Übermensch, by Manolis Aligizakis

Impact

And since the new reality was upon us truly we

accepted it: our God was dead. Buried him yesterday

afternoon with no songs, no paeans, nor lamentations

and we felt a lot lighter. Nothing was as ticklish as

the mood of the somber day while fear, I’d say, was

hidden deep in our hearts. Sorrow reigned in the black

funeral home while beggars, outside, stretched their

hands asking for what we couldn’t spare: decency

of the new serpent who appeared without fangs,

feverish magnolia bloomed its purple flowers over

our nuptial bed and in an eyrie we filled our chalice

with courage and shipped it to the four corners of

the universe and promised never to be trapped again

in the idiocy of a system.

The Andean condor we declared heir of the flesh

the wind and the rain we proclaimed our catharsis

evoe, oh, free elements, evoe

multiply and conquer the earth someone said and

it was good

Titos Patrikios-Selected Poems

Titos Patrikios-Selected Poems, translated by Manolis Aligizakis

ΑΝΤΙΔΙΚΙΕΣ

ΠΑΘΗ

Ποιό πάθος λες;

Αυτό ν’ αφήνεσαι ρευστός

σε κάθε ερεθισμό του χώρου σου;

Το πάθος ν’ απαντάς στο στρείδι;

Το πάθος να παλεύεις με τα πάθη σου

δε λογαριάζεις;

Κι έπειτα,

για ποιά ελευθερία του αδέσμευτου μιλάς;

μες στη σκλαβιά τη θέλω εγώ τη λευτεριά σου.

Μές στη σκλαβνιά, που για να καταλύσεις,

αναγνωρίζεις πρώτα κι αποδέχεσαι.

PASSION

Of which passion you speak?

The passion of you letting yourself loose

in each vexedness of your space?

The passion of you answering like a limpet?

The passion of you battling your passions

which you don’t take into account?

Then,

you talk about the freedom of the unattached?

I want your freedom when in exile

yes, when in exile, because

if you want to abolish exile

you first have to recognize and accept it.

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume III

YANNIS RITSOS-Poems, Selected Books, Volume ΙII

Ημερολόγια Εξορίας//Exile Diaries

25 Νοεμβρίου//25 of November

Οι δικοί μας είναι μακριά.

Τα γράμματα λίγα.

Οι μύγες ψοφάνε απ’ το κρύο.

Τις βλέπουμε να πέφτουν στο πάτωμα.

Ύστερα τις σκουπίζουμε.

25th of November

Our relatives are far away.

Correspondence is difficult.

The flies die in the cold

we see them falling on the floor

then we sweep them away.

Έφθασαν οι αρχαίοι Έλληνες στην Αμερική πολύ πριν ανακαλυφθεί; – Τάφος με ελληνικά στην Ουραγουάη

ΕΛΛΑΣ

Γράφει η Νεφέλη Λυγερού

Όλο και πληθαίνουν επιστημονικές μελέτες που εμφανίζουν τους πανάρχαιους θαλασσοπόρους του Αιγαίου να έχουν διασχίσει τον Ατλαντικό, πολλούς πολλούς αιώνες πριν τον Χριστόφορο Κολόμβο. Από τον Αμαζόνιο ποταμό μέχρι τις Άνδεις του Περού, όπου εξερευνητές επικαλούνται διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα που υποτίθεται επιβεβαιώνουν το ότι βρέθηκαν αρχαίοι Έλληνες στην Αμερική και άλλα σημεία του χάρτη.

View original post 312 more words

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Αλλοτρίωση

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Αλλοτρίωση

Όλα γύρω περιποιημένα
Το περιβάλλον εορταστικό
Το σκηνικό άψογο
Οι στάσεις, οι κινήσεις καθώς πρέπει
Τα πρόσωπα μ’ επιτηδευμένη άνεση κι εγκαρδιότητα
Οι σχέσεις συμβατικές
Η επαφή επιδερμική
Κι αυτό το άρωμα της καλοκαιρινής νύχτας
Παράφορα όμορφο κι αληθινό
Ν’ αποκαλύπτει οδυνηρά τη δική μας αλλοτρίωση.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

View original post

Τα δέντρα της Αθήνας ζουν στη σκιά της

ΕΛΛΑΣ

Κατεβαίνοντας τη Συγγρού παρατηρούσα μέσα από το θολό τζάμι του λεωφορείου τις κουκουναριές που είχαν φυτευθεί το 2004. Κοίτα που ξεπετάχτηκαν, έλεγα, και έφερα στον νου και τα πλατάνια που είναι τώρα στην εφηβεία τους στην οδό Πανεπιστημίου. Να, οι λίγες, πολύ λίγες, καλές κληρονομιές των Αγώνων στο πράσινο της πόλης. Είναι και οι πικροδάφνες, κοτζάμ δεντράκια πια, στη Βασ. Ολγας προς Ζάππειο, και σκόρπιες πράσινες τούφες εδώ κι εκεί, αλλά το μυαλό μου είχε κολλήσει στις ξεριζωμένες νεραντζιές της οδού Κανάρη…


