C. Cavafy//Κ. Καβάφης

!cid_73928743-773D-47E5-B066-8F82C0F99FC6@local.jpg

Ο ΘΕΟΔΟΤΟΣ

Άν είσαι απ’ τους αληθινά εκλεκτούς

την επικράτηση σου κύταζε πώς αποκτάς.

Όσο κι άν δοξασθείς, τα κατορθώματα σου

στην Ιταλία και στην Θεσσαλία

όσο κι άν διαλαλούν η πολιτείες

όσα ψηφίσματα τιμητιμά

κι άν σ’ έβγαλαν στη Ρώμη οι θαυμασταί σου

μήτε η χαρά σου, μήτε ο θρίαμβος θα μείνουν,

μήτε ανώτερος—τί ανώτερος—άνθρωπος θα αισθανθείς

όταν, στην Αλεξάνδρεια, ο Θεόδοτος σε φέρει,

επάνω σε σινί αιματωμένο,

του αθλίου Πομπήϊου τό κεφάλι.

 

Και μη επαναπαύεσαι που στην ζωή σου

περιωρισμένη, τακτοποιημένη, και πεζή,

τέτοια θεαματικά και φοβερά δεν έχει

Ίσως αυτήν την ώρα εις κανενός γειτόνου σου

το νοικοκερεμένο σπίτι μπαίνει—

αόρατος, άυλος—ο Θεόδοτος,

φέρνοντας τέτοιο ένα φρικτό κεφάλι.

 

 

THEODOTOS

 

If you are truly one of the chosen,

look carefully at how you gain your power.

No matter how much you are glorified, no matter

how loudly the cities in Italy and Thessaly

praise your achievements, no matter

how many decrees in your honor

are issued by your admirers in Rome,

neither your joy nor your triumph will last,

and how superior—what does it mean superior?

are you going to feel, when in Alexandria, Theodotos

brings you, on a blood-stained tray

the head of a despondent Pompeius.

 

And don’t content yourself with the fact

that in your banal, restrained, and regulated life

such phenomenal and terrifying things don’t happen.

Perhaps at this hour Theodotos—invisible, fleshless—

enters the well-ordered house of your neighbor

carrying such a hideous head.

 

CONSTANTINE CAVAFY — SELECTED POEMS, translated by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions., Victoria, BC, 2014

 

http://www.manolisaligizakis.com

 

C. P. CAVAFY//Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

cavafy copy

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ
Έχασε τήν παληά του ορμή, τό θάρρος του.
Τού κουρασμένου σώματός του, τού άρρωστου

σχεδόν, θάχει κυρίως τήν φροντίδα. Κι’ ο επίλοιπος
βίος του θά διέλθει αμέριμνος. Αυτά ο Φίλιππος

τουλάχιστον διατείνεται. Απόψι κύβους παίζει
έχει όρεξι νά διασκεδάσει. Στό τραπέζι

βάλτε πολλά τριαντάφυλλα. Τί άν στήν Μαγνησία
ο Αντίοχος κατεστράφηκε. Λένε πανωλεθρία

έπεσ’ επάνω στού λαμπρού στρατεύματος τά πλήθια.
Μπορεί νά τά μεγαλώσαν όλα δέν θάναι αλήθεια.

Είθε. Γιατί αγκαλά κ’ εχθρός, ήσανε μιά φυλή.
Όμως ένα «είθε» είν’ αρκετό. Ίσως κιόλας πολύ.

Ο Φίλιππος τήν εορτή βέβαια δέν θ’ αναβάλει.
Όσο κι άν στάθηκε τού βίου του η κόπωσις μεγάλη

ένα καλό διατήρησεν, η μνήμη διόλου δέν τού λείπει.
Θυμάται πόσο στήν Συρία θρήνησαν τί είδος λύπη

είχαν, σάν έγινε σκουπίδι η μάνα των Μακεδονία.—
Ν’ αρχίσει τό τραπέζι. Δούλοι τούς αυλούς, τή φωταψία.

 
THE BATTLE OF MAGNESIA
He’s lost his old ardor, his courage.
His body, nearly ill with fatigue,

will be his only concern now. And the rest
of his life will go by without any worry. This

at least is what Philip contends. Tonight he plays
at dice to amuse himself, loads the table

with roses. What if Antiochos was destroyed
at Magnesia? They say complete carnage

crushed the ranks of his brilliant army. Perhaps
those claims were stretched a bit. Perhaps they are not all true.

Let us hope. Because, although enemies, they belong to our race.
However, one “perhaps” is enough. Maybe too much.

But of course Philip will not postpone the feast.
No matter how great the weariness of his life,

one good thing remains: his memory has not left him.
He remembers how much they mourned in Syria, that charade

of sorrow, when their Mother Macedonia fell to dust.—
Let the feast begin. Servants: the flutes, the lights!

 

http://www.libroslibertad.ca

http://www.ekstasiseditions.com