Ubermensch//Υπεράνθρωπος

ubermensch_cover

Eνηλικίωση

Ξαφνικά είμαστε κιόλας ενήλικοι. Γρήγορα πέρασαν
τα ξέγνιαστα χρόνια, κλείσαν τα βιβλία, κι η παιδική
αγάπη αντικαταστήθηκε με τη λυπημένη σιωπή
που προχωρεί χωρίς προσανατολισμό. Οι οδηγοί βλαστήμησαν
την κίνηση και που `ναι ο θεός να βάλει κάποια τάξη;
Μα δεν έχουν ακούσει τα καλά μας νέα;
Πέθανε ο θεός, φωνάξαμε στον άνεμο και στα φύλλα
της οξιάς κι εμένα πάντα μ’ άρεσαν οι πλανόδιες ορχήστρες
που από πόλη σε πόλη πήγαιναν και διασκέδαζαν τον κόσμο
με νοσταλγικά τραγούδια, για του Παράδεισου τη μισέρια
την ώρα που εμείς στη γη τη βρίσκαμε με μαρμελάδα
και με λουκουμάδες. Ωστόσο κάτι πολύ σοβαρό
μας κρατούσε σιωπηλούς που η πεταλούδα πέταγε πάνω
απ’ την ντάλια. Σκέφτηκες άραγε ποτέ τι θα γινόταν
με μια μουγγή έρωτα αν έκανες και στη στιγμή
του οργασμού ξεφώνιζες δυνατά ‘βοήθεια;’

~ Μου αρέσουν όλοι όσοι δεν αναζητούν πίσω από κάθε άστρο
την αιτία για μια θυσία, μια αιτία για να καταστραφούν.
Adulthood

Suddenly we had grown into adulthood. Quickly
the carefree years passed, books closed, puppy love
replaced by somber silence, directionless,
drivers cursed the traffic jams and where was god to put
some order to this life?
But haven’t they heard the good news?
God was dead. We yelled it to the wind and to the aspen
leaves and I always believed in the travelling bands that
went from city to city and entertained people with old
nostalgic songs talking of misery being just in heaven
while on earth we thrived on jelly and glazed donuts. Yet
something sinister kept us silent that the monarch butterfly
flew over the dahlia.
Have you ever thought of what would happen if
you made love to a deaf woman and at the time
of climax you screamed for help?

~ I like all those who do not seek behind every star
the reason for a sacrifice, the cause for their destruction.

Μάρκ Τουέν

la-ca0531-mark-twain-0029.jpg-20120607
[Author Samuel Clemens, known to the world as Mark Twain, is shown in this undated photo. (AP Photo)] *** [] ** Usable by LA and DC Only **

Μαρκ Τουέιν, o συγγραφέας του Τομ Σόγιερ που έμεινε στην ιστορία για τις ατάκες και τα αποφθέγματα…

