George Seferis-Collected Poems

On A Foreign Line of Verse

For Elli, Christmas 1931

Fortunate the one who has made the voyage of Odysseus.

Fortunate he who starting out felt the rigging of a love

strong in his body, spreading on it like the throbbing

             blood in his veins.

A love of indestructible rhythm, invincible like music

             and infinite

as though it was born when we were born and when we die

             if it dies too neither we know nor anybody else.

I ask god to help me say, at a moment of great happiness

             what that love is

when I sit sometimes surrounded by exile I hear its distant buzz like

             the soft echo of sea joining with the inexplicable hurricane.

And again and again Odysseus’ phantom appears before me

             his eyes red from the wave’s salinity,

overwhelmed by his yearning to see once more the smoke climbing up

             from his warm hearth and his old dog waiting by the door.

He stands in greatness, murmuring through his whitened beard

            words in our language, as it was spoken three thousand years ago.

He extends his palm, calloused by the ropes and the rudder, his skin

            weathered by the dry north wind the heat and snow.

You could say that he wants to expel the superhuman one-eyed

            Cyclops from among us, the Sirens who make you forget once

             you hear their song, Scylla and Harybdis

so many complex monsters that stop us from remembering that he

too was a man who fought in the world, with soul and body.

He is the great Odysseus, he who designed the wooden horse and

            the Acheans captured Troy.

I imagine that he comes to advise me how I can build a wooden

              horse to capture my own Troy.

Because he speaks humbly and calmly, without any effort

              as though he knows me like my father

or like some old seamen, who leaning on their nets

              when winter approached and the wind raged

teary eyed they narrated to me, in my childhood years,

              the Erotokritos song when I shudder in my sleep hearing the unjust fate

              of Aretousa descending the marble steps.

He tells me of the deep pain you feel when the sails of your ship

              swell with memory and your soul becomes a rudder.

And you are alone, dark in the night and helpless like the chaff

             on the threshing floor;

of the bitterness to see your comrades one by one foundered

             and pulled by the elements and scattered

and of how strangely you regain your strength talking to the dead

             when the living who remain are not enough.

He speaks of…I still see his hands that knew how to feel

             whether the mermaid of the prow was ideally carved

gifting me with the wave less blue sea in the heart of winter.

Τρίκαλα: Απίθανες ανακαλύψεις στις ανασκαφές στην αρχαία Πέλιννα – Στο φως οχύρωση μνημειακών διαστάσεων (Βίντεο – Φωτογραφίες)


Δεκάδες τάφοι, δημόσια κτίρια, δρόμοι και το δυτικό τμήμα της οχύρωσης της αρχαίας Πέλιννας έχουν εκπλήξει τους αρχαιολόγους.

View original post 228 more words

Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry 1750-2018


Ποιος ξέρει τί θα συμβεί αύριο, ή ποιος έμαθε ποτέ τί συνέβη χτές,

τα χρόνια μου χάθηκαν εδώ κι εκεί, σε δωμάτια, σε τραίνα, σε


αλλά καμιά φορά η φωνή μιας γυναίκας καθώς βραδιάζει μοιάζει

       με το αντίο μιας ηλικίας που τέλειωσε

κι οι μέρες που σου λείπουν, ώ Φεβρουάριε, ίσως μας αποδοθούν

       στον παράδεισο —

συλλογιέμαι τα μικρά ξενοδοχεία όπου σκόρπισα τους στεναγμούς

       της νιότης μου

ώσπου στο τέλος δεν ξεφεύγει κανείς, αλλά και να πάει πού;

κι ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο

      ένας τον άλλον —

Κύριε, αδίκησες τους ποιητές δίνοντάς τους μόνο έναν κόσμο,

κι όταν πεθάνω θα `θελα να με θάψουν σ’ ένα σωρό από φύλλα ημε-


για να πάρω και το χρόνο μαζί μου.

Κι ίσως ό,τι μένει από μας να `ναι στην άκρη του δρόμου μας

ένα μικρό μη με λησμόνει.


Who knows what will happen tomorrow or who learned of what

          happened yesterday?

The years vanished here and there, in rooms, in trains, in dreams

but sometimes as evening comes the voice of a woman resembles

          the goodbye of an age that passed

and the days missing from February perhaps will be given to us

          in heaven.

I think of the small hotels where I spent the sighs of

          my youth

until at the end no one escaped; but then where could we had gone?

And Eros is our craziness before the unfeasible that we get to know

         each other;

Lord, you cheated the poets when you gave them only one world

and when I die I would like to be buried on a pile of calendar


to take time along with me.

And perhaps whatever of us remains let it be a little forget me not

by the side of the road.

Wheat Ears-Selected Poems


In the tempest’s wrath

I longed for

a glimmer of hope

in the heat of July

I seek the tanned

smooth body of the woman

and the north wind said

find your path

in your ancestors footsteps

lean and reverently lift

the marble over their gravesite

to feel their warmth

and I asked the southwest wind

where is my sunshine

and it said

it hides

in your heart

Ολυμπία Σταύρου, Τα χείλη σου

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Τα χείλη σου

Χίλια πράγματα μπορούν να κάνουν τα χείλη σου.

