‘The Smallness of the World’: Dickens, Reynolds and Mayhew on Wellington Street

Interesting Literature

In this special guest blog post, Dr Mary Shannon writes about the remarkable London street where a number of noted Victorian journalists worked

Last week, I turned a street corner near Oxford Circus and bumped into a friend from university who I had not seen in a good while. We both exclaimed at the coincidence which had brought us both to this same spot at the same time. If one of us had chosen a different route, or been delayed by a few minutes, we would never have even been aware that we had been in such close proximity. What a chance encounter, we both exclaimed, in a city of 10 million people.

And yet, when I thought about it afterwards, the encounter was not so much of a co-incidence after all. The same factors which made us friends in the first place (age, interests, values) brought us to the…

View original post 1,387 more words

αναζητούσε τον έρωτα

Στρατής Φάβρος - Strates Fabbros

αναζητούσε τον έρωτα
στην πιο λιτή του μορφή
στην μεσημεριανή του σώματος ηδονή
στ’ ανατρίχιασμα της γυναικείας σάρκας
που θα μύριζε πορτοκάλι
και θα είχε τη χροιά του παντός
κλεισμένη ως μια πολύτιμη σταγόνα αψέντι
στο φιαλίδιο της μνήμης
η σκιά θα έπεφτε θεραπευτική
κάτω από ένα ήλιο δυνάστη
και το ροδάκινο της θα περίμενε
τρυφερά να φαγωθεί μέσα
σε δροσερές σταγόνες νερού
που θα χοροπηδούσαν ανέμελες κι ανυπόταχτες
στην καρδιά του εκατόφυλλου μεσημεριού
κι όλο αυτό θα μπορούσε να είναι
εκείνη η στιγμή μέχρι το τέλος του χρόνου

θα έπρεπε αυτή η μορφή να υπάρχει;
ή ήταν κάτι που μπορούσε να συγχωρέσει
στην αναζήτηση του ;

Δεν είχε απάντηση, ήξερε μόνο
ότι υπήρχε ο Έρωτας.

View original post

«Κάθε πραγματικότης μού ήταν αποκρουστική»

dimart

Το τελευταίο σημείωμα του Κώστα Καρυωτάκη

—της Ελένης Κεχαγιόγλου—

«Ωρισμένως, κάποτε,
όταν μου δοθεί η ευκαιρία,
θα γράψω τις εντυπώσεις
ενός πνιγμένου»

Ο Κώστας Καρυωτάκης από τον Νίκο Καστανάκη Ο Κώστας Καρυωτάκης από τον Νίκο Καστανάκη

Ο Κώστας Καρυωτάκης ήταν αποφασισμένος να πεθάνει — περιπαίζοντας ίσως και τον εαυτό του που, έναν χρόνο νωρίτερα, στο ποίημά του «Ιδανικοί Αυτόχειρες», έγραφε: «“όλα τελείωσαν” ψιθυρίζουν “τώρα”, / πως θ’ αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος»· εκείνος, όμως, όχι — δεν ανέβαλε.Στις 20 Ιουλίου 1928 απέτυχε μεν να δώσει τέλος στη ζωή του διά του πνιγμού, αλλά την επομένη, γύρω στη μία το μεσημέρι, ντυμένος με το γαλλικό κοστούμι του και φορώντας γραβάτα και το ψαθάκι του, εμφανίζεται στο οπλοπωλείο «Αναγνωστοπούλου» και αγοράζει ένα πιστόλι· λίγο αργότερα, επιστρέφει στο κατάστημα, διαμαρτύρεται ότι το πιστόλι δεν λειτουργεί· του εξηγούν ότι δεν είναι προβληματικό — έπρεπε απλώς να απασφαλιστεί… Κατά τις δύο το μεσημέρι πηγαίνει στο καφενεδάκι «Ουράνιος Κήπος» (η ζωή γράφει…

View original post 1,355 more words

Έρχονται τον Σεπτέμβριο απο τις εκδόσεις Ψυχογιός

LovArt's Corner

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ- ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΑΝΘΕΑΚΗ

Καλιφόρνια, δεκαετία του 1930. Η νεαρή Περσεφόνη Λυδάκη, κόρη Ελλήνων μεταναστών, είναι τρελά ερωτευμένη με τον Αντόνιο, γιο του αριστοκράτη αφεντικού της οικογένειάς της, Φερνάντο Λοπέζ. Ο Αντόνιο ισχυρίζεται ότι νιώθει το ίδιο, όμως, η απρόσμενη και απαράδεκτη συμπεριφορά του προς την Περσεφόνη θα βάλει ταφόπλακα στη σχέση τους και θα απομακρύνει την κοπέλα από την οικογένειά της και την πατρίδα της. Στην εξορία της θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη μοναξιά, τα μάταια όνειρά της, αλλά και τα τόσα παράδοξα που της επιφυλάσσει το πεπρωμένο της. Έρμαιο των καταστάσεων, βυθισμένη στον πόνο που προκαλεί η απώλεια αγαπημένων προσώπων, βλέπει τη μία ανατροπή μετά την άλλη να διαφεντεύουν τη ζωή της, κι αυτή ανήμπορη να αντιδράσει μετατρέπεται σε παθητικό θεατή των γεγονότων που σημαδεύουν τις μέρες και τις νύχτες της στην άλλη άκρη του κόσμου, στις Φιλιππίνες, εκεί όπου βρέθηκε άθελά της. Άραγε…

View original post 971 more words

Πόλεμος, η πραγματική κόλαση

Παιδείας Εγκώμιον

Αποτέλεσμα εικόνας για βομβαρδισμοι στη Συρια

Η χαμένη ζωή στη Συρία. Η ενοχή του ιμπεριαλισμού. Η δική μας μακαριότητα…  Η κόλαση είναι εδώ!

