Aristotle

Aristotle

ARISTOTLE

  1. Politics and Ethics

In Book Six of the Ethics Aristotle says that all knowledge can be classified into three categories: theoretical knowledge, practical knowledge, and productive knowledge. Put simply, these kinds of knowledge are distinguished by their aims: theoretical knowledge aims at contemplation, productive knowledge aims at creation, and practical knowledge aims at action. Theoretical knowledge involves the study of truth for its own sake; it is knowledge about things that are unchanging and eternal, and includes things like the principles of logic, physics, and mathematics (at the end of the Ethics Aristotle says that the most excellent human life is one lived in pursuit of this type of knowledge, because this knowledge brings us closest to the divine). The productive and practical sciences, in contrast, address our daily needs as human beings, and have to do with things that can and do change. Productive knowledge means, roughly, know-how; the knowledge of how to make a table or a house or a pair of shoes or how to write a tragedy would be examples of this kind of knowledge. This entry is concerned with practical knowledge, which is the knowledge of how to live and act. According to Aristotle, it is the possession and use of practical knowledge that makes it possible to live a good life. Ethics and politics, which are the practical sciences, deal with human beings as moral agents. Ethics is primarily about the actions of human beings as individuals, and politics is about the actions of human beings in communities, although it is important to remember that for Aristotle the two are closely linked and each influences the other.

The fact that ethics and politics are kinds of practical knowledge has several important consequences. First, it means that Aristotle believes that mere abstract knowledge of ethics and politics is worthless. Practical knowledge is only useful if we act on it; we must act appropriately if we are to be moral. He says at Ethics 1103b25: “The purpose of the present study [of morality] is not, as it is in other inquiries, the attainment of theoretical knowledge: we are not conducting this inquiry in order to know what virtue is, but in order to become good, else there would be no advantage in studying it.”

Second, according to Aristotle, only some people can beneficially study politics. Aristotle believes that women and slaves (or at least those who are slaves by nature) can never benefit from the study of politics, and also should not be allowed to participate in politics, about which more will be said later. But there is also a limitation on political study based on age, as a result of the connection between politics and experience: “A young man is not equipped to be a student of politics; for he has no experience in the actions which life demands of him, and these actions form the basis and subject matter of the discussion” (Ethics 1095a2). Aristotle adds that young men will usually act on the basis of their emotions, rather than according to reason, and since acting on practical knowledge requires the use of reason, young men are unequipped to study politics for this reason too. So the study of politics will only be useful to those who have the experience and the mental discipline to benefit from it, and for Aristotle this would have been a relatively small percentage of the population of a city. Even in Athens, the most democratic city in Greece, no more than 15 percent of the population was ever allowed the benefits of citizenship, including political participation. Athenian citizenship was limited to adult males who were not slaves and who had one parent who was an Athenian citizen (sometimes citizenship was further restricted to require both parents to be Athenian citizens). Aristotle does not think this percentage should be increased – if anything, it should be decreased.

Third, Aristotle distinguishes between practical and theoretical knowledge in terms of the level of precision that can be attained when studying them. Political and moral knowledge does not have the same degree of precision or certainty as mathematics. Aristotle says at Ethics 1094b14: “Problems of what is noble and just, which politics examines, present so much variety and irregularity that some people believe that they exist only by convention and not by nature….Therefore, in a discussion of such subjects, which has to start with a basis of this kind, we must be satisfied to indicate the truth with a rough and general sketch: when the subject and the basis of a discussion consist of matters that hold good only as a general rule, but not always, the conclusions reached must be of the same order.” Aristotle does not believe that the noble and the just exist only by convention, any more than, say, the principles of geometry do. However, the principles of geometry are fixed and unchanging. The definition of a point, or a line, or a plane, can be given precisely, and once this definition is known, it is fixed and unchanging for everyone. However, the definition of something like justice can only be known generally; there is no fixed and unchanging definition that will always be correct. This means that unlike philosophers such as Hobbes and Kant, Aristotle does not and in fact cannot give us a fixed set of rules to be followed when ethical and political decisions must be made. Instead he tries to make his students the kind of men who, when confronted with any particular ethical or political decision, will know the correct thing to do, will understand why it is the correct choice, and will choose to do it for that reason. Such a man will know the general rules to be followed, but will also know when and why to deviate from those rules. (I will use “man” and “men” when referring to citizens so that the reader keeps in mind that Aristotle, and the Greeks generally, excluded women from political part icipation. In fact it is not until the mid-19th century that organized attempts to gain the right to vote for women really get underway and even today in the 21st century there are still many countries which deny women the right to vote or participate in political life).

