Tasos Livaditis – Poems, Volume II


     Το ουσιώδες στη μικρή ιστορία μου ήταν μια μαύρη κουνιστή

πολυθρόνα — αλλά πού είναι τώρα το σπίτι, πού είναι η φρουτιέρα

με τα παλιά επισκεπτήρια, οι πετσέτες που πνίγαμε τα γέλια —

μόνον η λάμπα καίει ακόμα στην άδεια κάμαρα, σαν κάποιον που

συνομιλεί με τον εαυτό του αγνοώντας τους κινδύνους ή όπως μια

γυναίκα που δεν τη γνώρισες ποτέ κι όμως θα πρέπει κάποτε να

`χατε αγαπηθεί πολύ

     μες στην ατέλειωτη ερήμωση μιας μέρας του φθινοπώρου.


     The gist of my story was a black reclining chair — but

where is the house now? Where is the fruit bowl with the old

invitations, the napkins that concealed our laughter? — Only

the lamp is lit in the empty room like someone who talks

to himself, ignorant of the danger or like a woman you never

knew yet, once you must have fallen in love with her

     amid the endless loneliness of an autumnal day.



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s