Yannis Ritsos-Poems, Selected Books

YANNIS RITSOS-POEMS, Selected Books
Η Ελένη/Helen

(Από μακριά κιόλας φαινόταν η φθορά — ασοβάντιστοι τοίχοι, πεσμένοι· ξεθωριασμένα παραθυρόφυλλα· τα κάγκελα του μπαλκονιού σκουριασμένα. Μια κουρτίνα σάλευε έξω απ’ το παράθυρο του πάνω πατώματος, κιτρινισμένη, κουρελιασμένη στο κάτω μέρος. Όταν πλησίασε, —δισταχτικός πάντα,— η ίδια εγκατάλειψη στον κήπο: θρασεμένα φυτά, σαρκώδη φύλλα, ακλάδευτα δέντρα· τα σπάνια λουλούδια πνιγμένα στις τσουκνίδες· τα σιντριβάνια χωρίς νερό, μουχλιασμένα· στα ωραία αγάλματα λειχήνες. Μια σαύρα ακινητούσε ανάμεσα στο στήθος μιας νεαρής Αφροδίτης, ζεσταμένη απ’ τις τελευταίες ακτίνες του ηλιογέρματος. Πόσα χρόνια πριν. Ήταν πολύ νέος τότε· — είκοσι δύο; εικοσιτριώ; Κι εκείνη; Ποτέ δεν μπορούσες να ξέρεις, — ήταν τόσο το φέγγος που ανάδινε, —σε τύφλωνε· σε διαπερνούσε·— δεν ήξερες πια τί ήταν, αν ήταν, αν ήσουν. Χτύπησε το κουδούνι της πόρτας. Άκουσε απέξω το κουδούνισμα, πολύ μοναχικό, μέσα σ’ ένα γνωστό του χώρο, άγνωστα τώρα διαρρυθμισμένο, με άγνωστες διακλαδώσεις, σε σκοτεινά χρώματα. Αργούσαν ν’ ανοίξουν. Κάποιος έσκυψε απ’ το πάνω παράθυρο. Δεν ήταν αυτή. Μια υπηρέτρια, — πολύ νέα. Σα να γέλασε. Έφυγε απ’ το παράθυρο. Αργούσαν πάλι. Ύστερα βήματα στη μέσα σκάλα. Ξεκλείδωσαν την πόρτα. Ανέβηκε. Μια μυρωδιά από σκόνη, σάπιους καρπούς, στεγνή σαπουνάδα, ούρα. Από δω. Κρεβατοκάμαρα. Ντουλάπα. Μετάλλινος καθρέφτης. Δυο σαραβαλιασμένες σκαλιστές πολυθρόνες. Τσίγκινο τραπεζάκι με φλιτζάνια του καφέ κι αποτσίγαρα. Κι εκείνη; Όχι, όχι, — δεν είναι δυνατόν. Γριά — γριά — εκατό, διακόσω χρονώ. Πριν από πέντε ακόμη χρόνια — Όχι, όχι, Το σεντόνι τρύπιο. Εκεί, ασάλευτη· καθιστή στο κρεβάτι· καμπουριασμένη. Μόνο τα μάτια της —— ακόμη πιο μεγάλα, αυταρχικά, διεισδυτικά, άδεια).
 
Even from a distance the wear and tear was obvious – walls with plaster half fallen discolored window shutters the balcony railings rusted A curtain stirred a little outside the upper floor
window yellowed and in shreds at the bottom When he approached – hesitating – the same sense of abandonment in the garden:overgrown plants fleshy leaves unpruned trees the few remaining
flowers choked in the nettles the fountain dry and moldy lichen on the beautiful statues A lizard stayed motionless between the breasts of a young Aphrodite warmed up by the last sun rays of dusk How
many years had passed? He was young back then – twenty-two? twenty-three? And her? You could never tell – her radiance was so strong – it blinded you it pierced you – you never knew who
she was if she was if you were He rang the doorbell He heard the sound of the doorbell ringing he felt so lonely in this familiar place now differently arranged with unknown entanglements painted in
dark colors They were slow to open the door Someone leaned over from the upper window It wasn’t her A servant – very young She seemed as though she was laughing She left the window They were
still taking their time Then footsteps were heard on the stairway inside They unlocked the door He went up Certain smell of dust rotten fruit dried-up soap urine This way Bedroom closet Metal mirror Two tattered engraved armchairs A small table made of tin with coffee cups and cigarette butts And her? No no – it isn’t possible An old – old – one two hundred years old But just five years ago – No no The bed sheet full of holes There motionless sitting on the bed bent over Only her eyes – larger than ever autocratic piercing empty

