Wheat Ears-Selected Poems

Victor’s March

Among decapitated houses

resembling toothless sculls

we marched in their towns among

tumbled buildings devastated

by smart bombs outsmarting

thoughtful animals

we sang marching paeans

band played freedom songs

to the sarcastically smiling youths

who had implanted deep in their souls

a plan for revenge, youths

who in groups of three or four

planned their defiant act

youths dreaming of

killing us by the thousands

shoe-less youths with grand dreams

the one day in the future jihadists

Tasos Livaditis-Poems, Volume II

The Innocent

The house was deserted, painters had just left and one,

sitting on the floor, was checking the papers, “he’s

cheating me” he said to me and showed me the opposite

shadow. Maria was scared and stood a bit further, “and

isn’t this tender light coming through the window proof

of adultery?” Joseph yelled; when, later on, we got inside

the bar they were turning on the lights; the sad musician

was sitting behind the window, “I don’t know how to play”

he said to me “but I do so for him” and he showed me

the dying man; the hallway was dark; while we leaned

on the wall waiting for our turn they came, they grabbed me

from the collar and threw me out to the side-street, “I’m not

ready to kill, here is the proof” I said to them and pulling

the bed-sheet I presented the dark cypress to them,

“I’ve lived with this” I said, “I have no use for the others”.

Τόλης Νικηφόρου: γράμμα, 3

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

γράμμα, 3

πάνε τριάντα τόσα χρόνια που έφυγες
με το βαθύ γαλάζιο σαν αντίο στα μάτια
και θέλω να σου πω πρώτη φορά
πως σε καταλαβαίνω απόλυτα, σε νιώθω
ήσουν ένα κορίτσι ορφανό της προσφυγιάς
κάθε λόγο είχες να μη με θέλεις
τόσοι και τόσοι έρχονται στον κόσμο ανεπιθύμητοι
ούτε κι εγώ ήμουν το καλύτερο παιδί
ατίθασος και πεισματάρης μελαγχολικός
ποτάμι όμως τα δάκρυα κυλούσαν όταν έφευγες
δεν έχω κλάψει τόσο σ’ όλη τη ζωή μου
και τώρα που σου γράφω πάλι κλαίω
γιατί ήσουν ο παράδεισός μου
που μ’ άφησε για πάντα εξόριστο
κι ενώ δεν είναι λογικό το ξέρω
να έχω ζήσει τόσα χρόνια με το τραύμα
και τώρα ακόμη που ασπρομάλλης
σύντομα έρχομαι κοντά σου
θα ήθελα, πόσο πολύ θα λαχταρούσα
έστω λιγάκι να μ’ αγαπούσες, ρε μαμά
για να βουλώσει επιτέλους μέσα μου
αυτό το απύθμενο κενό
που μια ζωή πονάει και ματώνει
και γαλήνιος πια…

View original post 28 more words

Ένας απουλικός σκύφος στο Ληξούρι

ΕΛΛΑΣ

Εικόνα 1

Το αγγείο εκτίθεται στην Ιακωβάτειο Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη – Μουσείο Ληξουρίου κατόπιν δωρεάς το 1963. Η Αρχαιολογική Συλλογή, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει ενδιαφέροντα πήλινα αγγεία, τα οποία, λόγω τυπολογίας και κατάστασης διατήρησης, πιθανότατα προέρχονται από τάφους, όπου θα είχαν τοποθετηθεί ως κτερίσματα.


View original post 387 more words

Antonin Artaud, Μαύρος ποιητής

To Koskino

Μαύρε ποιητή, ο μυχός μιας μικρής παρθένας
σε στοιχειώνει
ποιητή στυφέ, βράζει η ζωή
και ζεματάει η πόλη,
κι ο ουρανός σουρώνει σε βροχή,
στην καρδιά της ζωής η γραφίδα σου γδέρνει.
Δάσος, δάσος, μάτια βρίθουν
στα πολλαπλασιασμένα κουκουνάρια πάνω·
μαλλιά καταιγίδας, οι ποιητές
καβαλικεύουνε άλογα, σκυλιά.
Τα μάτια λυσσομανούν, συστρέφονται οι γλώσσες
ξεχύνεται μες στα ρουθούνια ο ουρανός
σαν γάλα θρεπτικό και γαλανό·
απ’ τα στόματά σας κρέμομαι
γυναίκες, καρδιές όξινες σκληρές.

View original post