Του Νίκου Τσούλια

      Ποιο είναι από τα λίγα πεδία αναφοράς τα οποία δεν μπορεί να προσεγγίσει η σκέψη του ανθρώπου; Τι είναι αυτό που προκαλεί μέσα από μια μαύρη σκιά το μείζον υπαρξιακό ερώτημα; Ποιος είναι ο απόλυτος φόβος όλων των ανθρώπων, όπου γης και όπου χρόνου; Δεν είναι ο θάνατος;

View original post 903 more words

22 Ιούνη 1973 ανεβαίνει μια θεατρική παράσταση που έχει αφήσει ιστορία.

Lefteria

22 Ιούνη το 1973 ανεβαίνει στο θέατρο «Αθήναιον» στην οδό Πατησίων μια θεατρική παράσταση που έχει αφήσει ιστορία.

Τό “Mεγάλο μας τσίρκο”,ανέβηκε μεσούσης της δικτατορίας από τον θίασο Καρέζη – Καζάκου. Τη μουσική και τα τραγούδια της παράστασης έγραψε ο Σταύρος Ξαρχάκος.

View original post 186 more words

«Βιβλιοαναγνώσεις #11» Ένα επίκαιρο κόμικ για την Άννα Φρανκ…

Shades magazine

Γράφει ο Λ.

Εκδότης : ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ
Συγγραφέας : Γιάκομπσον Σιντ
Μεταφραστής : Ντεκάστρο Μαρίζα
Εικονογράφος : Κολόν Ερνί

Μεγάλωσα ακούγοντας από δασκάλες και οικογενειακούς φίλους πως τα εικονογραφημένα αναγνώσματα δεν ωφελούν τους μαθητές, γιατί η εικόνα συρρικνώνει το κείμενο. Από πολύ μικρός είχα διαμορφώσει πεισματικά την πεποίθηση, πως αυτό ήταν λάθος Κυκλοφορούσαν τότε και τα αγόραζα, τα νεανικά περιοδικά με αθάνατα ή έστω διάσημα έργα της παγκόσμιας (δυτικοευρωπαϊκής κυρίως και αμερικανικής) λογοτεχνίας που τιτλοφορούνταν ‘ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ’, μεταφρασμένα από την πρωτότυπη αγγλική έκδοση (γι’αυτό και με δυο σίγμα, από το λατινικό “classicus”, που βεβαίως ξεκινούσε από το ελληνικό “κλασικό”. Όσους συνομήλικους έχω βρει που τα διάβαζαν, είναι κατά κανόνα πολυμαθείς, ανοιχτόμυαλοι, με ισχυρή αντίληψη για το κοινωνικό και ιστορικό γίγνεσθαι. Τα κόμικ αυτά έστρεψαν μετά σχεδόν όλους και στα αντίστοιχα αυθεντικά βιβλία. Οι νέοι όμως σήμερα δεν έχουν διαβάσει ούτε τους «Αθλίους»

View original post 1,741 more words

Kostis Palamas

Kostis_Palamas

Τ᾿ ΟΛΟΧΡΥΣΟ ΠΟΤΑΜΙ

Τρέχ᾿ η ματιά μου ελεύθερη, χάνεται, σχίζει
κάτου τα κύματα τα σύννεφα ψηλά,
και πάει και σταματά εκεί που γλυκογγίζει
και με τη θάλασσα ο ουρανὸς μιλά.

Κοιμάται τ᾿ ακρογιάλι, η αύρα πλέει δειλά,
ασπρίζει εδώ πουλὶ κι ἐκεί ουρανὸς μαυρίζει.
Η νύχτα εχύθ᾿ η δύση μοναχὰ ροδίζει,
η μέρα είναι νεκρὸς οπού χαμογελά.

Μα και της δύσης σε λίγο φεύγ᾿ η χάρη,
και μεσ᾿ στη λίμνη μας θα δούμε το φεγγάρι
ένα ποτάμι ολόχρυσο πλατὺ να κάμει.

Και τότε θα σου πω αγάπη μου δροσάτη:
Μέσ᾿ στην καρδιά μας, θάλασσα πάθη γεμάτη,
ο Έρως είν᾿ αυτὸ τ᾿ ολόχρυσο ποτάμι.

 

 

GOLDEN RIVER

 

 

My glance runs free, vanishes

through the waves and clouds up high

only to stop where the sky

touches the sea and talks

 

the shore asleep the breeze blows light

a bird turns white the sky becomes black

the night arrives only the west turns rosy

the day resembles a smiling corpse

 

and when the west’s joy fades away

we’ll gaze the moon into our lake

that it creates a wide river of gold

 

that time, my fresh love, I’ll say to you

deep in our hearts, sea filled with passion,

this golden river is our Love

 

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ: 1550-2017, μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2018

NEO — HELLENE POETS, An Anthology of Modern Greek Poetry: 1550-2017, translated by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2018

Η ομορφιά και ο έρωτας πάντα παρέα…

Παιδείας Εγκώμιον

Pretty Brown eyes and Brown hair.What a gorgeous girl!

Του Νίκου Τσούλια

      «Διαβάστε την αποχαιρετιστήρια επιστολή του Μάρκες και να θυμάστε ότι σας το είπα εγώ». Της απάντησε ότι δεν την ήξερε και ότι θα τη διάβαζε, αλλά η απορία του έμεινε – χωρίς να ζητήσει κάποια εξήγηση.

View original post 1,159 more words