George Seferis – Collected Poems

Summer Solstice


You talked of things they couldn’t see

and they laughed.

However to row up the dark river

against the current;

to follow the unexplored path

blindly, stubbornly

and to search for words rooted

like the knotted olive tree—let them laugh.

And to long for the other world to inhabit

today’s choking loneliness

in this wasted present—let them laugh.

The sea breeze and the freshness of dawn

exist whether one wants them or not.

Tasos Livaditis – Poems, Volume II



Finally, everything took place naturally: they went up

to the house, tumble down the stairway, built the windows

and got undressed. They fought in the closed room for years.

She, more uncompromising, endured it. According to gossip

they found them there, naked and hugging, centuries later.

Wrong, since these two and their story was the whistle of

            the crazy man

trying to sew a button on the wall and the roads

we follow like the thread that withers as the old

simpleminded woman knits in the darkened evening.

Those days I lived in the neighbourhood of the sick, full of

side streets, houses without street numbers, beggars, thieves

lost amid the flies, singing girls with aching eyes, indeed

the others went amok since I always escaped them; they

         didn’t know

I had to deliver the letter and the visitors often nailed me

on the window with view of the countryside

while my friend Lucas, born stupid, looked at me


constantly passing his tongue over his lips as if gathering

          something unsaid and convincing.

Αρχαίο Θέατρο Αχαρνών: Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες κατεδάφισης απαλλοτριωμένων ακινήτων


Στο πλαίσιο των ενεργειών ανάδειξης του αρχαίου θεάτρου Αχαρνών, η Εφορεία Αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής, στη χωρική αρμοδιότητα της οποίας υπάγεται το μνημείο, πραγματοποίησε την κατεδάφιση των απαλλοτριωμένων κτισμάτων επί της οδού Χειλίου και Αρχαίου Θέατρου, η οποία ολοκληρώθηκε στα τέλη του 2022.

View original post 408 more words

Γιώργος Θέμελης, Το σπίτι της κούκλας

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Δ. Η Μόνα παίζει

[Ενότητα Αθύρματα]

II. Το σπίτι της κούκλας

Της πιο αγαπημένης κούκλας του κουτί
Είναι ένα μεγάλο σπίτι,
Κατοικία με στέγη και ουρανό.

Νυχτώνει – ξημερώνει…

Η Κατερίνα μπαινοβγαίνει και περπατεί,
Τα βήματά της αντηχούν στα σκαλοπάτια.
Λέει κουβέντες, καλημερίζει τους ανθρώπους,
Χαϊδεύει τα μικρά ζώα, ταΐζει τα πουλιά.

Ύστερα μπαίνει και κοιμάται.

Χωρίς να κλείνει τα παραθυρόφυλλα
Στους λύκους, στα όνειρα και στα κακά σκυλιά,
Γιατ’ έχει επάνω της τα μάτια της Μόνας
και τη φυλάν, προσέχουν τα μάτια της.

Γιατ’ έχει πάνω στα χείλη της, τα χείλη της.

Από τη συλλογή Η Μόνα παίζει (1961) του Γιώργου Θέμελη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης

View original post