Derek Walcott




Τα πιόνια στέκονται άκαμπτα στη σκακιέρα
σαν τους ολοζώντανους από τερρακότα στρατιώτες
που με γκέμια, ασπίδες και σπαθιά στον αυτοκράτορά τους
ορκίστηκαν από μια χορωδία που έχει χάσει τη φωνή της.
Δίχως ηχώ σ’ εκείνη την καταπληκτική ανασκαφή.
Ο κάθε στρατιώτης ορκίστηκε, υποσχέθηκε
να πεθάνει για τον αυτοκράτορα, τη φυλή, το έθνος
να γίνει πιόνι στο σκακιέρα δίχως ανάσα ολόρθο
στη σκιά ή στη λαμπερή λιακάδα, πέραν των ωρών —
από πηλό σε πηλό κι ολότελα άοσμος.
Αν οι όρκοι ήταν ορατοί θα `βλεπαν τους δικούς μας,
αναλλοίωτα πιόνια στο εναλλασσόμενο φως
έξω στο γρασίδι που σημαίες τα κύματα σπάζουν
κι οι φοίνικες αντηχούν με μουσική που είναι
χρόνος υπεράνω απ’ τη σιωπή των πιονιών. Η κίνηση φέρνει την έλλειψη.
Ένα κατάμαυρο πουλί τετερίζει στις μοσχολεμονιές.


The chessmen are as rigid on their chessboard
as those life-sized terra-cotta warriors whose vows
to their emperor with bridle, shield and sword
were sworn by a chorus that has lost its voice;
no echo in that astonishing excavation.
Each soldier gave an oath, each gave his word
to die for his emperor, his clan, his nation,
to become a chess soldier, breathlessly erect
in shade or crossing sunlight, without hours —
from clay to clay and odourlessly strict.
If vows were visible they might see ours
as changeless chessmen in the changing light
on the lawn outside where bannered breakers toss
and the palms gust with music that is time’s
above the chessmen’s silence. Motion brings loss.
A sable blackbird twitters in the limes.

~WHITE EGRETS, by Derek Walcott, μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Video by Litsa Moskiou/music by Memnune Kiazim

Video by Litsa Moskiou/music by Memnune Kiazim

Στεκόταν σιωπηλός δίπλα της.

Εκείνη έκλαιγε την πένθιμη
ώρα που αργοπερνούσε

σαν την ερώτηση στα χείλη της
που αρνιόταν να ειπωθεί

παρ’ όλο που τόξερε καλά
απ’ τον πόνο στην καρδιά της

πως είχε προδώσει τον όρκο του


He stood silent next to her.

She cried for the somber hour
lingered indecisively

like the question in her tongue
refusing to pop out

although she knew well
from the pain in her heart

that he had betrayed his vow