Yannis Ritsos//Γιάννης Ρίτσος

ritsos front cover


Είναι πολύ μακρινές οι γυναίκες. Τα σεντόνια τους μυρίζουν κα-
Ακουμπάνε το ψωμί στο τραπέζι για να μη νιώσουμε πως λείπουν.
Τότε καταλαβαίνουμε πως φταίξαμε. Σηκωνόμαστε απ’ την καρέ-
κλα και λέμε:
“Κουράστηκες πολύ σήμερα” ή “άσε, θ’ ανάψω εγώ τη λάμπα”.

Όταν ανάβουμε το σπίρτο, εκείνη στρέφει αργά πηγαίνοντας
με μιαν ανεξήγητη προσήλωση προς την κουζίνα. Η πλάτη της
είναι ένα πικραμένο βουναλάκι φορτωμένο με πολλούς νεκρούς—
τους νεκρούς της φαμίλιας, τους δικούς της νεκρούς και τον δικό σου.

Ακούς το βήμα της να τρίζει στα παλιά σανίδια
ακούς τα πιάτα να κλαίνε στην πιατοθήκη κ’ ύστερα ακούγεται
το τραίνο που παίρνει τους φαντάρους για το μέτωπο.


Women are very distant. Their bed sheets smell
of goodnight.
They place the bread on the table so that we won’t miss them.
Then we understand we did something wrong. We get up
from the chair saying:
“You are very tired today” or “don’t worry, let me light the lamp.”

When we strike the match, she turns slowly going to
the kitchen with an inexplicable concentration. Her back
is a sad little mountain loaded with many dead –
the family dead, her dead and your death.

You hear her footsteps creaking on the old floor planks
you hear the plates crying in the plate rack and then the train
is heard carrying soldiers to the front line.
~Γιάννη Ρίτσου-ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
~Yannis Ritsos-Poems/translated by Manolis Aligizakis


Hear Me Out_cover_Jun9.indd



I Want You ‘Now’

Now, here, next to me!
I don’t want you to come tomorrow. I don’t want you to tell me
what time you’ll come.
I want you to come in the night and ring the doorbell, suddenly,
when I’m asleep.
Without me knowing it!
To come and ring the bell and as I would open the door half
asleep and startled you’ll slip under my blankets and I would
never wake up until morning and in your arms.
I want to wake up and smell the fragrance of your cologne when
you shave in the bathroom.
You’ll kiss me as you leave and I shall go back to the unravelled
bed sheets. I’ll hear the door close behind you I’ll smile as if I’m
in a dream, while I would still be asleep.
And when I get up hours later not to know whether it was a
dream or reality that I dreamed or I truly experienced all this.

Τώρα σε θέλω!

Τώρα! Εδώ! Πλάι μου
Δεν θέλω να ’ρθεις αύριο! Δεν θέλω να μου πεις τι ώρα θα ’ρθεις!
Θέλω να μου χτυπήσεις το κουδούνι μέσα στη νύχτα, έτσι στα ξαφνικά, όταν θα κοιμάμαι.
Χωρίς να το ξέρω!
Χωρίς να το περιμένω!
Να χτυπήσεις το κουδούνι κι όπως θα σου ανοίξω μισοκοιμισμένη και ξαφνιασμένη, να χωθείς μέσα στο κρεβάτι μου και να μην προλάβω να ξυπνήσω άλλο, παρά μόνο το πρωί στην αγκαλιά σου.
Θέλω να ξυπνήσω απ’ τη μυρωδιά της κολόνιας σου, όταν θα ξυρίζεσαι στο μπάνιο το πρωί.
Να με φιλήσεις φεύγοντας κι εγώ να πάρω στροφή μέσα στα ανακατωμένα σεντόνια. Κι όταν ακούσω την πόρτα να κλείνει πίσω σου, να χαμογελάσω σαν να βλέπω όνειρο, ενώ θα κοιμάμαι ακόμη.
Κι όταν ξυπνήσω μετά από ώρα, να μη ξέρω αν ήταν ψέματα ή αλήθεια, αν το ονειρεύτηκα ή το έζησα όλο αυτό τελικά.

~HEAR ME OUT, Tzoutzi Mantzourani, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, 2015