Wheat Ears – Selected Poems


They defended our freedom

the general said

don’t you ever forget it

image siphoned down

into the psyche of the populace

making each citizen believe

in the justice of war

details about profits and dividends

paid to shareholders

war machine companies

defense contractors

flourishing in people’s death

never mentioned

they defended our freedom

the general said

turning each sane man

into an insane

bloodthirsty animal


George Seferis – Collected Poems


The secrets of the sea are forgotten on the shore

the darkness of the depth is forgotten on the surf;

suddenly the memory corals shine purple…

Oh do not stir it…carefully listen to its soft

momentum…you touched the tree with the apples

the arm stretched out, the thread points the way and leads


Oh dark shivering in the root and on the leaves

were it just you that would bring the forgotten dawn!

May the lilies bloom again on the plain of separation

may the days mature the embrace of heavens

may only those eyes gleam in the sun glare

let the pure soul be written like a song for the flute.

Was it the night that closed its eyes? Ash remains

as though from a bow’s string a muffled sound

ash and vertigo on the black seashore

and a dense fluttering enclosed in the surmise.

Rose of the wind, you knew but took us unknown

when thought built bridges so that

two fingers would entangle and two fates would go by

to be spilled into the low and becalmed light.


Γιώργος Θέμελης: Ακολουθία (XV)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Ακολουθία (XV)

Θα ξανασυναντηθούμε. Πρέπει να ξανασυναντηθούμε.
Όχι στο γύρισμα ενός κύκλου κάτω από το ίδιο φως που κοίταζε,
Ούτε στην ίδια αυτή γωνία που γυάλιζαν τα μάτια της κι έπνιγε τη φωνή,
Παίρνοντας προστατευτικά το ύφος ενός τάφου.

Μπορεί, ποιος ξέρει; να ξανάρθουν όλα τούτα, να ξαναβρεθούν.
Γιατ’ είναι σημειωμένα εδώ στον χάρτη των μάταιων ταξιδιών,
Στο ίδιο μήκος και πλάτος μιας ατέλειωτης επιφάνειας.
Μπορεί το ίδιο τούτο παράθυρο να σκύψει επάνω στην ίδια θάλασσα
Κι οι ακατάπαυστοι ανεμοδείχτες να συμπέσουν στον ίδιο αμφίβολο καιρό,
Κάτω από τον ίδιο άνεμο, κάτω από την ίδια επίφαση των φαινομένων.
Όμως εμείς θα ’χουμε ταξιδέψει πραγματικά σ’ έναν καινούριον ουρανό,
Θα ’χουμε αράξει παντοτινά σ’ έναν άλλο καθρέφτη.

Τα πουλιά κοιτάζουν κατά τη δύση.
Τα πουλιά συνθέτουν την τελευταία τους προσευχή.

Από τη συλλογή Ακολουθία (1950) του Γιώργου Θέμελη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος…

View original post 1 more word