Πηγή: http://www.mixanitouxronou.gr/

O Μαρκ Τουέιν είναι μια από τις εμβληματικές φυσιογνωμίες της αμερικανικής λογοτεχνίας. Ανάμεσα στα πιο γνωστά βιβλία του ανήκουν «Οι περιπέτειες του Τόμ Σόγιερ και οι «Οι Περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν». Ωστόσο, έχει στο ενεργητικό του πολλά ακόμα βιβλία όπως το «Πρίγκηψ και φτωχός» και «Ενας Γιάνκης του Κονέκτικατ στην αυλή του βασιλιά Αρθούρου», καθώς και συλλογές διηγημάτων και ταξιδιωτικές εντυπώσεις. Πριν γίνει συγγραφέας υπήρξε πιλότος σε ποταμόπλοια στο Μισισιπή, ενώ κατά καιρούς είχε ασχοληθεί επιχειρηματικά με την τυπογραφία, κάτι που τον οδήγησε σε οικονομική καταστροφή. Τα αποφθέγματα που έγραψαν ιστορία Όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας συναντηθήκαμε με αυτή τη συγκλονιστική προσωπικότητα μέσα από τα αποφθέγματα του, που άφησαν ιστορία. Χαρακτηρίστηκε ως ο «µεγαλύτερος χιουµορίστας της εποχής του», ενώ ο Γουίλιαµ Φόκνερ τον αποκάλεσε «πατέρα της αµερικανικής λογοτεχνίας». Μερικά από τα πιο γνωστά γνωμικά του είναι : • Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που κοκκινίζει ή που θα έπρεπε να το κάνει. • Η πεποίθηση ότι οι θρησκείες των αλλόδοξων είναι ψεύτικες, με κάνει να υποψιάζομαι ότι ίσως και η δική μου θρησκεία να είναι ψεύτικη. • Δεν μ’ αρέσει η δουλειά, ακόμα κι όταν την κάνει κάποιος άλλος. • Ο καλύτερος τρόπος να δίνεις κουράγιο στον εαυτό σου είναι να δίνεις κουράγιο στους άλλους. • Μην πείτε στη μητέρα μου ότι ασχολούμαι με την πολιτική. Νομίζει ότι είμαι πιανίστας σε μπουρδέλο. • Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν τον κόσμο κυβερνούν κάποιοι έξυπνοι που μας δουλεύουν ή κάποιοι ηλίθιοι που μιλάνε σοβαρά. • Ο παράδεισος βρίσκεται εκεί που είναι η Εύα. • Να πας στον Παράδεισο για το κλίμα και στην Κόλαση για την παρέα. • Τράπεζα είναι το μέρος που σου δανείζουν χρήματα, αν μπορείς ν’ αποδείξεις ότι δεν τα έχεις ανάγκη. • Ποτέ μη μάθεις να κάνεις τίποτα. Αν δεν μάθεις, πάντα θα βρίσκεις κάποιον άλλο να το κάνει για σένα. Ο Τουέιν πιλότος στα ποταμόπλοια στον Μισισιπή Ο Τουέιν μεγάλωσε στο Χάνιμπαλ του Μισούρι και το πραγματικό του όνομα ήταν Σάμουελ Λάνγκχορν Κλέμενς. Σε μικρή ηλικία έχασε τον πατέρα του και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο για να βγει στο μεροκάματο. Ξεκίνησε να εργάζεται ως παραγιός σε ένα τυπογραφείο. Λίγα χρόνια αργότερα εγκατέλειψε αυτό το επάγγελμα και δούλεψε ως τιμονιέρης στα ποταμόπλοια του Μισισιπή. Μάλιστα λέγεται από εκεί απέκτησε το ψευδώνυμο Μαρκ Τουέιν, από το ομώνυμο παράγγελμα που χρησιμοποιούνταν για να προειδοποιήσει τους πλοηγούς ότι πλησίαζαν σε επικίνδυνα ρηχά νερά. Ο Αμερικανικός Εμφύλιος πόλεμος σε συνδυασμό με την εμφάνιση των σιδηροδρόμων, είχε ως αποτέλεσμα να εγκαταλειφθεί το εμπόριο μέσω ατμόπλοιων, γεγονός που ανάγκασε τον Τουέιν να αναζητήσει μία νέα επαγγελματική διέξοδο. Έτσι κατευθύνθηκε προς τη Νεβάδα για να ασχοληθεί ως ανθρακωρύχος αναζητώντας ασήμι, χωρίς να σημειώσει ωστόσο ιδιαίτερη επιτυχία. Στράφηκε προς τη δημοσιογραφία γράφοντας αστείες ιστορίες και ρεπορτάζ σε εφημερίδες, μιας και το αστείρευτο χιούμορ ήταν… το δυνατό του σημείο. Αργότερα ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας Territorial Enterprise της Βιρτζίνια, του ανέθεσε την έκδοση της. Σε κείμενό του, στις 3 Φεβρουαρίου του 1863 χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Μαρκ Τουέιν. Η δημοτικότητα του άρχισε να αυξάνει με ραγδαίο ρυθμό και ακολούθησε η συγγραφή βιβλίων. Αν και τα έργα του είχαν μεγάλη απήχηση, γεγονός που του εξασφάλιζε σημαντικά οικονομικά κέρδη, ο Τουέην προέβη σε πολλές άστοχες επενδύσεις των χρημάτων του, γεγονός που τον οδήγησε τελικά στα όρια της χρεωκοπίας. Για να κερδίσει χρήματα έκανε περιοδείες σε όλο τον κόσμο, οργανώνοντας διαλέξεις όπου ο κόσμος συνέρρεε και γέμιζε ασφυκτικά τις αίθουσες για να τον απολαύσει και να γελάσει με τα μοναδικά ρητά του. …
«Homo Americanus» Ο Μαρκ Τουέιν συνήθιζε να λέει «Δεν είμαι ένας Αμερικανός, εγώ είμαι ο Αμερικανός». Μέσα από τα κείμενα του καταδίκασε την απανθρωπιά και τη αδικία και καταφέρθηκε εναντίον της δουλείας, της θρησκευτικής υποκρισίας, του ιμπεριαλιστικού πολέμου και δήλωνε υποστηρικτής των εργατικών συνδικάτων και των επαναστάσεων. Πολλά από αυτά τα κείμενα δημοσιεύτηκαν μετά τον θάνατό του, με πιο γνωστό το «United States of Lyncherdom» που αποτελούσε μια άγρια επίθεση ενάντια στον ρατσισμό. Πολλοί τον αποκάλεσαν «αρχέτυπο του Homo Americanus», αν και ενσάρκωσε και πολλά χαρακτηριστικά που έκαναν μισητή την Αμερική στον κόσμο….

