Kiki Dimoula//Κική Δημουλά



Για πού δεν θα σου πω.
Έτσι θα καμωθώ
πως κάποιο μυστικό έχω από σένα.

Θα κρυφοκοιτάξω τους βυθούς
θα συμφιλιωθώ με τη θάλασσα
εμπιστεύοντάς της την αντάρα μου,
θ’ανακατέψω τ’ άστρα με το ύψος μου
θα παραμερίσω με τις προσευχές μου
το ενιαίο του ουρανού,
μήπως και μέσα σ’ όλα αυτά
είναι κρυμμένη η αποστολή σου:
άν ήρθες για να ξανοίξεις τα χρώματα
και τους χειμώνες να καθαιρέσεις,
ή για να στρίψεις αρνητικά
τους διακόπτες του λογισμού μου
σκορπίζοντας τη φυγή σου.

Σαν θα τη βρώ και είν’ ηλιόλουστη,
θα τρέξω ολοπόρφυρη κι’ απέραντη
να την ξαναδιαβάσω στα μάτια σου.
Άν πάλι μέσα στην κακοκαιρία κρύβεται
θα προσποιηθώ πως δεν τη διάβασα.
Κι άν μάταια πάλι έψαξα,
θα πιέσω με την καρτερία μου το στήθος σου
ώσπου μονάχος σου να την προδώσεις.


I’m leaving.
To where I won’t tell you
to pretend
I keep a secret from you.

I’ll furtively look into the sea floor
to befriend the sea
entrusting it with my tempest
I’ll stir the stars with my height
I’ll set aside the unity of the sky
with my prayers
that in all these I’ll perhaps
discover your hidden purpose:
that you perhaps have come to display the colors
and to annul the winters
or to switch off
the dial of my mind
dissolving your departure.

If I meet your purpose and find it sunlit
immense and in crimson color I’ll run to it
that I rediscover it in your eyes.
If by chance is hidden in the storm
I shall pretend I didn’t read it.
If by chance in vain I searched
patiently I shall press your chest
till you alone will betray it.
~ΕΡΕΒΟΣ -EREBUS, by KIKI DIMOULA, ΙΚΑΡΟΣ, 1956, // translated by Manolis Aligizakis