Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry 1750-2018


Ποιος ξέρει τί θα συμβεί αύριο, ή ποιος έμαθε ποτέ τί συνέβη χτές,

τα χρόνια μου χάθηκαν εδώ κι εκεί, σε δωμάτια, σε τραίνα, σε


αλλά καμιά φορά η φωνή μιας γυναίκας καθώς βραδιάζει μοιάζει

       με το αντίο μιας ηλικίας που τέλειωσε

κι οι μέρες που σου λείπουν, ώ Φεβρουάριε, ίσως μας αποδοθούν

       στον παράδεισο —

συλλογιέμαι τα μικρά ξενοδοχεία όπου σκόρπισα τους στεναγμούς

       της νιότης μου

ώσπου στο τέλος δεν ξεφεύγει κανείς, αλλά και να πάει πού;

κι ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο

      ένας τον άλλον —

Κύριε, αδίκησες τους ποιητές δίνοντάς τους μόνο έναν κόσμο,

κι όταν πεθάνω θα `θελα να με θάψουν σ’ ένα σωρό από φύλλα ημε-


για να πάρω και το χρόνο μαζί μου.

Κι ίσως ό,τι μένει από μας να `ναι στην άκρη του δρόμου μας

ένα μικρό μη με λησμόνει.


Who knows what will happen tomorrow or who learned of what

          happened yesterday?

The years vanished here and there, in rooms, in trains, in dreams

but sometimes as evening comes the voice of a woman resembles

          the goodbye of an age that passed

and the days missing from February perhaps will be given to us

          in heaven.

I think of the small hotels where I spent the sighs of

          my youth

until at the end no one escaped; but then where could we had gone?

And Eros is our craziness before the unfeasible that we get to know

         each other;

Lord, you cheated the poets when you gave them only one world

and when I die I would like to be buried on a pile of calendar


to take time along with me.

And perhaps whatever of us remains let it be a little forget me not

by the side of the road.

Wheat Ears-Selected Poems


In the tempest’s wrath

I longed for

a glimmer of hope

in the heat of July

I seek the tanned

smooth body of the woman

and the north wind said

find your path

in your ancestors footsteps

lean and reverently lift

the marble over their gravesite

to feel their warmth

and I asked the southwest wind

where is my sunshine

and it said

it hides

in your heart

Ολυμπία Σταύρου, Τα χείλη σου

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Τα χείλη σου

Χίλια πράγματα μπορούν να κάνουν τα χείλη σου.

Να συγκρατούν μια πρόκα, ας πούμε
όπως ο τσαγκάρης πριν με το σφυράκι του καρφώσει
τις χαλασμένες σόλες.
Να ακουμπήσουν στο μέτωπο ενός παιδιού όταν έχει πυρετό,
όπως κάνουν οι μανάδες.
Να ψιθυρίσουν καλημέρες που δεν τις πιστεύουν,
όπως όλοι μας.

Χίλια μπορούν τα χείλη σου,
αλλά εσύ,
άφησ’ τα να κουράζονται επάνω στο κορμί μου.

Από τη συλλογή Βραχνή βροχή (2021) της Ολυμπίας Σταύρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ολυμπία Σταύρου

View original post