 

Source: www.iep.utm.edu

Advertisements

NEOHELLENIC POETRY–AN ANTHOLOGΥ

images

ΤΟ ΚΑΘΑΡΟΤΕΡΟ ΠΡΑΓΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Δεν ξέρω, μα δεν έμεινε καθόλου σκοτάδι.
Ο ήλιος χύθηκε μέσα μου απὸ χίλιες πληγές.
Και τούτη τη λευκότητα που σε περιβάλλω
δε θα τη βρεις ούτε στις Άλπεις, γιατὶ αυτὸς ο αγέρας
στριφογυρνά ως εκεί ψηλὰ και το χιόνι λερώνεται.
Και στο λευκὸ τριαντάφυλλο βρίσκεις μια ιδέα σκόνης.
Το τέλειο θαύμα θα το βρείς μοναχά μές στον άνθρωπο:
λευκὲς εκτάσεις που ακτινοβολούν αληθινὰ
στο σύμπαν και υπερέχουν. Το πιο καθαρὸ
πράγμα λοιπὸν της δημιουργίας δεν είναι το λυκόφως,
ούτε ο ουρανὸς που καθρεφτίζεται μες στο ποτάμι,
ούτε ο ήλιος πάνω στης μηλιάς τ᾿ άνθη. Είναι η αγάπη.

 

THE PUREST THING OF CREATION

 

I don’t know why, but darkness has vanished.

The sun entered my body from a thousand wounds

and this whiteness with which I cover you

you won’t find in the Alps, since this wind

swirls towards that height and dirties the snow.

 

Even on the whitest rose you’ll find some dust.

 

You will find the perfect miracle only in man

white extensions that truly shine

in the cosmos and they exceed. Then the cleanest

thing of creation isn’t the twilight

nor the sky’s reflection in the river

nor the sun on the almond tree flower. It is LOVE

 

 

Nικηφόρου Βρεττάκου, NEOHELLENIC POETRY-AN ANTHOLOGY, Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη, Libros Libertad, 2017

SEVEN NOCTURNAL HEPTASTICHS//TRANSLATED BY MANOLIS ALIGIZAKIS

elyths

SEVEN NOCTURNAL HEPTASTICHS

VI

Unfathomable night bitterness with no end
sleepless eyelid
pain is burnt before sobbing
loss bends before is weighed

moribund ambush
when the syllogism of its futile meander
is shattered on the apron of its destiny

ΕΠΤΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΑ ΕΠΤΑΣΤΙΧΑ

VI

Ανεξιχνίαστη νύχτα πίκρα δίχως άκρη
βλέφαρο ανύσταχτο
πριν βρει αναφιλητό καίγεται ο πόνος
πριν ζυγιαστεί γέρνει ο χαμός

καρτέρι μελλοθάνατο
σαν ο συλλογισμός από τον μάταιο μαίανδρο
στην ποδιά της μοίρας του συντρίβεται

~ ORIENTATIONS, Odysseus Elytis, translated by Manolis Aligizakis
~ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ, Οδυσσέα Ελύτη, μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

CHTHONIAN BODIES, Paintings by Ken Kirkby poems by Manolis Aligizakis

Chthonian Bodies_cover_Oct2.inddtrunk

HYMNIST

I evoke the Great Spirit
to descend to my essence
ally to my ethos and

I hymn the character of man who
suddenly sprang out of my body

the head of beast to decorate
with roses and carnations
with fragrance the Gates of Heaven

to open and enter barefoot
pure as in his dream
rascal of weather and song

as he was on Earth and
in the hatred of their primeval God
men of the boats who boasted
about their shallow knowledge

let them be satisfied in
their sweet ignorance and

let me dwell in my aloofness
lonely lover of the breeze
ΥΜΝΗΤΗΣ

Το Μεγάλο Πνεύμα επικαλούμαι
στο είναι μου να εισχωρήσει
σύμμαχος του ήθους μου

κι υμνώ το χαρακτήρα του ανθρώπου
που απ’ την ύπαρξή μου ανάβλυσε
την κεφαλή του κτήνους να κοσμίσει

