Übermensch, poetry by Manolis Aligizakis


     Και σαν να ξεφυλίζαμε τις σελίδες πορνοπεριοδικού

φτάσαμε στο σπίτι του γελωτοποιού. Τον βρήκαμε

με την πλάτη του στον τοίχο να σκέφτεται πόσο

σύντομη είναι η ζωή και πως ο καθένας δικαιώνονταν

μετά το θάνατό του.

      Σε μια στιγμή παροξυσμού φτερά φυτρώσαν

στους ώμους του κι είπε, ‘ξέρω πώς να σας κάνω

να γελάσετε’, και δεν αμφιβάλαμε καθόλου αφού

κι ο βασιλιάς ποτέ δεν τον αμφισβήτησε, γι’αυτό

άλλωστε και τον πλήρωνε, εμείς όμως πάντοτε

αμφιβάλλαμε για το βασιλιά και τους λεκέδες

στο παντελόνι μας που μαρτυρούσαν απιστία, ώσπου

τελικά σηκώθηκε ο Υπεράνθρωπος και χαμογελώντας

αγκάλιασε το γελωτοποιό κι είπε, ‘αδερφέ μου, εσύ είσαι

ο εκλεκτός μου.’


As though going through the pages of a porno-magazine

we arrived at the house of the jester. With his back against

the wall he contemplated on how short life was and how

everyone was justified right after their death.

In a moment of paroxysm he grew wings and said,

‘I know how to make you laugh’, something we never

doubted. After all the king never doubted his creativity,

for this he hired him, however we always doubted

the king and the stains on our pants were witnesses

of infidelity, until finally He stood up, the Übermensch

and smiling at the jester He hugged him saying:

‘my brother, you are my chosen one.’



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s