Τάσος Λειβαδίτης//Tasos Livaditis

Tasos Livaditis_Vanilla

ΤΕΡΨΕΙΣ ΤΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ

 

Ή μάλλον γιά νά `μαι πιο συγκεκριμένος όλα ξεκίνησαν απ’
αυτό το ρολόι, ένα ρολόι ηλίθιο και φαλακρό, εγώ τί έφταιξα —
απλώς καθόμουν τ’ απογεύματα ήσυχος στον καναπέ κι έτρωγα
τις θείες μου σε νεαρή ηλικία, αλλά μια μια, για να μη φανεί απότομα
η γύμνια του τοίχου ή μια φορά στο δρόμο έφτυσα αίμα, τόσο η
πόλη ήταν ακαλαίσθητη
και μόνον η έλλειψη κάθε ενδιαφέροντος για τους άλλους είναι
που έδωσε στη ζωή μας αυτό το ατέλειωτο βάθος.

AFTERNOON DELIGHTS

 

Or perhaps to be more accurate it all started by
this clock a stupid bald headed clock, it wasn’t my fault —
every afternoon I simply sat quietly on the sofa and ate my
young unties, however but one by one so that the emptiness
of the wall wouldn’t show or another time in the street I spat
blood so much the city was inelegant
that only the lack of interest for others gave our lives
this endless depth.

 

~Τάσου Λειβαδίτη-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
~Tasos Livaditis-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis
http://www.libroslibertad.ca
http://www.authormanolis.wordpress.com

NOSTOS AND ALGOS (NOSTALGIA)

nostos and algos cover

HEROES

And we were so young and untested
like silent voices of crisp peaches
like freshened summer songs
like the touch of a rose at dawn

and they armed us and took us
to the borders and bestowed death
unto our scopes with the accuracy
of surgeon and what could we do
with such instruments and with targets
standing at the edge of the plain
laughing and scolding us?

We lied down on the ground
and started shooting
against anything moving
with such a strange joy
that even now I can’t explain

And later they called us heroes

ΗΡΩΕΣ

Κι ήμασταν τόσο νέοι κι αδοκίμαστοι,
σαν τραγαρά ροδάκινα με σιγαλή λαλιά
αύρα απόγευμα το καλοκαίρι
σαν τ’ άγγιγμα του ροδοπέταλου.

Και μας επήγανε στα σύνορα
κι οπλίσανε τα χέρια μας με θάνατο
τα στόχαστρα μας με ακρίβεια
σαν του χειρούργου λεπτεπίλεπτη
και τι να κάναμε άραγε με τέτοια εργαλεία
κι οι στόχοι γιατί στέκουνταν έτσι
ακίνητοι κι ειρωνικά γελούσαν στο χωράφι;

Ξαπλώσαμε στο χώμα κι αρχινίσαμε
με μια παράξενη χαρά το ντουφεκίδι
ενάντια σε κάθε τι κινούμενο
με μια χαρα που μέχρι σήμερα
δεν μπόρεσα να εξηγήσω

Κι αργότερα μας ονομάσαν ήρωες
~Nostos and Algos, Ekstasis Editions, Victoria, BC, Canada, 2012