Ubermensch

ubermensch_cover

ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

 

 

Επειδή όλοι θά `θελαν να `ξεραν πού ανήκαν, οι Μοίρες

είχαν το ρόλο τους κι όχι μονάχα που καθόριζαν του καθενός

την ιστορία αλλά και που βοηθούσαν την εξωτερίκευση

του αληθινού εαυτού που θα στέκονταν ενάντια

στην Άβυσσο. Κι ήταν τότε που πήραμε τα όπλα

να πολεμήσουμε κατά της ίδιας μας της αρετής

να εξαλείψουμε όλα τα ολόχρυσα χαρίσματά μας

για να σταθούμε ολόγυμνοι μπροστά στο δίδαγμα του

που από μέσα μας ξεπήδαγε κι από τα χείλη

του σοφού μας μύστη.

 

Κι αφού όλοι οι δυστυχισμένοι φοβότανε ανύπαρκτα

φαντάσματα, κατάρες κεντητές κι ετικέτες βρώμικες,

ζωγραφίσαμε εικόνες Κόλασης κι αστραφτερό

το Καθαρτήριο παρουσιάσαμε σ’ άσπρες σελίδες

για να κρατούν δεσμώτες τους αστούς μπροστά

στο εκτελεστικό απόσπασμα και με τα μάτια καλυμένα.

 

Κι αυτό, είπε, ήταν σωστό και δίκαιο.

 

 

~ Μου αρέσουν όποιοι μοιάζουν με βαριές σταγόνες

που αργοπέφτουν από τα κατάμαυρα σύννεφα

που σκεπάζουν τους ανθρώπους.

 

 

 

EXECUTION SQUAD

 

 

Since everyone always liked to know

where they belonged, the Fates played their role:

they not only outlined everyone’s history

but they also helped externalize one’s true self

that stood opposite the Abyss and we took

up arms to fight against our virtues, to obliterate

all our golden grace that we would stand naked

before the teaching which sprang from deep

within us and from the lips of our initiate.

 

And since the desperate were afraid of

inexistent ghosts, new curses and dirty etiquettes,

on snow white pages we drew images of the Inferno

and gleaming we presented the Purgatory to keep

them captive and blindfolded before the execution

squad.

 

And this, He said, was good and just.

 

~ I like those who resemble heavy drops of rain that

slowly fall from the black clouds that cover men.

 

~Ubermensch, poetry by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2013

 

ETERNAL RECURRENCE

800px-Nietzsche187a

NIETZSCHE: Eternal Recurrence in True Detective

19th century German philosopher Friedrich Nietzsche once wrote, “What, if some day or night a demon were to steal after you into your loneliest loneliness and say to you: ‘This life as you now live it and have lived it, you will have to live once more and innumerable times more?’”
Nietzsche was profoundly affected by the concept of Eternal Recurrence. In Thus Spake Zarathustra, he referred to it as the “mightiest thought.” It is important to note, however, that Nietzsche did not introduce the theory of Eternal Recurrence. It is found in Ancient Egyptian and Indian philosophies. But Nietzsche’s practical application of the idea is innovative.
Instead of asserting Eternal Recurrence as a metaphysical truth, Nietzsche presents it to the reader as a hypothetical test to determine whether one is living a worthwhile life. Supposing that someone tells you Eternal Recurrence is true, that you will need to live your life over and over again for eternity, Nietzsche asks: “Would you not throw yourself down and gnash your teeth and curse the demon who spoke thus? Or have you once experienced a tremendous moment when you would have answered him: ‘You are a god and never have I heard anything more divine.’” The person who embraces Eternal Recurrence as a blessing from the divine is living a worthwhile life. On the other hand, the person who curses Eternal Recurrence as a torment sent from the devil ought to consider changing the path of life on which he is treading.
To conclude, Eternal Recurrence is the theory that time is like a circle, and that the life we live now, we will live innumerable times more for eternity. In short, our lives are like DVDs. Nietzsche introduces an innovative interpretation of this ancient concept. He is unconcerned about the validity of the theory, but rather presents the concept as a hypothetical test. In order to pass the test, one must live so “that one wants to have nothing different, not forward, not backward, not in all eternity.”