με ρόδα και γαρύφαλλα
και μ’ ευωδία την Πύλη Παραδείσου
ν’ ανοίξει ο άνθρωπος ξυπόλητος να μπει

σαν και στο όνειρό του αγνός
παιγνίδι του καιρού και τραγουδιού
που έζησε πάνω στη Γη

και στο προαιώνειο μίσος του Θεού
φονιάδων που με καράβια ήρθαν
με την επιφανειακή τους γνώση
στην άγνοιά τους ας είναι ευτυχισμένοι

κι εγώ ας παραμείνω απόμακρος
μονιάς της αύρας εραστής

CHTHONIAN BODIES, paintings by Ken Kirkby, Poems by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, 2015

NOSTOS and ALGOS (NOSTALGIA)

nostos and algos cover

TIDES

With persistence and patience
you coached your body
to the ebb and slow
current of melancholy tide
often you went forth and
many a time you reclined back
taking and giving
learning and teaching
until the final Acheron
with its undulating end
going one direction
and you know
this better not be the final
still you have
many things to see
many goals to pursue
still you have
many people to touch
joys and sorrows to live

then, there must be
another time
there must be
it must

ΡEYMATA

Με υπομονή κι επιμονή
κράτησες τη ζωή σου ανάμεσα
σε πλημμυρίδα χαρωπή
κι άμπωτη μελαγχολική,
συχνά πήγες μπροστά
και πίσω αμέτρητες φορές
κι έδωσες και πήρες
και δίδαξες κι έμαθες
ίσαμε την υγρή εκείνη όχθη
του ήρεμου Αχέροντα
με το μεθυστικό ρυθμό του
προς μια κατεύθυνση
την τελική,
που πιθανόν και να μην είναι
έχεις να δείς ακόμα τόσα
κι έχεις να πείς πολλά
ακόμα τόσες ν’ αγκαλιάσεις
χαρές και λύπες
πρέπει λοιπόν να υπάρχει
κι άλλη μια φορά.

Σίγουρα πρέπει
να υπάρχει.
Οπωσδήποτε
πρέπει

~NOSTOS and ALGOS, Ekstasis Editions, Victoria, BC, Canada, 2012

LILY ZOGRAFOS–GREECE PROSTITUTES HERSELF

ΛΙΛΗ-ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Lily Zografos: Greece prostitutes herself, consciously and unconsciously. No one is innocent no one is above his responsibility

I don’t promote any style, way of expression or literature. I don’t write short stories. I report events and signs of the current days. Everything I report has happened to me or to others. For years I’ve spent my life keeping an eye on everything and everyone.
Life goes through me, entrusts me with its ugliness, infuriates me with its systematic injustice it humbles me for my inability to react, to successfully rebel to defend our common ridicule.
If I could be twenty year old again I would start from the mountain peaks, a partisan, a thief, a pirate to open the eyes of those who with no complain accept their fate, as much as those who close their eyes intentionally. No, my revolution wouldn’t go against the establishment but against those who bow down to it. I would kill I would fight the misery, the submission, the modesty.
There is no room on Earth for the humble and the contempt as there is no room for the mouthpieces of the Revolution.
Life has become so inhumane to be moulded into shapes and schemes it doesn’t belong to us as nothing belongs to us of the earth we occupy to our faces.
When the first stupid ass, the first worthless person can tie us on a chair, on a bench or a bed and he can spit on our faces, whip our backs defile us.
The running rot system condones and supports unscrupulousness, beastly behaviour, chaos, abolishing the respect for human life. Nothing is left unexploited from the generation gap that separates people from each other and prepares the children-informers of Hitler up to the complete abolition of the family.
Man is put up for bids. That the system won’t face any resistance when in the near future will put up for bids our motherland.
Papadoloulos* was a trial, an experiment in the European sphere like the thousands of experiments that take place in every corner of the planet. The recipe is simple: When a people raise their head against their leader, representative of the neo-capitalist system just find a bum and let him put handcuffs on the wrists of these people. Then let them exhaust themselves.
Most likely the people will get used to become neutralized for thirty forty years as it happened to Spain and Portugal. But as time goes by things happen in a lot faster pace as the recipe has been modified.
Take the reign from the bum and give them back to the old leader and send him to un-cuff the people. The populace will lick his hands seeing him as their liberator.
For this, we, the today’s guinea pigs we owe to use the term BC as before the Junta and AC as after the Junta, because the experiment was successful and we can’t forget the moment. Greece prostitutes itself, consciously and unconsciously. No one is innocent. No one is above his responsibility.

