Übermensch, poetry by Manolis Aligizakis


    Είχε ομίχλη όταν όλοι μαζί σαν τα μικρά παιδιά

μπήκαμε στο σχολείο και βρήκαμε το δάσκαλο να γράφει

στον πίνακα ένα τραγούδι που ιστορούσε ένα παλιό μύθο

που μας φάνηκε ανούσιος. Παρ’ όλα αυτά μας υποδέχτηκε

με χαρά, ιδιαίτερα το μύστη, που πάντα έμπνεε θαυμασμό

με τον ευχάριστο χαρακτήρα Του, το αγέρωχο Του ύφος,

το αριστοκρατικό Του ανάστημα κι ήταν σαν να μας οδηγούσε

πάντα σ’ έναν κήπο γιομάτο λουλούδια ανθισμένα που παιγνιδιάρες

πεταλούδες κρέμονταν από κλωστές αγέρα, άνοιξη πλουμιστή,

κι ο δάσκαλος κατενθουσιασμένος έλεγε και ξαναέλεγε στους

μαθητές του, ‘προσοχή παιδιά, δεν είμαστε πάντα τυχεροί

να έχουμε τέτοιους σπουδαίους επισκέπτες’, κι ο Υπεράνθρωπος

γέλασε ευχαριστημένος κι είπε: ‘Αυτοί οι μαθητές είναι

οι αυριανοί Υπεράνθρωποι’.


It was a foggy day when, like students, we entered

the school; found the teacher writing on the board

something narrating a familiar fable which we found

tasteless. The teacher welcomed us, especially the initiate,

who always inspired admiration with His graceful persona,

His stature and it was as if He led us to a garden full

of bloomed flowers, playful butterflies hanging from

threads of air, colorful spring, and the teacher repeated

to his students, ‘attention children attention, it isn’t

often that we have such a special visitor’, Übermensch

laughed and obviously pleased He said: ‘these students

are tomorrow’s Übermenschen.’



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s