ΝΙΤΣΕ: Η Αιώνια Επιστροφή για τον Άνθρωπο Ερευνητή

Ο φιλόσοφος του 19ου αιώνα Νίτσε έγραψε κάποτε, « Τί θα γινόταν αν κάποια στιγμή ένας δαίμονας ερχόταν κρυφά εκεί στην μοναξιά σου κι έλεγε: Η ζωή σου όπως την ζεις και την έχεις ζήσει στο παρελθόν, θα την ζήσεις ξανά στο μέλλον όχι μία φορά μόνον αλλά πολλές φορές;» Η έννοια της Αιώνιας Επιστροφής αναλύεται και σύμφωνα με το Νίτσε βλέπουμε και την πρακτική εφαρμογή της.
Η έννοια αυτή είχε μεγάλη επιρροή στη σκέψη του μεγάλου γερμανού φιλόσοφου. Στο Ζαρατούστρα του την ονομάζει την πιο δυνατή σκέψη. Αλλά είναι απαραίτητο να σημειώσουμε ότι η έννοια αυτή της Αιώνιας Επιστροφής δεν ήταν του Νίτσε. Προέρχεται από την αρχαία Αίγυπτο και την Ινδική φιλοσοφία. Αλλά η πρακτική εφαρμογή της έννοιας που προώθησε ο Νίτσε είναι πραγματικά καινούργια. Αντί να δεχτεί την έννοια της Αιώνιας Επιστροφής σαν μια μεταφυσική αλήθεια ο Νίτσε την προτείνει στον αναγνώστη σαν ένα υποθετικό τρόπο διαγωνισμού για να καταλάβει ο καθένας αν ζει τη ζωή του με αξιόλογο τρόπο. Αν κάποιος μας βεβαιώσει ότι η Αιώνια Επιστροφή είναι πραγματικότητα, ότι θα πρέπει να ζήσεις τη σημερνή σου ζωή ξανά και ξανά στον αιώνα τον άπαντα, ο Νίτσε ρωτά: «Θα `πεφτες κάτω στο χώμα και θα έτριζες τα δόντια σου και θα καταριόσουν το δαίμονα που σου μίλησε; Ή θα ήταν σαν να ξαναζούσες τη στιγμή που θα του απαντούσες : ‘Είσαι θεός και ποτέ δεν άκουσα κάτι πιο άγιο και πιο θεϊκό.’
Εκείνος που θ’ αγκάλιαζε την έννοια της Αιώνιας Επιστροφής σαν ευλογία από το Θεϊκό είναι το άτομο που ζει μια αξιόλογη ζωή. Αντίθετα εκείνος που καταριέται την Αιώνια Επιστροφή σαν ένα βασανιστήριο που του έστειλε ο δαίμονας θα ήταν σωστό να αναθεωρήσει το κάθε τι και ν’ αλλάξει τον τρόπο ζωής του.
Η Αιώνια Επιστροφή είναι η θεωρία ότι η ζωή είναι ένας κύκλος και ότι τη τωρινή μας ζωή την έχουμε ζήσει πολλές φορές. Ο Νίτσε αδιαφόρησε αν η θεωρία ήταν αληθινή ή όχι αλλά την παρουσίασε σαν ένα υποθετικό τρόπο δοκιμασίας κι εξέτασης. Για να περάσει κάποιος τις εξετάσεις αυτές πρέπει να ζει έτσι που να μην επιθυμεί τίποτα απολύτως διαφορετικό ούτε στο μέλλον, ούτε τώρα ούτε στο παρελθόν του για όλη την Αιωνιότητα.

~Original Article in English from the blog The Great Conversation

https://orwell1627.wordpress.com/

~Translated into Greek by Manolis Aligizakis