~Piece from the book “Profession Prostitute” by Lily Zografos, Alexandria Publishers, 1998.
~The last interview given by Lily Zografos to the reporter Anrdeas Roumeliotis

*Papadopoulos, one of the four colonels, dictatorship of 1967-1974
Λιλή Ζωγράφου: Η Ελλάδα εκδίδεται, συνειδητά και ασύνειδα. Κι ούτε ένας αθώος. Ανεύθυνος κανένας
«Δεν πουλώ ύφος, στυλ, λογοτεχνία. Δεν γράφω διηγήματα. Καταθέτω γεγονότα και συμπτώματα της εποχής που ζω. Όλα όσα γράφω συνέβησαν. Σε μένα ή σε άλλους. Χρόνια τώρα σπαταλιέμαι, παρακολουθώντας όλα κι όλους.
Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της, με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν’ αντιδράσω, να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ το μαζικό μας εξευτελισμό.
Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν’ ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου δε θα στρεφόταν κατά του καταστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη.
Η γη έτσι κι αλλιώς δε χωρά άλλους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Όπως δε χωρά άλλα φερέφωνα προκάτ επανάστασης.
Η ζωή γίνηκε πια πάρα πολύ απάνθρωπη για να την καλουπώνουμε σε σχήματα, δε μας ανήκει καν, όπως δε μας ανήκει τίποτα, από τη γη που κατοικούμε ως τα πρόσωπά μας.
Όταν ο κάθε τυχάρπαστος, ο κάθε τιποτένιος, μπορεί να μάς δέσει πάνω σε μια καρέκλα, σ’ έναν πάγκο ή σ’ ένα κρεβάτι, να μάς φτύσει, να μάς μαστιγώσει, να μάς βιάσει.
Το Σύστημα αποχαλινωμένο καλλιεργεί σκόπιμα την ασυνειδησία, την αγριότητα, το χάος, καταλύοντας το σεβασμό για τον ανθρώπινο παράγοντα. Δεν άφησε τίποτα ανεκμετάλλευτο, από το “χάσμα των γενιών” που αποκόβει τους ανθρώπους μεταξύ τους και ετοιμάζει τους αυριανούς παιδιά-καταδότες του Χίτλερ, ως την κατάργηση της οικογένειας.
Ο άνθρωπος βγαίνει στο σφυρί. Για να μη βρίσκει το Σύστημα καμιά αντίδραση και να μπορέσει αύριο να βγάλει ελεύθερα στο σφυρί και τις πατρίδες.
Ο Παπαδόπουλος ήταν μια δοκιμή και στον ευρωπαϊκό χώρο, κατά το σύστημα των χιλιάδων πειραμάτων που πραγματοποιούνται σ’ όλες τις περιοχές του πλανήτη. Η συνταγή είναι πια κοινή: Όταν ένας λαός σηκώσει κεφάλι κατά του κυβερνήτη του, εκπρόσωπου του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, βρείτε έναν αλήτη και αναθέστε του να περάσει χειροπέδες σ’ αυτό το λαό. Κι αφήστε τον να εξουθενωθεί.
Το πιθανότερο είναι να συνηθίσει και να ζήσει εξουδετερωμένος από τριάντα μέχρι σαράντα χρόνια, όπως συνέβη στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Επειδή όμως οι καιροί αλλάζουν, τα πράματα πάνε γρηγορότερα, η συνταγή τροποποιήθηκε.
Πάρτε τα κλειδιά από τον αλήτη, δώστε τα στον παλιό κυβερνήτη και στείλτε τον να ξεκλειδώσει τις χειροπέδες. Ο λαός θα του γλείφει τα χέρια, βλέποντάς τον σαν ελευθερωτή του.
Γι’ αυτό και μεις, τα σύγχρονα πειραματόζωα, οφείλουμε να χρησιμοποιούμε πάντα τον όρο π.Χ., που θα σημαίνει τώρα πια “προ Χούντας”, και μ.Χ., “μετά τη Χούντα”. Γιατί το πείραμα πέτυχε και δεν πρέπει να το λησμονούμε ούτε στιγμή. Η Ελλάδα εκδίδεται, συνειδητά και ασύνειδα. Κι ούτε ένας αθώος. Ανεύθυνος κανένας».
Απόσπασμα από το βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου “Επάγγελμα Πόρνη”, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 1998
Η τελευταία συνέντευξη της Λιλής Ζωγράφου στον Ανδρέα Ρουμελιώτη
Source:http://www.nostimonimar.gr/%CE%BB%CE%B9%CE%BB%CE%AE-%CE%B6%CF%89%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF%CF%85-%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5/

