all in good order.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s