Tasos Livaditis – Poems, Volume II


       Perhaps he was an imaginary person and for this reason more

dangerous; I usually met him in the hallway or behind the hospitals;

the first time he pretended he didn’t know me “John” I said to him,

“weren’t we hanged together?”— since then I am of a different  

than my true age

       like what will shutter us is a detail that has gone unnoticed

and time will come when we’ll remember of it.


Wheat Ears – Selected Poems

Fifth Hour

New pigments appear and

new shades contrive themselves

surf coming in my retinas

like a thief grabbing his loot

lonesome dove airplanes a thought

when indifference

of bored God strews

black soil to the south

yellow breeze east

white snowdrift to the north

red fire onto western

colors to drape the winds

while afternoon forgets

its place then color bands

loop and intermingle

pigment molecules stir the last shades

of the spectrum into pale

and gray emerging

with new dogmas and ever-newer

absolutions absurd and

frivolous petty and ironic

proportioning the

indifference of a creator

who put his whims before the

needs of nature At last

nightingale’s song appeals

to my sensitive ears and curiosity

while lilac blooms answer

by the gray pigment of pain

shrugging its shoulders and hanging by

the beard of an unwashed monk

announcing in all seriousness:

who cares?


Φαίνεται ότι οι κυρώσεις έπιασαν τόπο — ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ

Ηνωμένες Πολιτείες: Μετά την πτώχευση της Silicon Valley Bank, ο τραπεζικός τομέας κρατάει την ανάσα του Η αμερικανική start-up τράπεζα κατέρρευσε στις 10 Μαρτίου, προκαλώντας πανικό στις αγορές. Ήταν η μεγαλύτερη τραπεζική χρεοκοπία στις ΗΠΑ μετά την Washington Mutual το 2008. Θα μείνει άραγε στην ιστορία το όνομα Silicon Valley Bank (SVB) ως το έναυσμα […]

Φαίνεται ότι οι κυρώσεις έπιασαν τόπο — ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ

Γιώργος Θέμελης: Ζώα, Πράγματα, Υποστάσεις (V)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Δ. Η Μόνα παίζει

[Ενότητα Ζώα, Πράγματα, Υποστάσεις]


Μέσα μας είναι το ψάρι, σχίζει μια θάλασσα,
Φανερώνεται στον ύπνο, ερωτική λαχτάρα.

Μέσα μας είναι τ’ όστρακο και το φτερό,
Η άγρια μοναξιά, η χωματένια ακινησία.

Θα μας σκεπάσει μέσα η γη σαν τα μεγάλα ζώα.

(Ποιος θα βαστάξει, Θεέ μου, τη σάρκα μας,
Ποιος θα κρατήσει το πρόσωπό μας.)

Δε μας χωράει η γη, δε μας σηκώνει η θάλασσα.

Γινόμαστε χελώνες, γινόμαστε πεταλούδες,
Σερνόμαστε χάμου με την κοιλιά, πετούμε.

Μεγάλες περιπέτειες, εξάσκηση,
Όπως μαθαίνουν πτήση οι νεοσσοί.

Απ’ το φυτό, στο ζώο, στο πουλί.

Από τη συλλογή Η Μόνα παίζει (1961) του Γιώργου Θέμελη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης

View original post