CHTHONIAN BODIES

fisher

SCENARIO

Duty tendance devotion
your breath intake gills
expand contract create
fins order oCclude dictate
direction depth or height
of shallow lake water

away from the fisher’s hook
yet let it be and
let you play with him
perhaps a light bite
a giggle of the tail

shiver runs through his
spine and the sun observes
movement of line
tip of the rod
vibration leela
laughter and agony for the one
that got away

ΣΚΗΝΙΚΟ

Καθήκον θεραπεία αφοσίωση
η εισπνοή σου στα σπάραχνα
που εκτείνονται συσπώνται δημιουργούν
πτερύγια διατάζουν διακόπτουν
ορίζουν κατεύθυνση βάθος και ύψος
του ανάβαθου νερού της λίμνης

μακριά απ’ τ’ αγκίστρι
μα ας τ’ αφήσουμε ν’ αρχίσει
το παιγνίδι σου με τον ψαρά
ίσως ένα ελαφρύ τσίμπημα
της ουράς σου μια κίνηση

κι ανατριχιάζει η ραχοκοκκαλιά του
κι ο ήλιος εποπτεύει από ψηλά
το τρέμουλο της πετονιάς
την άκρη του καλαμιού
δόνηση, παιγνίδι
γέλιο κι αγωνία για το ένα
που του ξέφυγε

~ Chthonian Bodies, paintings by Ken Kirkby, poems by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, October 2015

SECOND ADVENT OF ZEUS

596717

ATHENA

Perplexed Athena gazed the sea

as if to say the balance of the world
was based upon it, fresh fountains
liberal and full of spring
like the palms
of the beardless poet
with reverence turned toward his heart

immense sea bearing gifts
in my endless wandering that
I discovered seeded fields
orchards with lemon trees
and grapevines ready
for the harvest

stars gracing rosy-cheeks
blue domes of temples
each in the arms of the other
words and dreamy images
hopeless this beauty
to escape

unless I again evoke Her spirit
logistical algorithm
Her divine intervention
a direction I was meant
to follow to the bitter end

until in the next room
they were already enjoying
the open bottle of champagne

ΑΘΗΝΑ

Η Αθηνά αντίκρυσε τη θάλασσα με απορία

σα να `λεγε εκεί βρισκόταν η ισορροπία
όλου του κόσμου, συντριβάνι
λεύτερο γιομάτο άνοιξη
σαν τις παλάμες
του αγένειου ποιητή στραμμένες
μ’ ευλάβεια στην καρδιά του

θάλασσα δώρα φορτωμένη
όταν μες στην ατέλειωτή μου
περιπλάνηση συνάντησα χωράφια
ολόσπαρτα, περβόλια λεμονιές
κληματαριές έτοιμες
για τον τρύγο

αστέρια στόλιζαν νεανικά μάγουλα
γαλάζιοι τρούλοι ένας
στην αγκαλιά του άλλου
λόγια κι ονειρικές εικόνες
ανέλπιδο απ’ την ομορφιά
ετούτη να ξεφύγω

εκτός κι αν το πνεύμα Της ξανά ανακαλούσα
ανύπαρκτος αλγόριθμος
η θεία Της παρέμβαση
κατεύθυνση που μου μέλλονταν
ν’ ακολουθήσω ώς το τέλος

ώσπου στο διπλανό δωμάτιο
με φυσαλίδες κι ευφροσύνη
οι άλλοι πίναν κιόλας τη σαμπάνια

~ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑ, συλλογή εν εξελίξει.
~SECOND ADVENT OF ZEUS, collection in progress

CLOE and ALEXANDRA–POETRY

Cloe and Alexandra_cover_aug265

SPHINX by Cloe Koutsoubelis

The oracle wasn’t distinct enough or I didn’t understand it.
I hoped, then, I hoped again.
With swollen feet, blind, I started off
Sphinx was at the station waiting for me
desperately I asked the same riddle
while I was asking it turned into stone
to dissolve into dust at the end.