Να συγκρατούν μια πρόκα, ας πούμε
όπως ο τσαγκάρης πριν με το σφυράκι του καρφώσει
τις χαλασμένες σόλες.
Να ακουμπήσουν στο μέτωπο ενός παιδιού όταν έχει πυρετό,
όπως κάνουν οι μανάδες.
Να ψιθυρίσουν καλημέρες που δεν τις πιστεύουν,
όπως όλοι μας.

Χίλια μπορούν τα χείλη σου,
αλλά εσύ,
άφησ’ τα να κουράζονται επάνω στο κορμί μου.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

View original post

Wheat Ears-Selected Poems


Rustle of leaves

in tree branches

definition of fall

soft landing

under my soles

secretly played game

grayish, foggy

October morning

prompts smile


of fiery April

Easter eggs


philosophy of leaves




George Seferis-Collected Poems


Give me your hands, give me your hands, give me your hands.

I have seen in the night

the pointing peak of the mountain

I have seen the far side of the plain flooded

with the light of the hiding moon

I have seen, turning my head

the black stones rounded up

and my life like a taut chord

beginning and end

the ultimate moment:

my hands.

Whoever carries the heavy rocks sinks

I have carried these rocks as long as I endured

I have loved these rocks as long as I endured

these rocks, my fate.

Wounded by my own soil

tortured by my own shirt

condemned by my own gods

these rocks.

I know that they don’t know, but I

who have followed the path

from the killer to the victim many a time

from the victim to punishment

from punishment to the next killing,


the inexhaustible power

that night of my return

when the Furies started whistling

on the scarce grass

I saw snakes crossed with vipers

meshed over the evil generation

our fate.

Voices coming out of the rocks out of sleep

even deeper here where the world darkens

memory of anguish rooted in the rhythm

that stomped the earth by feet


Bodies sunk in the foundations

of the other time, naked Eyes

fixated, fixated, to a sign

that no matter how you try, you can’t make out

the soul

that struggles to become your soul.

Not even silence is yours anymore

here where the mill stones have stopped turning



Λογαριασμό ‘πρωθυπουργού’ άνοιξε η Goldman Sachs και στο Ηνωμένο Βασίλειο με την επιλογή Σούνακ ως πρωθυπουργού της χώρας.

Φυσικά οι μεγαλύτερες ‘καταθέσεις’ έχουν πραγματοποιηθεί στον αντίστοιχο λογαριασμό της Ιταλίας όπου μέχρι σήμερα τρία πρώην στελέχη της (Μόντι, Πρόντι, Ντάγκι) έχουν πρωθυπουργική θητεία.

Στην βάση αυτή το οικονομικό πρόγραμμα Σούνακ δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες αποκλίσεις από αυτό που οι αγορές θεωρούν ότι συμβαδίζει με την οικονομική ορθοδοξία.

Δυο σημεία δείχνουν τον προσανατολισμό, οι δαπάνες και οι φόροι, αφού και τα δυο αυτά αποτελούν το βασικό υπόβαθρο της ιδεολογικής προσέγγισης μιας οικονομίας.

Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ο νυν πρωθυπουργός ήταν υπουργός οικονομικών της κυβέρνησης Τζόνσον υλοποιώντας αυτή την πολιτική που σήμερα εξορκίζεται ως λαϊκίστικη και άκρως δημαγωγική.

Ήταν ο ίδιος που δεν διατύπωσε κάποια αντίρρηση όταν η Τράς δημοσιοποιούσε το πρόγραμμα που οι αγορές φρόντισαν άμεσα να πυροβολήσουν.

Δαπάνες και φόροι δείχνουν επομένως την νέα κατεύθυνση της Βρετανικής οικονομίας σε ένα…

View original post 742 more words

Ολυμπία Σταύρου, Τα ασυνόδευτα παιδιά

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Τα ασυνόδευτα παιδιά

Τα ασυνόδευτα παιδιά σιωπούν
κι ώρες κοιτούν την κίνηση του ανέμου
ή ψιθυρίζουνε παράπονα στα χώματα
κι όταν πολύ επιθυμούν τη μάνα τους
δεν κλαίνε παρά μονάχα
φτύνουνε μες στις άδειες χούφτες τους
να νιώσουν υγρασία μητρική
όπως τότε που σφιχτά πολύ σφιχτά
εκείνη τα κράταγε από το χέρι.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

View original post

Επικίνδυνος και για τη Δύση ο τυχοδιωκτισμός του Ζελένσκι


Γράφει ο Δημήτρης Χρήστου

Τελικά η κατασκευασμένη από τη Δύση δημοφιλία του Ζελένσκι εξελίσσεται σε παγίδα, μετά την επικίνδυνη προσπάθειά του να προκαλέσει στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ στον πόλεμο με τη Ρωσία, ισχυριζόμενος ψευδώς ότι οι πύραυλοι που έπεσαν στην Πολωνία ήταν ρωσικοί. Αν μάλιστα προσθέσουμε και τα χτυπήματα στον ελεγχόμενο από τις ρωσικές δυνάμεις πυρηνικό σταθμό στη Ζαπορίζια, τότε ο τυχοδιωκτισμός του Ζελένσκι πρέπει να μας ανησυχεί σοβαρά.

View original post 237 more words