View original post 755 more words

Άρης Αλεξάνδρου: τοις ένδον ρήμασι πειθόμενος

To Koskino

Δέσποινα Παπαστάθη*

«Ανήκω στο ανύπαρκτο κόμμα των ποιητών» δήλωνε ο Άρης Αλεξάνδρου σε συνέντευξή του το 1975 στον Δημήτρη Ραυτόπουλο, αρνούμενος τόσο τις κομματικές, όσο και τις λογοτεχνικές ταυτότητες, απορρίπτοντας κάθε θεσμική αναγνώριση για τα γραπτά του, είτε αυτή προερχόταν από τις λεγόμενες σοσιαλιστικές χώρες, είτε από τις δήθεν δημοκρατικές κυβερνήσεις του ελεύθερου κόσμου.[1] Ανυπότακτος και αντισυμβατικός στον ποιητικό και δοκιμιακό λόγο του, ο Αλεξάνδρου στην ερώτηση του Δημήτρη Ραυτόπουλου «Σε ποιο κόμμα ανήκεις;» απαντά αφοπλιστικά:

«Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα και σε καμιά πολιτική οργάνωση. Δεν είμαι μέλος καμιάς εκκλησίας. Δεν είμαι οπαδός καμιάς θρησκείας. Όπως το ’χω ξαναπεί, Δεσμώτης τήδε ίσταμαι τοις ένδον ρήμασι πειθόμενος. Έχοντας περάσει από τα ξερονήσια και τις φυλακές, νιώθω πως είμαι συγκρατούμενος όχι μόνο με όσους υποφέρουν στα φασιστικά στρατόπεδα, μα και με όσους βασανίζονται στο Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ. Νιώθω αλληλέγγυος και συνυπεύθυνος με όσους αγωνίστηκαν, αγωνίζονται και θα αγωνιστούν εναντίον όλων των τυράννων…

View original post 1,001 more words

Tasos Livaditis-Selected Poems

ΥΠΟΠΤΕΣ ΓΝΩΡΙΜΙΕΣ

      Ίσως όμως και να `ταν ένα πρόσωπο φανταστικό, γι’ αυτό

και περισσότερο επικίνδυνο, τον συναντούσα στο διάδρομο ή

πίσω απ’ τα νοσοκομεία, την πρωτη φορά έκανε πως δε με γνώριζε

“Ιωάννη” του λέω “δεν κρεμαστήκαμε μαζί;” — από τότε έχω πά-

ντα μιαν άλλη ηλικία απ’ την αληθινή,

      όπως εκείνο που θα μας συντρίψει είναι μια λεπτομέρεια που

πέρασε απαρατήρητη — και θα `ρθει η ώρα κάποτε να τη θυμη-

θούμε.

SUSPICIOUS ENCOUNTERS

       Perhaps he was an imaginary person and for this reason more

dangerous; I would meet him in the hallway or behind the hospitals;

the first time he pretended he didn’t know me “John” I said to him,

“didn’t we get hanged together?”— since then I am of a different  

than my true age

       like what will shutter us is a detail that has gone unnoticed —

and time will come when we’ll remember of it.

Gary Snyder, Θυμός, αγελάδες και Αχιλλεύς — To Koskino

Δυο από τους καλύτερους φίλους μου σταμάτησαν να μιλούν μεταξύ τουςο ένας τους είπε ότι η οργή του ήταν σαν εκείνη του Αχιλλέα.Οι τρεις μας είχαμε ταξιδέψει στην έρημο,ξυπνημένοι από το κελάηδισμα των πουλιών και το φως του ήλιου κάτω από σιδερόδενδρασ’ ένα ξεροπόταμο νότια απ’ τα σύνορα.Και οι δυο τους ήταν βοσκοί. Ο ένας […]

Gary Snyder, Θυμός, αγελάδες και Αχιλλεύς — To Koskino

Σπύρος Σαμάρας, ο συνθέτης που μελοποίησε τον «Ολυμπιακό Ύμνο» σε ποίηση Κωστή Παλαμά

ΕΛΛΑΣ

Είναι ο επίσημος ύμνος των Ολυμπιακών Αγώνων της σύγχρονης εποχής. Ακούγεται στις τελετές έναρξης και λήξης και συγκεκριμένα κατά την ώρα της έπαρσης και της υποστο­λής της ολυμπιακής σημαίας αντίστοιχα, κάνοντας την Ελλάδα και το «αρχαίο πνεύμα αθάνατο» να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο.

View original post 957 more words