It could not deny me for the second time.
Η ΣΦΙΓΓΑ

Ο χρησμός δεν ήταν ευκρινής ή εγώ δεν τον κατάλαβα.
Ήλπισα τότε, ήλπισα και πάλι.
Χωρίς μάτια ξεκίνησα και με πρησμένα πόδια
η Σφίγγα ήταν στον σταθμό και με περίμενε
απεγνωσμένα έκανα την ίδια ερώτηση,
ενώ ρωτούσα αυτή πέτρωνε
στο τέλος διαλύθηκε σε σκόνη.

Ούτε κι αυτή άντεξε πάλι να μ’ αρνηθεί.

FROM THE BEGINNING by Alexandra Bakonika
We met after some time
and it was as if we started
from the beginning.
I surveyed your face
and didn’t manage to restrain
my blazing desire
because it awaited your body,
its harmonic junctions, its lines.
I sought its weight.
I sought its rage.

ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΡΧΗ
Ύστερα από καιρό συναντηθήκαμε
κι ήταν σαν να ξεκινούσαμε
απ’ την αρχή.
Ανέτρεξα τη μορφή σου
και δεν πρόλαβα ν’ αναχαιτίσω
τον πόθο που φούντωσε,
γιατί περίμενε το σώμα σου,
τ’ αρμονικά δεσίματα και τις γραμμές του.
Γύρεψα το βάρος του,
γύρεψα τη λύσσα του.

~ CLOE and ALEXANDRA, μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη, Libros Libertad, 2013
http://www.libroslibertad.ca
http://www.authormanolis.wordpress.com
http://www.vequinox.wordpress.com

SECOND ADVENT OF ZEUS

athena_7

ATHENA

Athena smiled at me when I observed

that everything suited its place
nothing jutted out of position
but the palm tree
in sandy corners of the earth
that needed direction when
early in life I discovered
my secret love: the sea
dark blue and merciless
inviting and ardent punisher
of sins told and petrified

when the goddess chose
of to make my cenotaph and
to erect my statue that
spoke of greatness
true demagogue that I was
with the vague smile
upon my face

she then placed a wilted daffodil
and a fiery red carnation
over my heart
it was a sad day when
I drank water diaphanous to be
it was a diaphanous day
when I vanished
in the azure and
with my legs I strode freely
over my statue’s joy

ΑΘΗΝΑ

Κι η Αθηνά χαμογέλασε που πρόσεξα

πως όλα ταίριαζαν στην θέση τους
τίποτα πουθενά δεν προεξείχε
εκτός από το φοίνικα
σ’ αμμουδερές γωνιές της γης
που χρειαζόταν ρύθμιση
φρέσκος που ήμουν στη ζωή
κι έμαθα την κρυφή μου
αγάπη: θάλασσα
γαλανή κι αμείλικτη
δελεαστική κι αυστηρή τιμωρός
δηλωμένων αμαρτιών και ξεχασμένων

και διάλεξε η Αθηνά μαρμάρινο
το κενοτάφιο να στήσει
και τ’ άγαλμά μου να υψώσει
για τη μεγαλωσύνη
που θα δημαγωγεί
μ’ ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο
το προσωπό μου

κι έβαλε μαραμένο μανουσάκι
κι ένα γαρύφαλλο ολοκόκκινο
στο μέρος της καρδιάς μου

ήταν μια μέρα μελαγχολική
όταν ήπια νερό κι έγινα διάφανος
ήταν μια μέρα διάφανη
όταν εξαφανίστηκα
μες στο βαθύ γαλάζιο
και με τα πόδια μου υπερσκέλιζα
του άγάλματός μου τη χαρά

~ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑ, συλλογή εν εξελίξει.
~SECOND ADVENT OF ZEUS, collection in progress.