Κώστας Ταχτσής, Δεν ντρέπομαι 

To Koskino

Μια μέρα θα με πουν φακίρη
μεσ’ απ’ το στήθος μου έβγαλα κόκκινα περιστέρια
μεσ’ απ’ τα μάτια μου καπνό
πέρασα ξίφη στα όνειρά μου
διέπραξα κλοπές δι’ υποβολής
από αγάπη, σας τ’ ορκίζομαι, από τύψεις ίσως
μια μέρα θα με πουν ομοφυλόφιλο
εκείνον ευγενή κι ομοφυλόφιλο
εμένα πονηρό απλώς
θα με πουν οχιά: ένα κοινό προδότη!
εμπρηστή!
οι τίμιοι συμπολίτες μου
θα ’ρθουν και θα κοπρίσουνε στον τάφο μου (εικονικόν)
μα τα παιδιά τους — α, οι έφηβοι!
αυτοί θα μ’ αναστήσουνε, και θα με πούνε ποιητή
ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ

*Αναδημοσίευση από εδώ: https://fteraxinasmag.wordpress.com/2022/09/30/δεν-ντρέπομαι-κώστας-ταχτσής/

View original post

Ηλεία: Εντοπίστηκε αρχαίο ναόσχημο κτήριο – Αποδίδεται στο ιερό του Ποσειδώνα

ΕΛΛΑΣ

Οι ανασκαφικές εργασίες ολοκληρώθηκαν στα τέλη Σεπτεμβρίου

Οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τον Ποσειδώνα ως τον «θεό της θάλασσας». Ο πιο γνωστός ναός έιναι ένας αρχαίος στο Σούνιο, αφιερωμένος στον θεό Ποσειδώνα. Μετά από ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του πενταετούς ερευνητικού προγράμματος, στο Κλειδί Σαμικού Ηλείας (έτη 2022-2026), βρέθηκαν κτιριακά κατάλοιπα που μπορούν να αποδοθούν στο ιερό του Ποσειδώνα.


View original post 387 more words

Αργύρης Μαρνέρος, Ιθάκη

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Ιθάκη

Αν απόφαση πάρεις να πας για την Ιθάκη
Μην πας σε εκδοτήρια εισιτηρίων
Μην ψάξεις για αριθμημένες θέσεις
Μη λαδώσεις υπάλληλο για να τις βρεις
Μη γίνεις κάτοικος της αίθουσας αναμονής
Γιατί τότε λάθος διάλεξες νησί και ρότα
Ιθάκη είναι άνεμος πανί κουπί αγρύπνια
Είναι φουρτούνα απελπισία υπομονή χωρίς
Πυξίδες χωρίς δελτία καιρού και ειδήσεις
Τους Κύκλωπες τους Λαιστρυγόνες και την Κίρκη
Μην περιμένεις να ανταμώσεις μες στο
Καράβι βλέποντας τηλεόραση στην πρώτη θέση
Στο μάτι του κυκλώνα ψάξε αυτό που
Συνεχώς μας προκαλεί χωρίς το εισιτήριο
Στην τσέπη χωρίς ασφάλεια ζωής χωρίς τους
Χάρτες μόνο με το ταξίδι μες στα χέρια
Άλλο μη με ρωτάς γιατί κι εγώ πάνω στου
Ποσειδώνα την οργή κρατάω το σκαρί μου
Μέρα και νύχτα η τρίαινα τρυπάει τα σωθικά μου
Τώρα ψάξε στο πέλαγος για να το βρεις
Πάντα με τη ματιά στο πρώτο φως
Τη φωτεινή γραμμή του ομφάλιου λώρου
Κι…

View original post 47 more words