http://www.cantusfirmus.blog.com

 

Νίκος Χουλιαράς

1484735_572781182796300_1883774974_n

Τα ποιήματα στο δρόμο (Νίκος Χουλιαράς)
[…]
Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια – όχι αυτά που κρέμονται στα δέντρα της γιορτής, στη θαλπωρή των δωματίων, αλλά εκείνα που τονίζουνε την ερημία των σφαχτών στις μωβ βιτρίνες των συνοικιακών κρεοπωλείων.
Τα σακατεμένα και τα μοναχικά, μ’ αρέσουν: τα ποιήματα-κοπρίτες που περπατούν κουτσαίνοντας στις σκοτεινές άκρες των λεωφόρων: αυτά που τ’ αγνοούν οι κριτικοί κι οι εκπαιδευτικοί του Μωραΐτη· που τα χτυπούν συχνά οι μεθυσμένοι οδηγοί και τα αφήνουν αβοήθητα στο δρόμο. Και τα ποιήματα-παιδάκια, όμως αγαπώ· αυτά που ενώ δεν έχουν μάθει ακόμη την αλφάβητο, μπορούν εντούτοις, με δυο λέξεις τους, να σου κολλήσουν την ψυχή στον τοίχο.
Μ’ αρέσουν, πάλι, τα απελπισμένα κι όμως χαμογελαστά: τα ποιήματα-συνένοχοι· εκείνα που σου κλείνουνε με νόημα το μάτι. Που δεν σου πιάνουν την κουβέντα, δεν σ’ απασχολούν μα συνεχίζουνε το δρόμο τους αδιάφορα: τα ποιήματα-«δεν πρόκειται να σου ζητήσω τίποτε»· αυτά που χαιρετούν μόνο και φεύγουν, όπως μ’ αρέσουνε και τ’ άλλα, τα χαρούμενα, που προτιμούνε τα παιχνίδια απ’ το μάθημα καθώς και τα ποιήματα-παππούδες, γιατί ενώ γνωρίζουνε καλά το μάταιο της ζωής εντούτοις θέλουν να το ζήσουν.
[…]
Από το κείμενο Τα ποιήματα στο δρόμο του Νίκου Χουλιαρά (δημοσιευμένο στο περιοδικό Η Λέξη, τεύχος 147, Σεπτέμβρης-Οκτώβρης 1998)
Ακούστε το κείμενο όπως το διάβασε ο Ηλίας Κουτσούκος τη Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010 (εκπομπή «Αλιείς Μαργαριταριών» του 102fm της ΕΡΤ3)
Υ.Γ.: Ευχαριστώ τη Λένα Παπαθανασίου που μου δώρισε το κείμενο αυτό για τα φετινά μου γενέθλια. Το απόσπασμα του κειμένου του Νίκου Χουλιαρά καθώς και το αρχείο ήχου από την εκπομπή της ΕΡΤ3 φιλοξενούνται στις σελίδες της Λέσχης Ανάγνωσης της Άνω Τούμπας στη Θεσσαλονίκη

http://www.thepoetsiloved.wordpress.com