Wheat Ears, Selected poems


And time came for my punishment

when He, the forever diaphanous

unfolded the scroll

to read the exigent and after

He called my name and my kin’s

without paying attention to the black

patch on my left eyebrow, it was

a dark night, what could I see?

I felt as if the same exigent suckled

nourishment from breasts unseen

from virginal and hardened nipples

inviting like a groovy song heard

in the background when His voice,

quite unapologetically, called

my innocent girth standing

before the enemy’s rifles which

during that day of justification

defined my purpose conclusively

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books


Η Ελένη/Helen

Αυτό ’ναι κάποτε που μας ξενίζει — η υπερτροφία του αμετάβλητου
κι η σιωπηλή τους αυτάρκεια — όχι αγέρωχη, διόλου· δεν πασχίζουν
να σου επιβάλλουν την ανάμνησή τους, να σου είναι αρεστοί. Οι γυναίκες
αφήνουν χαλαρή την κοιλιά τους, πεσμένες τις κάλτσες τους· παίρνουν
απ’ τ’ ασημένιο κουτί τις καρφίτσες· τις καρφώνουν μία μία
σε δυο κανονικές παρατάξεις στο βελούδο του καναπέ· μετά, τις μαζεύουν
και ξαναρχίζουν πάλι με την ίδια ευγενική προσοχή. Κάποιος πανύψηλος
έρχεται απ’ το διάδρομο· — το μέτωπό του χτυπάει πάνω στην πόρτα·
αυτός δεν κάνει κανένα μορφασμό — κι ούτε ακούστηκε χτύπος, καθόλου.

This is what sometimes surprises us – the overgrowing of

         the unchangeable

and their silent self-sufficiency – not at all dignified they

         don’t try

to force you to remember them to please you The


leave their bellies slacken their stockings loose

          they take

pins from the silver box they pin them one by one

in two straight rows on the couch’s velvet then they

           pick them up

and start again with the same graceful attention A

           very tall person

comes in through the hallway – his forehead hits against

           the door frame

he doesn’t make any grimace – and no sound is heard

           at all