Cloe and Alexandra//Χλόη και Αλεξάνδρα

Cloe and Alexandra_cover_aug265

ΑΝΤΙΓΟΝΗ

Πάντα κάτι ξεχνάει η Αντιγόνη όταν φεύγει.
Ένα δαντελένιο γάντι στα μεταξωτά σεντόνια,
μιαν αχνιστή σταγόνα από λεμόνι
στο μάγουλο του φίλου,
ένα φευγαλέο άγγιγμα στο μπράτσο του εραστή,
ένα αποτύπωμα χειλιών στο πορσελάνινο φλιτζάνι
του τσαγιού που μισοπίνει βιαστικά.
Είναι η Αντιγόνη που ξεχνά,
το αραχνούφαντο μαντήλι μουσκεμένο
απ’ τα ξαφνικά δάκρυα της στιγμής
το ομπρελίνο από εύθραυστη βροχή.
Είναι η Αντιγόνη που ξεχνά,
το φόρεμά θροίζει καθώς τρέχει,
η βεντάλια της αλλάζει εποχές.
Πάντα κάτι ξεχνάει η Αντιγόνη.
Γι αυτό και πάντα φεύγει.
Μόνο, κάποιες νύχτες, αρχίζει κάτι να θυμάται,
φοράει την νεκρική της μάσκα
ρίχνει στάχτη στα μαλλιά της
θαμμένη στη σπηλιά της
θρηνεί τους άταφους νεκρούς.

 

ANTIGONY

When Antigony leaves she always forgets something.
A lacy glove on the satin bed-sheet,
a steamy drop of lemon
on a friend’s cheek,
a stolen touch on a lover’s arm
a lip-mark on the porcelain tea-cup
when she drinks hastily.
It is Antigony who forgets,
the gauzy, moistened handkerchief
by the sudden momentary tears,
the little umbrella in the fragile rain.
It is Antigony who forgets,
the rustle of her dress as she walks,
ther fan that changes seasons.
Antigony always forgets something.
For this she always leaves.
Only some nights, she starts to remember something,
she sprinkles ashes on her hair
buries herself in her cave
and laments for the unburied dead.

 

~CLOE and ALEXANDRA, μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη, Libros Libertad, 2013
http://www.libroslibertad.ca
http://www.authormanolis.wordpress.com
http://www.vequinox.wordpress.com