CHTHONIAN BODIES, Paintings by Ken Kirkby poems by Manolis Aligizakis

Chthonian Bodies_cover_Oct2.inddtrunk


I evoke the Great Spirit
to descend to my essence
ally to my ethos and

I hymn the character of man who
suddenly sprang out of my body

the head of beast to decorate
with roses and carnations
with fragrance the Gates of Heaven

to open and enter barefoot
pure as in his dream
rascal of weather and song

as he was on Earth and
in the hatred of their primeval God
men of the boats who boasted
about their shallow knowledge

let them be satisfied in
their sweet ignorance and

let me dwell in my aloofness
lonely lover of the breeze

Το Μεγάλο Πνεύμα επικαλούμαι
στο είναι μου να εισχωρήσει
σύμμαχος του ήθους μου

κι υμνώ το χαρακτήρα του ανθρώπου
που απ’ την ύπαρξή μου ανάβλυσε
την κεφαλή του κτήνους να κοσμίσει

με ρόδα και γαρύφαλλα
και μ’ ευωδία την Πύλη Παραδείσου
ν’ ανοίξει ο άνθρωπος ξυπόλητος να μπει

σαν και στο όνειρό του αγνός
παιγνίδι του καιρού και τραγουδιού
που έζησε πάνω στη Γη

και στο προαιώνειο μίσος του Θεού
φονιάδων που με καράβια ήρθαν
με την επιφανειακή τους γνώση
στην άγνοιά τους ας είναι ευτυχισμένοι

κι εγώ ας παραμείνω απόμακρος
μονιάς της αύρας εραστής

CHTHONIAN BODIES, paintings by Ken Kirkby, Poems by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, 2015

Can you hear me?-Letters to an Imaginary Lover


My love,

I can endure everything away from you. One I can’t: waking up next to your vacant pillow.
It’s hard to get used to coming back home alone at night but the morning wake up is unbearable.
I’m truthful to you I open my eyes and shut them right away. I don’t want to wake up. I can’t endure to stretch my arm on the empty side of the bed.
The bathroom misses the sounds of you shaving and the fragrance of your after shave.
I cover myself to the head with the bed coverings and wish light wouldn’t come, time won’t come when I’ll have to go down to the kitchen to make coffee.
In the morning!
The breakfast I prepared for you and the coffee we had together.
When I took you to the garage door and kissed you good morning.
When I looked at you as you drove the car away.
The day that has no reason to commence, no expectation for your return at night.
Every day from now on.
Day after day until I get used to it.

Το πρωινό ξύπνημα

Αγάπη μου!
Όλα μπορώ να τ’ αντέξω μακριά σου. Το μόνο που δεν αντέχεται είναι το πρωινό ξύπνημα δίπλα στο άδειο σου μαξιλάρι.
Είναι δύσκολο να συνηθίσω το βράδυ που γυρίζω σπίτι μόνη, αλλά το πρωινό ξύπνημα είναι ανυπόφορο.
Αλήθεια σου λέω, ανοίγω τα μάτια μου και τα ξανακλείνω αμέσως. Δε θέλω να ξυπνήσω. Δεν αντέχω ν’ απλώσω το χέρι μου στην άδεια μεριά του κρεβατιού.
Απ’ το μπάνιο λείπει η μυρωδιά του πρωινού ξυρίσματος και της κολόνιας σου.
Κουκουλώνομαι ξανά στα σκεπάσματα κι εύχομαι να μην έρθει η μέρα, να μην περάσει η ώρα, να μην πρέπει να σηκωθώ επιτέλους και να κατέβω στην άδεια κουζίνα να κάνω καφέ.
Το πρωινό!
Αυτό το πρωινό που σου ετοίμαζα κι ο καφές που πίναμε μαζί.
Που σε κατέβαζα μέχρι την πόρτα του γκαράζ και σε φιλούσα για καλημέρα.
Που σε κοίταγα μετά να φεύγεις με τ’ αυτοκίνητο.
Η μέρα, που δεν έχει πια νόημα ν’ αρχίσει, χωρίς την προσμονή της βραδινής επιστροφής σου.
Η κάθε μέρα, από ’δω και μπρος.
Μέρα με τη μέρα, μέχρι να τη συνηθίσω κι αυτή.

~From the book “Can you hear me?-Letters to an Imaginary Lover” by Tzoutzi Mantzourani/ Translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, summer 2015