Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry, 1750-2018

Poem by Alexandra Bakonica


The shape of the square
and the houses which delineate it
with lit arcades

open air restaurants
and cafes, here
where the young people
flood the sidewalks
leave no empty table

the futility and sensual life of the city
drowned together, dissolved
into the sweet afternoon
and yet inescapable, here
where beauty thickens,
I entered with awe

Wheat Ears – Selected Poems


We came back with just a key

for the door of sorrow

under the lone street light

we were eager

to open the gates of hope

there on the sidewalk

of the desolate neighborhood

until tears flooded our eyes

under the loneliness of the pole

and we stopped wandering around

and promised to lay roots

in the soil even if it meant

to gaze at the moon through

the ironed window of a prison cell

perhaps that would secure us

a place among the heroes we so

much admired when in school

Yannis Ritsos – Poems, Volume II, Second Edition


He was sitting on a rock alone, opposite the sea. He

didn’t want to see or answer or feel. A revengeful

serenity was spread on his eyes: big indiscernible eyes

like the statue of a blind person;

he remained there until evening came.

Suddenly the last light, ballooned like a breath held in

for a while, was let go in front of his feet. He got up.

He turned away from the sea leaving behind him,

in the deserted quay, a hill of lemons and a lone dog

wagging his tail at the old lamppost.

Η Υπατία στην πυρά!


«Στην Υπατία, που στην λάμψη σου, στα λόγια σου, κλίνω γόνυ και υψώνω το βλέμμα μου, προς τον έναστρο ουρανό του πνεύματός σου. Γιατί προς τον ουρανό τοξεύει η πράξη σου, προς τον ουρανό οδηγεί των λόγων σου η ομορφιά, θεϊκή Υπατία. Ω! Συ των πνευματικών επιστημών υπέρλαμπρο αστέρι».

View original post 655 more words

Γιώργος Θέμελης: Ζώα, Πράγματα, Υποστάσεις (I)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Δ. Η Μόνα παίζει

[Ενότητα Ζώα, Πράγματα, Υποστάσεις]


Τ’ αρνί ήπιε απ’ το ποτάμι του λύκου.
Τ’ αρνί αρνί, ο λύκος λύκος.

Είναι καλός ο λύκος, όπως τ’ αρνί,
Είναι καλή η μαύρη αρκούδα.

Όλα τα ζώα είναι καλά.
Τα σκυλιά φυλάνε τα σπίτια και τ’ αρνιά.

Τα ζώα μιλάνε: είμαστε ζώα.

Γαβγίζουμε, κουνούμε την ουρά,
Κάνουμε το περπάτημα της πάπιας.

Εγώ ’μαι τ’ άσχημο γυμνό παπί.

Αλλάζω, γίνομαι κύκνος
Μες στο καθρέφτισμα της λίμνης.

Η Μόνα είναι γατάκι, νιαουρίζει.

Από τη συλλογή Η Μόνα παίζει (1961) του Γιώργου Θέμελη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης

View original post